Przed ślubem nosił mnie na rękach, a po nim stracił zainteresowanie

Zanim się pobraliśmy, nosił mnie na rękach, a teraz – jakby przestał kochać.

Gdy pierwszy raz spotkałam Jakuba, myślałam, że trafiłam szóstkę w Totolotka. Był dokładnie takim mężczyzną, o jakich piszą w romansach – czuły, troskliwy, opiekuńczy. Nie tylko się mną interesował – żył mną. Codziennie kilka telefonów: „Jak się czujesz?”, „Ciepło się ubrałaś?”, „Jadłaś dziś coś?”. Jeśli tylko na dworze ściemniało się i zaczynał padać deszcz, już stał pod moją pracą z parasolem. Każdego ranka na moim biurku leżał bukiet – raz tulipany, raz róże, innym razem stokrotki. Koleżanki z pracy zieleniały z zazdrości, a ja nie wierzyłam w swoje szczęście.

Było tak, jakby otulał mnie ciepłem. Spacerowaliśmy nocami, trzymając się za ręce, gadając o niczym jak dzieci. W końcu oświadczył się – klasycznie, z pierścionkiem, na kolanach, w kawiarni, gdzie byliśmy na pierwszej randce. Pojechał nawet poznać moich rodziców do Poznania – tak poważnie do tego podszedł. Byłam w siódmym niebie, jakbym nie żyła, a oglądała film, w którym jestem główną bohaterką.

Ale bajka skończyła się zaraz po ślubie.

Najpierw zmiany były ledwo zauważalne. Zniknęły poranne SMS-y, przestały dzwonić jego „Co u ciebie, kochanie?”. Kwiaty zniknęły, jakby nigdy ich nie było. Pocałunki stały się formalnością, jakby tylko wypełniał obowiązek, a nie okazywał uczucia. Wcześniej nie mógł oderwać ode mnie wzroku, a teraz – jakbym stała się przezroczysta.

A w domu… W domu się odgrodził. Tam, gdzie kiedyś pierwszy chwytał za narzędzia i proponował pomoc, teraz tylko wzdychał: „Jak trzeba, to weź zadzwoń po fachowca”. Albo jeszcze: „Chciałaś – sama sobie radź”. Nie umyje naczyń, nie zamiecie podłogi, nawet gwoździa wbić – to już dramat. Chociaż przed ślubą chełpił się, że potrafi zbudować dom gołymi rękami.

Nie rozumiem, o co chodzi. Przecież ja się nie zmieniłam. Jestem taka sama – zgrabna, zadbana, ładna. Facety na ulicy wciąż się oglądają. A on? Jakby stracił we mnie zainteresowanie. Jakbym stała się dla niego zwyczajna, codzienna… niepotrzebna.

Mama mówi: „U wszystkich tak jest. Ślub to nie romans. Ważne, że pracuje, zarabia pieniądze. Nie pije, nie lata za kobietami. Doceniaj, co masz”. Ale ja nie potrafię. Nie zgadzam się żyć z mężczyzną, który po prostu istnieje obok. Chcę czuć się kochana. A nie tylko wygodnie ustawiona.

Wczoraj wieczorem próbowałam złapać jego spojrzenie. Nie zauważył. Siedział z telefonem, przewijał coś, uśmiechał się do ekranu. Wtedy coś we mnie pękło: a może ma inną? Może w tym tkwi problem? W jego chłodzie, obojętności, wycofaniu. Czyżby mnie zdradzał?

Nie chcę w to wierzyć. Ale co, jeśli mam rację?

Jak z nim o tym porozmawiać? Jak wydobyć prawdę? Bo ja go kocham. Mimo wszystko – kocham. Nie chcę oddać go innej kobiecie. Ale i nie wiem, czy potrafiłabym wybaczyć zdradę, gdyby okazało się, że jest. Dziewczyny, które to przeżyły? Co robić, gdy twój mąż – przed i po ślubie – to dwie różne osoby? Jak wyrwać się z tego wrażenia, że jestem tylko meblem w jego życiu? Nie wiem, co robić… ale dłużej już nie wytrzymam.