Niespodziewany gość

**Niespodziewana gościni**

W małej wiosce Brzozowy Las unosił się zapach świeżo upieczonego chleba, który Stanisława Kowalska przygotowywała w starej piekarnikowej kuchni. Nagle do drzwi ktoś zapukał, a spokój rozproszył się jak dym znad pieca. Stanisława otarła ręce o fartuch i pospieszyła otworzyć.

„Mamo, poznaj Kasię, moją narzeczoną” – na progu stał jej syn Marek, promiennie się uśmiechając.

Stanisława spojrzała na dziewczynę i zastygła, jakby rażona piorunem. Kasia była wysoka, prawie metr osiemdziesiąt, w krótkiej spódnicy, na szpilkach, z intensywnym makijażem i ogromną torbą w ręce.

„Dzień dobry” – wykrztusiła Stanisława, próbując ukryć osłupienie. „Włodku, chodź tu!” – zawołała do męża. „Marek przywiózł naszą przyszłą synową, poznaj się!”

Włodzimierz, szurając kapciami, wyszedł w rozciągniętej koszulce. Gdy zobaczył Kasię, otworzył usta jakby ujrzał ducha.

„No witajcie” – mruknął i, otrząsnąwszy się, szybko wrócił do pokoju, by się przebrać.

Stanisława śledziła go wzrokiem pełnym wyrzutu. Gdy syn dwa dni wcześniej oznajmił, że nie przyjedzie sam, ucieszyła się. Marek miał już ponad trzydzieści lat, najwyższy czas założyć rodzinę. Wyobrażała sobie skromną dziewczynę, może z warkoczem, w zwykłej sukience. Ale Kasia? Tego się nie spodziewała. Szpilki, jaskrawe paznokcie, torba, z której wystawały jakieś pióra – to był wyzwanie dla wszystkiego, co Stanisława uważała za normalne.

„Wejdź, Kasiu” – powiedziała, starając się zachować twarz. „Włodku, weź torbę, czego stoisz?”

Włodzimierz, już w czystej koszuli, podniósł bagaż Kasi i zaprowadził gości do środka. Stanisława wykorzystała chwilę, by szepnąć synowi:

„Marku, kogo ty przywiozłeś? Co to za styl?”

„Mamo, nie zaczynaj” – zaśmiał się Marek. „Ona tylko tak wygląda. W środku to złoto, zobaczysz.”

Stanisława sceptycznie prychnęła i, przeżegnawszy się, mruknęła:

„Oj, Boże, cóż za niespodzianka.”

W domu zapanował ruch. Mężczyźni szeptali przy stole, a Kasia rozgościła się w pokoju Stanisławy i Włodzimierza, wyciągając swoje rzeczy. Stanisława z niedowierzaniem patrzyła, jak z torby wyłaniają się kapelusze z piórami, stroje kąpielowe i błyszczące szmatki.

„Co to jest?” – zapytała z niesmakiem, podnosząc coś, co przypominało nitki.

„To bielizna” – odparła Kasia beztrosko. „Chce pani? Mam więcej.”

„Nie, dziękuję” – burknęła Stanisława, czując, jak krew napływa jej do twarzy. „A dlaczego w ogóle urządzasz się w naszym pokoju?”

„U Marka mało miejsca, a wujek Włodek powiedział, że pani nie ma nic przeciwko” – uśmiechnęła się Kasia.

„Wujek Włodek, tak?” – syknęła Stanisława, rzucając mężowi spojrzenie. „No, no.”

Chwyciła Włodzimierza za rękę i wyprowadziła na podwórko.

„Ty oszalałeś? Nasz pokój oddałeś? Na kanapie teraz będziesz spać, gościnny ty mój!” – syczała.

W tym momencie z obory dobiegło muczenie krowy.

„O Jezu, Zosię trzeba wydoić!” – załamała ręce Stanisława i pobiegła do chlewu.

Kasia, usłyszawszy to, wybiegła za nią.

„Mogę spróbować?” – zapytała nieśmiało. „Nigdy nie doiłam krowy.”

Stanisława zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów.

„W tym?” – spytała sarkastycznie, wskazując na szpilki Kasi.

„Zaraz się przebiorę!” – Kasia pomknęła do domu i wróciła po chwili w szortach i t-shircie.

Stanisława westchnęła.

„No dobra, chodź. Tylko chustkę załóż.”

„A mogę kapelusz?” – zaszczebiotała Kasia. „Mam ładny, z kwiatami.”

„Chustkę!” – ucięła Stanisława. „Co za pomysły…”

W chlewie podała Kasi wiadro.

„Doisz tak. A ja pójdę przygotować śniadanie.”

Minęło pół godziny, a Kasia nie wracała. Stanisława nakryła do stołu i, mamrocząc, poszła do obory. Gdy zobaczyła, co się dzieje, nie mogła powstrzymać śmiechu. Kasia, z chustką na bakier, krążyła wokół krowy, zaglądając to z jednej, to z drugiej strony, i coś mamrotała.

„No przecież wszędzie szukałam!” – tłumaczyła się, gdy Stanisława, śmiejąc się, pokazała jej, jak doić prawidłowo.

Po śniadaniu Kasia postanowiła się opalać. Rozłożyła koc, założyła strój kąpielowy i położyła się na podwórku. Włodzimierz, który przez cały tydzień unikał pracy, nagle chwycił kosę i zaczął kosić trawę przy płocie, zerWłodzimierz tak zapamiętał się w koszeniu, że nie zauważył, jak trafił w ulubioną różę Stanisławy, która od lat wzrastała przy płocie.