Niespodziewany gość

**Niespodziewana gościnia**

W maleńkiej wsi Jasna Polana unosił się zapach świeżego chleba, który Maria Kowalska piekła w starej kuchennej piecu. Nagle do drzwi zapukano, a przytulną ciszę kuchni rozwiało jak dym. Maria wytarła ręce w fartuch i pośpiesznie otworzyła.

— Mamo, poznaj Elżbietę, moją narzeczoną — w progu stał jej syn Krzysztof, promieniejąc szerokim uśmiechem.

Maria spojrzała na dziewczynę i zastygła, jakby rażona gromem. Elżbieta była wysoka, prawie dwa metry, w krótkiej spódnicy, na wysokich obcasach, z intensywnym makijażem i ogromną torbą w dłoni.

— Witaj — wykrzywiła Maria, próbując ukryć szok. — Janek, chodź tu! — krzyknęła do męża. — Krzyś przywiózł naszą przyszłą synową, poznaj się!

Janek, szurając kapciami, wyszedł w wytartej koszulce. Gdy ujrzał Elżbietę, otworzył usta, jakby ujrzał ducha.

— Cześć — wybełkotał i, otrząsnąwszy się, skrył się w pokoju, by się przebrać.

Maria śledziła go wzrokiem pełnym wyrzutu. Gdy syn dwa dni wcześniej oznajmił, że przyjedzie nie sam, ucieszyła się. Krzysztof miał już ponad trzydziestkę — najwyższy czas założyć rodzinę. Wyobrażała sobie skromną dziewczynę, może z warkoczem, w prostej sukience. Ale Elżbieta? Tego się nie spodziewała. Buty na szpilkach, lśniące paznokcie, torba, z której wystawały jakieś pióra. To był wyzwanie dla wszystkiego, co Maria uważała za normę.

— Wejdź, Ela — powiedziała, starając się zachować twarz. — Janek, weź torbę, czego stoisz!

Janek, już w czystej koszuli, chwycił bagaż Elżbiety i poprowadził gości do domu. Maria, korzystając z chwili, szepnęła do syna:

— Krzyś, kogo ty przywiozłeś? Co to za wygląd?

— Mamo, nie zaczynaj — zaśmiał się Krzysztof. — Tylko z wierzchu taka jest. W środku to złoto, zobaczysz.

Maria sceptycznie prychnęła i, żegnając się, mruknęła:

— O Jezu, zachowaj mnie, cóż za niespodzianka.

W domu zapanował gwar. Mężczyźni szeptali coś przy stole, a Elżbieta rozgościła się w pokoju Marii i Janka, rozkładając swoje rzeczy. Maria z niedowierzaniem patrzyła, jak z torby wyłaniają się kapelusze z piórami, stroje kąpielowe, jakieś błyszczące szmatki.

— Co to jest? — uniosła dwa palce coś, co przypominało nitki.

— To bielizna — odparła beztrosko Elżbieta. — Chce pani? Mam więcej.

— Dziękuję — burknęła Maria, czując, jak krew napływa jej do twarzy. — A czemu w ogóle u nas w pokoju się rozgaszczasz?

— U Krzysia mało miejsca, a wujek Janek powiedział, że się nie gniewacie — uśmiechnęła się Elżbieta.

— Wujek Janek, mówisz? — przeciągnęła Maria, rzucając mężowi spojrzenie. — No, no.

Poruszona, złapała Janka za rękę i wyciągnęła go na podwórze.

— Zwariowałeś? Nasz pokój oddałeś? Na kanapie będziesz spał, gościnny ty mój! — syczała.

W tym momencie z obory dobiegło muczenie krowy.

— Ojej, Basi nie wydoiłam przez twoje sprawki! — załamała ręce Maria i popędziła do chlewa.

Elżbieta, usłyszawszy to, podążyła za nią.

— Mogę spróbować? — zapytała nieśmiało. — Nigdy nie doiłam krowy.

Maria zmienia ją wzrokiem od stóp do głów.

— W tym? — zaakcentowała sarkastycznie, wskazując na jej szpilki.

— Zaraz się przebiorę! — Elżbieta pomknęła do domu i wróciła po chwili w szortach i bluzce.

Maria westchnęła.

— No dobra, chodź. Tylko chustkę załóż.

— A mogę kapelusz? — zaśpiewała Elżbieta. — Mam ładny, z kwiatami.

— Chustkę! — ucięła Maria. — Kapelusz, widzisz ją…

W oborze wręczyła Elżbiecie wiadro.

— Doisz tak. A ja pójdę śniadanie robić.

Minęła pół godziny, a Elżbiety nie było. Maria nakryła do stołu i, mrucząc, poszła do obory. Ujrzawszy scenę, nie wytrzymała i parsknęła śmiechem. Elżbieta, z przekrzywioną chustką, krążyła wokół krowy, zaglądając raz z jednej, raz z drugiej strony, i coś mamrotała.

— No nie, wszędzie szukałam! — tłumaczyła się, gdy Maria, śmiejąc się, pokazała jej, jak doić.

Po śniadaniu Elżbieta postanowiła się opalać. Rozłożyła koc, włożyła kostium kąpielowy i położyła się na podwórzu. Janek, który od tygodnia unikał pracy, nagle chwycił za kosę i zaczął kosić trawę przy płocie, rzucając ukradkowe spojrzenia na gościa.

— Ela, pomożesz jagody zebrać? — zaśpiewała Maria słodko. — Zrobimy dżem, kompot.

— Jasne, ciociu Marysiu! — ożywiła się Elżbieta.

W jagodniku Maria dała jej słoik. Elżbieta zabrała się do roboty z takim zapałem, że Maria aż się zdziwiła. Ale wtedy zawołała ją sąsiadka, i tak gawędziły dobrą godzinę. Maria narzekała, że marzyła o innej synowej, a sąsiadka radziła, by nie oceniała pochopnie.

Gdy wróciła do ogrodu, Elżbiety nie było.

— Elżbieto, gdzie jesteś? — zawołała.

— Tutaj! — dobiegło z pokrzyw.

Elżbieta wyszła, cała w rzepach, z rozczochranymi włosami.

— Po co tam lazłaś? — zdziwiła się Maria. — To cudza ziemia, opuszczony dom!

— Ale jagody większe — odparła dumnie Elżbieta, pokazując pełny słoik.

— O rany, co ja z tobą zrobię — westchnęła Maria. — Chodź, rzepy ci z włosów wyczeszę.

Na ganku, z grzebieniem w ręku, Maria zaczęła porządkować włosy Elżbiety, wypytując ją o życie. Elżbieta, bez ogródek, opowiadała:

— Wychowała mnie babcia. Rodzice ciągle w podróży, a potem ich zabrakło. Po szkole pracowałam raz jako kelnerka, raz przy zmywaku. Potem zwerPotem przyszła zima, a śnieg przykrył domostwo jak pierzyną, i Maria siedząc przy piecu z Elżbietą, która teraz nosiła już proste suknie i plotła warkocze, zrozumiała, że czasem najjaśniejsze światło ukryte jest za najdziwniejszą zasłoną.