Niespodziewany gość

**Niespodziewana gość**

W małej wsi Słoneczna Polana unosił się zapach świeżego chleba, który Maria Kowalska piekła w starej piekarnikowej kuchni. Nagle rozległo się pukanie do drzwi, a przytulna cisza rozwiała się jak dym. Maria wytarła ręce w fartuch i pospieszyła otworzyć.

— Mamo, poznaj Anię, moją narzeczoną — na progu stał jej syn Krzysztof, promieniejąc szerokim uśmiechem.

Maria spojrzała na dziewczynę i zastygła, jakby rażona piorunem. Ania była wysoka, sięgając prawie dwóch metrów, w krótkiej spódniczce, na wysokich obcasach, z intensywnym makijażem i ogromną torebką w ręku.

— Witaj — wykrztusiła Maria, próbując ukryć szok. — Tadeuszu, chodź tu! — zawołała męża. — Krzysiu przywiózł naszą przyszłą synową, poznaj ją!

Tadeusz, szurając kapciami, wyszedł w rozciągniętej koszulce. Zobaczywszy Anię, otworzył usta, jakby ujrzał ducha.

— Witam — mruknął i, otrząsnąwszy się, zniknął w pokoju, by się przebrać.

Maria spojrzała za nim wzrokiem pełnym wyrzutu. Gdy syn dwa dni temu oznajmił, że nie przyjedzie sam, ucieszyła się. Krzysztof miał już ponad trzydzieści lat, najwyższy czas założyć rodzinę. Wyobrażała sobie skromną dziewczynę, może z warkoczem, w zwykłej sukience. Ale Ania? Tego się nie spodziewała. Szpilki, jaskrawe paznokcie, torebka, z której wystawały jakieś pióra. To był wyzwaniem dla wszystkiego, co Maria uważała za normę.

— Wejdź, Aniu — powiedziała, starając się zachować twarz. — Tadeusz, weź torbę, co stoisz!

Tadeusz, już w czystej koszuli, podniósł bagaż Ani i zaprowadził gości do domu. Maria, korzystając z chwili, szepnęła do syna:

— Krzysiu, kogo ty przywiozłeś? Co to za wygląd?

— Mamo, nie zaczynaj — roześmiał się Krzysztof. — Ona tylko z zewnątrz taka. W środku to czyste złoto, zobaczysz.

Maria sceptycznie prychnęła i, żegnając się, mruknęła:

— O rany, Panie Boże, co za niespodzianka.

W domu zapanował ruch. Mężczyźni szeptali coś przy stole, a Ania rozgościła się w pokoju Marii i Tadeusza, układając swoje rzeczy. Maria patrzyła ze zdumieniem, jak z torebki wyciąga kapelusze z piórami, stroje kąpielowe i błyszczące szmatki.

— Co to jest? — podniosła z niesmakiem coś, co przypominało nitki.

— To bielizna — odparła Ania beztrosko. — Chce pani? Mam więcej.

— Nie, dziękuję — burknęła Maria, czując, jak krew napływa jej do twarzy. — A dlaczego w ogóle gospodarujesz w naszym pokoju?

— U Krzysia za ciasno, a wujek Tadzio powiedział, że pani nie ma nic przeciwko — uśmiechnęła się Ania.

— Wujek Tadzio, tak? — syknęła Maria, rzucając mężowi spojrzenie. — No, no.

Chwyciła Tadeusza za rękę i wyprowadziła na podwórko.

— Zwariowałeś? Oddajesz nasz pokój? Będziesz teraz spał na kanapie, gościnny ty mój! — syczała.

Wtedy z obory dobiegło muczenie krowy.

— Ojej, Zosię trzeba wydoić przez was! — załamała ręce Maria i pobiegła do stajni.

Ania, usłyszawszy to, wybiegła za nią.

— Mogę spróbować? — zapytała nieśmiało. — Nigdy nie doiłam krowy.

Maria zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów.

— W tym? — spytała sarkastycznie, wskazując na szpilki Ani.

— Zaraz się przebiorę! — Ania wpadła do domu i po chwili wróciła w krótkich spodenkach i t-shircie.

Maria westchnęła.

— No dobrze, chodź. Tylko chustkę załóż.

— A mogę kapelusz? — zaśpiewała Ania. — Mam piękny, z kwiatami.

— Chustkę! — ucięła Maria. — Coś wymyśliła, kapelusz…

W oborze podała Ani wiadro.

— Doisz tak. A ja pójdę przygotować śniadanie.

Minęło pół godziny, a Ania nie wracała. Maria nakryła do stołu i, mrucząc, poszła do obory. Zobaczywszy scenę, nie mogła powstrzymać śmiechu. Ania, z przekrzywioną chustką, krążyła wokół krowy, zaglądając to z jednej, to z drugiej strony, i coś mamrotała.

— No bo jak, wszędzie szukałam! — tłumaczyła się, gdy Maria, przestawszy się śmiać, pokazała jej, jak doić prawidłowo.

Po śniadaniu Ania postanowiła się opalać. Rozłożyła koc, założyła kostium i położyła się na podwórku. Tadeusz, który przez cały tydzień unikał pracy, nagle chwycił za kosę i zaczął kosić trawę przy płocie, rzucając spojrzenia na gościa.

— Aniu, pomożesz zebrać maliny? — zaśpiewała słodko Maria. — Zrobimy konfitury, kompot.

— Oczywiście, ciociu Marysiu! — ożywiła się Ania.

W malinach Maria dała jej słoik. Ania zabrała się do zbierania z takim zapałem, że Maria nawet się zdziwiła. Ale wtedy zawołała ją sąsiadka i rozmawiały dobrą godzinę. Maria narzekała, że marzyła o innej synowej, a sąsiadka radziła, by nie oceniała pochopnie.

Wracając do ogrodu, Maria odkryła, że Ania zniknęła.

— Aniu, gdzie jesteś? — zawołała.

— Tutaj! — dobiegło z pokrzyw.

Ania wyszła, cała w rzepach, z rozczochranymi włosami.

— Po co tam lazłaś? — zdziwiła się Maria. — To cudza ziemia, dom opuszczony!

— Ale jagody tam większe — odparła dumnie Ania, pokazując pełny słoik.

— O rany, ty moja niedoli — westchnęła Maria. — Chodź, przynajmniej rzepy z włosów wyczeszę.

Na ganku, uzbrojona w grzebień, Maria zaczęła doprowadzać Anię do porządku, przy okazji wypytując o jej życie. Ania, nie ukrywając, opowiadała:

— Wychowywała mnie babcia. Rodzice ciągle w podróżach, a potem ich zabrakło. Po szkole pracowałam jako kelnerka, myłam naczynia. Potem zaproszono mnie do agencji modelek, ale tam mi się nie podobało. A gdy poznałam KrzysMaria pogładziła włosy Ani i pomyślała, że może ten świat, choć tak różny od jej własnego, wcale nie jest aż taki zły.