Jesteś tylko wygodny. Zapomną o tobie, dopóki nie będziesz potrzebny.

No słuchaj, zaraz ci opowiem…

Wojtek przyjechał po żonę do teściowej – odebrać ją po kolejnej „małej sprzeczce”. Zatrzymał auto pod starym dziewięciopiętrowym blokiem, poprawił kołnierzyk i ruszył w stronę klatki. Był już prawie przy drzwiach, gdy nagle dostrzegł kogoś w oknie na parterze. Serce mu zamarło.

— Mama? Co ty tu robisz? — zapytał zmieszany, rozpoznając swoją matkę.

— Cicho — szepnęła Krystyna Janowska. — Chodź tu.

— O co chodzi? — zmarszczył brwi.

— Po prostu podejdź i posłuchaj — wskazała na uchylone okno.

Z mieszkania teściowej dobiegały kobiece głosy. Gadają głośno, bez żenady. To była Magda — jego żona — i jej matka.

— Mamo, widziałaś, jak się wystraszyli? Zwłaszcza ta druga, cała w łzach. „Ja winna, nie uchroniłam wnuczka!” — Magda parsknęła śmiechem. — Wszystko idzie po naszej myśli. A mój Wojtuś to skarb: wystarczy chrząknąć, a już leci ratować jak wierny pies. Nawet do szpitala zawiózł. Wiedziałam, że jak nie przycisnę go tą „ciążą”, to nigdy się nie oświadczy.

— Magda… to jednak podle — niepewnie zaprotestowała matka.

— Mamo, ty naprawdę nic nie rozumiesz. Teraz najważniejsze, żeby wyciągnąć od niego mieszkanie. Przecież mają tę trzypokojową w centrum, pamiętasz? Już im podpowiedziałam, że trzeba się zwinąć, skoro dziecko w drodze. A później jakoś odsuniemy staruchów. Najważniejsze, że Wojtek wszystko łyknie. On nie jest z tych, co drzwiami trzaskają. Można go cicho, delikatnie… prowadzić. Tam, gdzie ja chcę.

Wojtek stał jakby ktoś wyrwał mu serce z piersi. Słuchał każdego słowa, nie mogąc się poruszyć. Obok matka ścisnęła jego dłoń.

— Słyszałeś? — spytała cicho.

Skinął głową. Twarz miał białą jak kreda.

— Chodźmy.

Weszli do mieszkania. Wojtek gwałtownie nacisnął dzwonek. Drzwi otworzyła Magda, cała rozpromieniona — najwyraźniej jeszcze pod wrażeniem własnych słów.

— Kochanie! A ty czemu tak wcześnie? — wycedziła, naciągając uśmiech.

— Nie przygotowuj przemowy. Sam ją do ciebie przywiozę — powiedział spokojnie Wojtek. — Jutro składam pozew o rozwód.

— Co? Oszalałeś? Dlaczego?

— Bo wszystko słyszałem. O „ciąży”, o mieszkaniu, o tym, jaki ze mnie wygodny frajer. Dzięki, że tak szybko pokazałaś swoje prawdziwe oblicze.

Magda próbowała coś wyjąkać, ale słowa utknęły jej w gardle.

Krystyna Janowska tylko rzuciła w stronę byłej synowej:

— A ja się obwiniałam. Myślałam, że to ja cię nie zaakceptowałam, nie znalazłam wspólnego języka. A tu się okazuje, że serce matki wszystko wyczuwa. Tylko nie chciało widzieć.

Wyszli. Wojtek nie obejrzał się ani razu. W piersi zrobiło się jakoś lżej — jakby wreszcie zrzucił z siebie ogromny kamień. Szedł w milczeniu, a obok matka — pierwszy raz od lat — też nic nie mówiła, tylko trzymała jego dłoń w swojej. Cicha siła, która znaczyła więcej niż wszystkie słowa świata.