Uszkodzony laptop, a teściowa obwinia nas

Krzysztof i Bogna postanowili uczcić rocznicę poznania w przytulnej kawiarni na Starym Mieście w Poznaniu. Do domu wrócili dobrze po północy.

— Nareszcie się zjawiliście! — wybuchnęła matka Krzysztofa, Halina Nowak, stojąc w progu ze skrzyżowanymi ramionami. — Gdzie się państwo tułaliście? Ja tu sama z wnukami się męczę!

— Mamo, co się stało? — zdziwił się Krzysztof. — Przecież uwielbiasz dzieci Beaty.

— Tak ci ciężko było z nimi posiedzieć? — dodała Bogna, zdejmując płaszcz.

— Wy sobie spacerujecie, a ja haruję! — rzuciła teściowa. — A gdzie matka tych dzieciaków?

— Jest zajęta, a wy, oczywiście, odpoczywacie! — warknęła Halina, wskazując kuchnię. — Zmywać naczynia! Nacieszyliście się, teraz do roboty!

Krzysztof zmarszczył brwi i otworzył laptop. Nagle jego dłonie zesztywniały, a wzrok zastygł w przerażeniu. Zobaczył coś, co sprawiło, że krew ścięła mu się w żyłach.

Po ślubie Krzysztof i Bogna wynajmowali mieszkanie, ale wkrótce musieli się przeprowadzić do teściowej — brakowało pieniędzy. Rodzice Bogny mieszkali w kawalerce z jej młodszym bratem, więc nie było tam dla nich miejsca. Krzysztof zmienił pracę: zarabiał mniej, ale obiecywali mu awans.

— Bognuś, to tylko na chwilę — tłumaczył. — U mamy zaoszczędzimy. Mieszka sama, tylko siostra czasem wpada z wizytą i zostawia dzieciaki. Dacie radę.

— Mogłabym dorabiać, ty też — zaproponowała Bogna.

— Co, harować dzień i noc? — wybuchnął Krzysztof. — Cały dzień w biurze, a potem gonić gdzieś? Życia nie widzieć?

— A życie z twoją mamą pod jednym dachem to będzie życie? — westchnęła.

— Słuchaj, nie mamy wyjścia! Jeśli u mamy się odnajdziemy, szybciej uzbieramy na swoje.

Bogna zamilkła. Życie z teściową nie uśmiechało się jej. Siostrzeńców Krzysztofa, dzieci Beaty, widziała raz — na weselu. Hajłańskie, rozpuszczone — nie zrobiły dobrego wrażenia. Ale wyboru nie mieli.

— I co w tym złego? — powitała ich Halina. — Lepiej niż płacić obcym za czynsz. Rachunki dzielimy na troje: wy płacicie dwie części, ja jedną. Na jedzenie też się skladamy. Ja robię zakupy i gotuję, wy sprzątacie.

— Dobrze, mamo — zgodził się Krzysztof. — Bognuś, okej?

— Tak… — wyszeptała.

Początkowo szło gładko. Młodzi wracali do gotowej kolacji, rano czekało śniadanie. Bogna po pracy dorabiała w internecie, ale weekendy psuły wizyty siostrzeńców. Beata niemal się nie pojawiała, zostawiając dzieci od piątku do niedzieli.

Sprzątanie przy nich było niemożliwe: rozpętany chaos, dzieci właziły we wszystkie kąty, potrafiły wtargnąć do sypialni, gdy Krzysztof i Bogna spali.

— Krzysiu, niech mama je zabierze — prosiła Bogna. — Jeszcze śpimy!

— To tylko dzieci — machnął ręką. — Moje siostrzeńce, więc i twoje. Wytrzymaj.

— Pracowałam pół nocy!

— Nikt ci nie kazał. Dobra, wstaję. Idę z kumplami na ryby. Wrócę wieczorem.

— A ja? Znowu sama?

— Mama jest w domu. Chcesz spokoju? Daj im swój laptop, niech się bawią.

— Świetny pomysł! Daj swój — warknęła Bogna.

— Tam są dokumenty — odciął się Krzysztof. — A u ciebie co, ważniejsze?

— Mam projekt, dziś deadline! — wykrzyknęła. — Idź, sama się tym zajmę.

Tak było nie raz. Krzysztof znikał z kolegami: raz wędkowanie, raz grille, raz spacery. Tego dnia znowu wyjechał.

Halina karmiła dzieci.

— Bogna, siadaj — rzuciła. — Naleśników mało, ale dla ciebie starczy. Krzysztof powiedział, że dzieci mogą się pobawić twoim komputerem.

— To nieprawda! — oburzyła się Bogna. — Nie obiecywałam. Mam pilną pracę, dziś termin.

— Jakaś ty skąpa — prychnęła teściowa. — Rodzina to rodzina! Beata swojego nie daje, drogi sprzęt.

— Cały tydzień pracy! — odcięła Bogna. — Zaraz będę nad tym siedzieć.

— Pozmywaj — rzuciła Halina, sięgając po telefon.

Bogna zmywała naczynia, wściekła, że nikomu w domu nie chce się nawet kubka po sobie umyć. Teściowa już gadała przez telefon:

— Grażyna, oczywiście się spotkamy! Za godzinę w galerii. Co za hałas? Wnuki. Spokojna głowa, Bogna z nimi posiedzi. Niech się wprawia, póki swoich nie ma.

Bogna o mało nie upuściła talerza. Cicho wyszła z kuchni, spakowała się, zabrała laptopa i wyszła. Halina milczała — pewnie zamierzała oznajmić wyjście w ostatniej chwili.

Bogna poszła do kafejki internetowej, gdzie często pracowała. W kącie zamówiła kawę i zanurzyła się w projekcie. Po pół godzinie zadzwonił Krzysztof:

— Bognuś, gdzie jesteś? Co robisz?

— Pracuję — spokojnie odparła. — Dziś deadline.

— Mama w panice! Gdzie się podziałaś?

— Nie mogę pracować w tym rabanie — odcięła.

— Zrujnowałaś mamie spotkanie z przyjaciółką!

— To niech ją zaprosi do siebie.

— Z tymi urwisami?

— Więc sam z nimi posiedź, a mamę puść. One mają matkę!

— Wymyślasz — warknął Krzysztof.

— A może to wy wymyślacie? — odparowała. — Mama tak nas serdecznie przyjęła, a my za to płacimy. W tym miesiącu brakło jej na zakupy, wzięła od nas dodatkowe dwie stówki. Ty tego nie widzisz?

— Jesteś drobiazgowa! — rzucił.

— A ty na co wydajesz? — wybuchnęła. — Na mamę grosza, a na kumpli zawsze znajdziesz! Przez pół miesiąca twoi siostrzeńcy żrą na nasz koszt. Mama kupuje im słodycze, lody, a nam — nic. Najlepszy kąsek — dla nich. Beata zabiera ich z pełnymi torbami. Gdy wynajmowaliśmy, wydawaliśmy trzy razy mniej! To nazywasz oszczędnością? Chcesz tak żyć? Zarobię na projekcie i się wyprowadzam. Ze mną, czy rozwód?

— Bognuś, gdzie jesteś? — głos Krzysztofa zadrżał.

— Po— Wrócę tylko po rzeczy — powiedział Krzysztof, w końcu widząc prawdę w jej oczach.