Matka zapomniała o mnie, a teraz boję się o swoje dziecko.

Moje życie mogłoby być szczęśliwe. Mój mąż, Krzysztof, to człowiek, o którym zawsze marzyłam: dobry, opiekuńczy, zawsze gotowy mnie wesprzeć. Czekamy na dziecko, a to prawdziwy cud, bo oboje mamy już po czterdziestce. Nad naszym szczęściem jednak zawisła ciemna chmura, a nazywa się ona chorobą mojej matki.

Na początku roku lekarze postawili jej straszną diagnozę – chorobę Alzheimera. Moja mama, Grażyna Kowalska, wychowywała mnie sama, bez ojca, który zniknął z naszego życia, zanim jeszcze się urodziłam. Nie mogłam zostawić jej na łaskę losu. Po długich rozmowach z mężem zdecydowaliśmy się zabrać ją do naszego mieszkania w Krakowie. Krzysztof mnie w tym wsparł:

— Mamy miejsce, Marto. To przecież twoja matka, a i tak jest już starsza, co nam może zrobić?

Urządziliśmy dla mamy przytulny pokój, regularnie wozimy ją do lekarzy, pilnujemy leków. Ale moja ciąża, którą uznałam za błogosławieństwo, jakoś jej nie ucieszyła. Spodziewałam się, że będzie zachwycona przyszłą wnuczką, przecież tak marzyła o kontynuacji rodu. Zamiast radości jej zachowanie stawało się coraz bardziej przerażające.

Czasem mama patrzy na mnie pustym wzrokiem i nagle mówi:

— Kim ty jesteś? Wynoś się z mojego domu!

Gdy próbujemy ją uspokoić, przechodzi do krzyku:

— Nie ważcie mi się rozkazywać! Ja tu jestem gospodynią, a wy jesteście nikim!

Przestawia meble, chowa moje rzeczy, a czasem dochodzi do tego, że wypycha mnie za drzwi, jakbym była obcą. Wytrzymywałam, ale kiedy zaczęła wymagać, bym nosiła ciężkie torby lub pomagała przesuwać szafy, moja cierpliwość pękła. Starałam się wytłumaczyć, że nie mogę dźwigać z powodu ciąży, ale w odpowiedzi słyszałam tylko:

— Niewdzięczna dziewczyno! Poświęciłam ci całe życie, a ty nawet pomóc nie potrafisz!

Powtarzałam, że czekam na dziecko, że muszę o siebie dbać, ale jej oczy pozostawały puste. Nie pamięta. Nie rozumie. Od tej bezradności płaczę po nocach, a każdy mój szloch zdaje się odbijać bólem w moim nienarodzonym dziecku.

Krzysztof też jest na granicy wytrzymałości. Mama myli go z jakimiś wymyślonymi ludźmi, nazywa go raz Romanem, raz Andrzejem, a czasem zupełnie dziwnymi imionami. Opowiada mu o moim dzieciństwie, jakby był przypadkowym znajomym, a nie moim mężem. Ostatnio przyznał, zaciśniętymi zębami:

— Marto, ledwo daję radę. Jeszcze trochę, i nie wytrzymam. Ona doprowadza mnie do szaleństwa, i boję się, że pewnego dnia stracę panowanie nad sobą… i zrobię coś strasznego.

Ja też jestem na krawędzi. Ale najbardziej dręczy mnie strach o dziecko. Jestem w dwudziestym drugim tygodniu ciąży, a w mojej głowie wirują koszmarne scenariusze. Co, jeśli mama uzna, że moje dziecko jest obce? A może zechce się go pozbyć? Odda do domu dziecka, wyrzuci na ulicę, albo… nawet nie chcę myśleć, co jeszcze może jej przyjść do głowy. Te myśli duszą mnie, odbierają sen, zatruwają radość oczekiwania na macierzyństwo.

Przyjaciółka, widząc moje łzy, zaproponowała:

— Marto, oddaj ją do domu opieki. Tam zajmą się nią profesjonaliści, a ty wszyscy odetchniecie z ulgą.

Drgnęłam na te słowa. Jak mogłabym tak postąpić z mamą? Oddała mi całe swoje życie, poświęcała wszystko, bym wyrosła szczęśliwa. Porzucić ją teraz – to zdrada, czarna niewdzięczność. Ale głęboko w sercu zadaję sobie pytanie: a co, jeśli to jedyne wyjście? Może tak będzie lepiej dla nas wszystkich? Dla mamy, dla dziecka, dla naszej rodziny, która trzeszczy w szwach?

Rozdzieram się między poczuciem obowiązku a strachem o przyszłość. Co zrobić? Oddać mamę do specjalistycznej placówki, gdzie być może będzie jej lepiej, czy dalej żyć w tym piekle, ryzykując zdrowie dziecka i swój rozum? Nie wiem. I od tej niepewności moje serce pęka na części.