Moja teściowa pędzi na randkę, a ja zostaję z wnuczką.

Moja teściowa, Wanda Stanisławówna, od wielu lat żyje bez męża. Rozwód z ojcem mojego męża był trudny, i właściwie sama wychowała syna. Męskiego towarzystwa nigdy jej nie brakowało – to kobieta z charakterem, pewna siebie – ale drugi raz za mąż nie wyszła. Mówi, że bała się, żeby ojczym nie skrzywdził jej chłopca. Z jej temperamentem na pewno by na to nie pozwoliła. W efekcie cała jej młodość minęła na pracy i wychowaniu syna. O randkach nie było mowy – wszystkie myśli krążyły wokół tego, jak zapewnić dziecku byt i wychować go na porządnego człowieka, zwłaszcza gdy były mąż nie tylko nie płacił alimentów, ale nawet grosza nie dał.

I trzeba przyznać, że świetnie sobie poradziła. Za to jestem jej ogromnie wdzięczna. Mój mąż, Jan, to człowiek solidny i troskliwy, i wiem, że to jej zasługa.

Ale teraz syn dorósł, ożenił się, urodziła się nam córeczka, a Wandzie Stanisławównie przybyła wnuczka – nowy sens życia. Uwielbia się nią zajmować: spacerują po parkach, pieką wspólnie drożdżówki, czytają bajki. Wydawałoby się – ciesz się życiem. A jednak – nagle w jej życiu pojawiła się zmiana, i to taka, że do dziś nie mogę ochłonąć.

Przed Świętami Bożego Narodzenia poznała mężczyznę. Przypadkiem, w kolejce w galerii handlowej w centrum Poznania. Zamienili kilka słów, wymienili numery i zaczęło się. On, Tadeusz Wojciechowicz, to emerytowany wojskowy, podpułkownik w stanie spoczynku, też po rozwodzie, mieszka sam. Według teściowej mają tyle wspólnego, że to po prostu przeznaczenie. Oboje kochają stare polskie komedie, uwielbiają spacery nad Wartą, czytają te same książki. Nawet herbatę piją tak samo – bez cukru, z plasterkiem cytryny. Jakby żywcem wyjęte z romantycznej komedii!

Ale jest jeden problem: Tadeusz ciągle zaprasza ją na randkę. A my z mężem pracujemy do późna, więc nasza córeczka, Zosia, spędza większość czasu z babcią. Zabierać dziecko na randkę? Chyba żartujemy. Więc wczoraj dzwoni do mnie Wanda Stanisławówna z prośbą, przy której mało się nie zakrztusiłam kawą: „Kasiu, posiedź proszę z Zosią wieczorem, a ja… na chwilkę wyjdę, na spotkanie.”

Szczerze mówiąc, ledwo powstrzymałam śmiech. Randka? W jej wieku? Ma już ponad pięćdziesiąt lat, a zachowuje się jak nastolatka – umówiła się na spacer po parku, a potem podobno jeszcze na wystawę współczesnego malarstwa! Zaproponowałam: „Niech ten Tadeusz przyjdzie do was, napijecie się herbaty, Zosia będzie pod opieką.” Ale nie, Wanda Stanisławówna uparła się: „To nie to samo, Kasia. To ma być prawdziwa randka, z rozmową, z zachodem słońca nad rzeką.” Jakby życie zamieniło się w romantyczną powieść!

Musiałam wziąć wolne w pracy. Szef patrzył na mnie jak na wariatkę, ale się zgodził. A teraz siedzę i myślę – to nie będzie jednorazowa sytuacja. Po błysku w oczach teściowej, kiedy opowiada o swoim Tadeuszu, widać, że na jednym spotkaniu się nie skończy. Już czuję, że wkrótce będę musiała brać urlop bezpłatny albo szukać żłobka dla Zosi. Bo wygląda na to, że u Wandy Stanisławówny to poważna sprawa. Nawet zasugerowała, że Tadeusz to człowiek stateczny i może się nawet zakończyć ślubem. Ślub! W jej wieku!

Oczywiście, nie twierdzę, że nie zasługuje na szczęście. Ale czy w tym wieku szczęście tkwi w mężczyznach? Mnie się wydawało, że w tym czasie najważniejsze są wnuki, pierogi z jagodami i spacery na plac zabaw. A może się mylę? Może miłość naprawdę nie zna wieku, i nawet na emeryturze można spotkać tę jedyną osobę? Ale mimo wszystko trudno mi to ogarnąć – teściowa, która zawsze była dla mnie uosobieniem powagi i rozsądku, nagle zamieniła się w rozmarzoną dziewczynę z płonącymi oczyma.

Nie chcę jej urazić. Niech spróbuje, niech poczuje się szczęśliwa. Może rzeczywiście los puka do jej drzwi w najmniej spodziewanym momencie. Ale mimo wszystko muszę zadać sobie pytanie: czy babcie powinny mieć życie osobiste? Czy ich przeznaczeniem są tylko wnuki i wieczory z drutami i serialami? Jak myślicie – czy w życiu po pięćdziesiątce jest jeszcze miejsce na romantyzm?