Teściowa na randkę, ja zostaję z wnuczką

Moja teściowa, Wanda Nowak, od wielu lat żyje bez męża. Rozwód z ojcem mojego męża był trudny i samotnie wychowała syna. Męskiego towarzystwa nigdy jej nie brakowało — to kobieta z charakterem — ale drugi raz za mąż nie wyszła. Mówiła, że bała się, żeby ojczym nie skrzywdził jej chłopca. Z jej temperamentem na pewno by na to nie pozwoliła. W rezultacie cała jej młodość minęła na pracy i wychowaniu syna. O randkach nie było mowy — wszystkie myśli zajmowały pytania, jak utrzymać dziecko i wychować je na porządnego człowieka, zwłaszcza gdy były mąż nie płacił nawet grosza alimentów.

I trzeba przyznać, że świetnie sobie poradziła. Za to należy jej się ogromny szacunek. Mój mąż jest odpowiedzialny i troskliwy, a ja wiem, że to jej zasługa.

Ale syn dorósł, ożenił się, urodziła nam się córka, a Wanda zyskała wnuczkę — nowy cel życia. Uwielbia się nią zajmować: spacerują po parkach, pieką babeczki, czytają bajki. Mogłoby się wydawać, że czas na spokój i radość. A jednak — w jej życiu nagle pojawiła się zmiana, i to taka, że do dziś nie mogę ochłonąć.

Przed Świętami Bożego Narodzenia poznała mężczyznę. Przypadkiem, w kolejce w galerii handlowej w centrum Poznania. Zamienili kilka słów, wymienili numery telefonów i zaczęło się. On, Marek Kowalski, to emerytowany wojskowy, podpułkownik, również po rozwodzie, mieszka w swoim mieszkaniu. Według teściowej mają tyle wspólnego, że to po prostu przeznaczenie. Oboje uwielbiają stare filmy, spacery nad Wartą, czytają te same książki. Nawet herbatę piją tak samo — bez cukru, z plasterkiem cytryny. Jakby żywcem wyjęte z romantycznej komedii!

Ale jest jeden problem: Marek ciągle zaprasza ją na randki. A my z mężem pracujemy do późna, więc nasza córka jest głównie pod opieką babci. Zabierać dziecko na romantyczne spotkanie? Jak łatwo się domyślić — nie wchodzi w grę. Wczoraj Wanda zadzwoniła do mnie z prośbą, przy której mało się nie zakrztusiłam kawą: „Kasiu, posiedź proszę z Zosią w sobotni wieczór, a ja… tylko na chwilę, muszę wyjść na randkę“.

Szczerze mówiąc, ledwo powstrzymałam śmiech. Randka? W jej wieku? Ma ponad pięćdziesiąt lat, a zachowuje się jak nastolatka — umówiła się na spacer po parku, a potem podobno na wystawę sztuki współczesnej! Zaproponowałam: „Niech może Marek przyjdzie do was, napijecie się herbaty, Zosia będzie pod opieką“. Ale Wanda się uparła: „To nie to samo, Kasia. To musi być prawdziwa randka, ze spacerem, rozmową pod gwiazdami“. Brzmi jak romantyczna powieść!

Musiałam więc zwolnić się z pracy. Szef popatrzył na mnie jak na wariatkę, ale się zgodził. Teraz siedzę i myślę: to nie będzie jednorazowa sprawa. Po błysku w oczach teściowej, gdy opowiada o swoim Marku, widać, że nie poprzestanie na jednym spotkaniu. Już czuję, że wkrótce będę musiała brać urlop na własny koszt albo szybko szukać przedszkola dla Zosi. Bo wygląda na to, że sprawa jest poważna. Wanda nawet wspomniała, że Marek to człowiek stabilny i może nawet myślą o ślubie. Ślub! W ich wieku!

Oczywiście nie mam nic przeciwko szczęściu. Ale czy w tym wieku szczęście polega na mężczyznach? Czy nie powinno się skupić na wnukach, smażeniu racuszków i zabawach na placu zabaw? A może się mylę? Może miłość nie zna wieku i nawet na emeryturze można spotkać tę jedyną osobę? Mimo wszystko nie mogę sobie tego poukładać w głowie: teściowa, która zawsze była dla mnie wzorem powagi i zasad, nagle zamieniła się w rozmarzoną kobietę z iskrą w oczach.

Nie chcę jej urazić. Niech spróbuje, niech poczuje się szczęśliwa. Może naprawdę los puka do jej drzwi, kiedy najmniej się tego spodziewa. Ale mimo wszystko nie potrafię nie zadać sobie pytania: czy babcie powinny mieć życie osobiste? Czy ich przeznaczeniem jest tylko opieka nad wnukami i wieczory z drutami i telewizją? Jak myślicie — czy w życiu osób po pięćdziesiątce jest jeszcze miejsce na romantyzm?