Matka zapomniała o mnie, a ja boję się o swoje dziecko

Moje życie mogłoby być szczęśliwe. Mój mąż, Krzysztof, to człowiek, o jakim zawsze marzyłam: dobry, opiekuńczy, zawsze gotów mnie wesprzeć. Czekamy na dziecko, a to prawdziwy cud, bo oboje mamy już po czterdziestce. Nad naszym szczęściem wisi jednak ciemna chmura — choroba mojej matki.

Na początku roku lekarze postawili jej straszną diagnozę — chorobę Alzheimera. Moja mama, Halina Nowak, wychowała mnie sama, bez ojca, który zniknął z naszego życia, zanim się urodziłam. Nie mogłam zostawić jej samej. Po długich rozmowach z mężem zdecydowaliśmy się zabrać ją do naszego mieszkania we Wrocławiu. Krzysztof mnie uspokajał:

— Mamy wystarczająco miejsca, Aniu. To twoja matka, a poza tym jest już starsza, co nam może zrobić?

Zorganizowaliśmy mamie przytulny pokój, regularnie wozimy ją do lekarza, pilnujemy leków. Moja ciąża, którą uznałam za błogosławieństwo, nie ucieszyła jednak mamy. Spodziewałam się, że będzie zachwycona przyszłą wnuczką, przecież tak marzyła o potomstwie. Zamiast radości jej zachowanie staje się jednak coraz bardziej przerażające.

Czasem patrzy na mnie pustym wzrokiem i nagle rzuca:

— Kim ty jesteś? Wynoś się z mojego domu!

Gdy próbujemy ją uspokoić, wpada w szał:

— Nie ważcie się mi rozkazywać! To ja tu rządzę, a wy jesteście nikim!

Przestawia meble, chowa moje rzeczy, a czasem aż wypycha mnie za drzwi, jakbym była obca. Znosiłam to, ale gdy zaczęła żądać, bym dźwigała ciężkie torby lub pomagała przesuwać szafę, moja cierpliwość pękła. Próbowałam wytłumaczyć, że nie mogę podnosić ciężarów z powodu ciąży, ale słyszałam tylko:

— Niewdzięczna gąsko! Poświęciłam ci całe życie, a ty nawet pomóc nie potrafisz!

Powtarzałam, że jestem w ciąży, że muszę uważać, ale jej oczy pozostawały puste. Nie pamięta. Nie rozumie. Z tej bezradności płaczę po nocach, a każdy mój szloch zdaje się odbijać bólem w moim nienarodzonym jeszcze dziecku.

Krzysztof też jest na granicy wytrzymałości. Mama myli go z wymyślonymi postaciami, nazywa go raz Tomaszem, raz Jakubem, a czasem zupełnie obcymi imionami. Opowiada mu o moim dzieciństwie, jakby był przypadkowym znajomym, a nie moim mężem. Ostatnio wyznał przez zaciśnięte zęby:

— Aniu, ledwo wytrzymuję. Jeszcze chwila, a stracę panowanie nad sobą. Wprowadza mnie w taką furię, że boję się, iż pewnego dnia mogę… zrobić coś strasznego.

Ja też jestem na krawędzi. Ale najbardziej męczy mnie strach o dziecko. Jestem w dwudziestym drugim tygodniu i w głowie kołaczą mi się koszmarne scenariusze. Co, jeśli mama uzna, że moje dziecko nie jest nasze? A może zechce się go pozbyć? Odda do domu dziecka, wyrzuci na ulicę albo… nawet nie chcę myśleć, co jeszcze może jej przyjść do głowy. Te myśli dławią mnie, odbierają sen, zatruwają radość z oczekiwania na macierzyństwo.

Przyjaciółka, widząc moje łzy, zaproponowała:

— Aniu, oddaj ją do domu opieki. Tam zajmą się nią profesjonaliści, a wy odetchniecie.

Drgnęłam na te słowa. Jak mogłabym tak postąpić z własną matką? Poświęciła mi całe życie, rezygnowała ze wszystkiego, bym była szczęśliwa. Porzucić ją teraz — to zdrada, czarna niewdzięczność. Ale w głębi duszy pytam siebie: a jeśli to jedyne wyjście? Może tak będzie lepiej dla nas wszystkich? Dla mamy, dla dziecka, dla naszej rodziny, która rozpada się na naszych oczach?

Rozdarci jesteśmy między poczuciem obowiązku a strachem o przyszłość. Co robić? Oddać mamę do specjalnej placówki, gdzie może będzie jej lepiej, czy żyć dalej w tym piekle, ryzykując zdrowie dziecka i swoją psychikę? Nie wiem. A ta niepewność rozrywa mi serce.