Spotkanie przy herbacie: pierwszy krok ku nowej znajomości.

Przyjazne napięcie towarzyszyło Zofii tego dnia, gdyż zdecydowała się zaprosić do siebie nowego znajomego na herbatę. Adam pojawił się w jej życiu zaledwie kilka miesięcy temu, spotkali się na kursie tańca, a podczas jednej z lekcji odprowadził ją do domu. Ich spotkania stawały się coraz częstsze.

Zofia ukończyła już liceum pedagogiczne i zaczęła pracę w lokalnym centrum młodzieżowym, podczas gdy Adam po studiach pracował w biurze projektowym. Był przystojny, oczytany i spokojny, od razu zdobył sympatię Zofii.

Była poważną dziewczyną, szukającą tego jedynego, z którym mogłaby założyć rodzinę na całe życie. Tak nauczyła ją mama, która samotnie wychowywała córkę, po tym jak wcześnie owdowiała. Pracowała jako konduktorka w polskich kolejach, często będąc w trasie, więc Zofia przyzwyczaiła się do samodzielności. Uporządkowała mieszkanie, upiekła domowe ciastka i wyprowadziła na spacer swoją ukochaną sunię — Lusię, której oddała serce.

Lusię znalazła wraz z sąsiadem Michałem, chłopakiem z piętra niżej. Wracali pewnego razu z nart z pobliskiego lasku przy ich bloku i natknęli się na porzuconego szczeniacza przy sklepie.

Okazało się, że to suczka, trzęsła się z zimna, więc Michał wziął ją na ręce i zaniósł do domu. Ponieważ jego rodzina miała już kota i psa, zaproponował, by Zofia przyjęła szczeniaka do siebie. Dziewczyna zgodziła się bez wahania.

– Będę pomagać w spacerach, gdy będziesz na uczelni – obiecywał Michał. – Wiem, że twoja mama jest dobra i nie pozwoli wyrzucić tak uroczej istoty na ulicę… – dodawał z uśmiechem.

Z Zofią przyjaźnił się od dawna, dorastali na tym samym podwórku. Michał był młodszy o półtora roku, niedługo miał iść do wojska, czekał na wezwanie.

Zofia zawsze czuła sympatię sąsiada, ale traktowała go wyłącznie jak przyjaciela. Sąsiedzi dziwili się, jak wiele Michał dla niej robił. Odbierał ją po lekcjach, robił zakupy, gdy była chora, a mama w pracy, przynosił pocztę i towarzyszył na spacerach.

– Michał aż się zmartwił, że masz adoratora – mówiła mama Zofii. – On przecież od dziecka cię kocha. Nie szkoda ci go?

– Dlaczego miałoby mi być go szkoda? To dobry chłopak, znajdzie sobie dziewczynę. Jest młodszy o prawie dwa lata, a ja potrzebuję kogoś starszego. To chyba oczywiste, prawda?

– Najważniejsze, by ludzie do siebie pasowali charakterami, zainteresowaniami i by była miłość – odpowiedziała mama.

Zofia pogładziła Lusię, położyła ją na małej poduszce na kanapie i powiedziała:
– Dziś cię przedstawię mojemu znajomemu. Spodoba ci się, jest miły i przystojny.

Wyszła na spotkanie i niedługo potem wróciła z młodym mężczyzną, eleganckim i sympatycznym.

Zofia zaprosiła Adama na herbatę do kuchni, częstując go ciasteczkami. Adam pochwalił przepis i wypił z zadowoleniem dwie filiżanki herbaty.

– Moja mama świetnie piecze ciasta i ciasteczka. Uważam, że każda kobieta powinna dobrze gotować i piec. To jej obowiązek jako strażniczki domowego ogniska, a ty jesteś na dobrej drodze. Tylko uważaj z cukrem, bo to niezdrowe – pochwalił Zofię.

Przeszli do pokoju, gdzie Adam zaczął oglądać książki w regale. Tam również nie odmówił sobie komentarza.

– Fantastyka to kwestia gustu. Na taką literaturę szkoda mi czasu. Klasyki są zawsze wartościowe i pożyteczne. Planujesz dalej się uczyć?

– Tak, zapisałam się na studia zaoczne, nie mówiłam ci o tym? Warto mieć wyższe wykształcenie – odpowiedziała Zofia.

– Studia zaoczne to nie to samo co stacjonarne, ale lepiej takie niż żadne… – skomentował Adam, spoglądając na fotografie Zofii z mamą.

Zauważył na kanapie Lusię. Sunia spała, nie zwracając uwagi na gościa, była bardzo spokojnym psem.

– Co to? – zdziwił się Adam. – Macie psa?

– Dlaczego cię to dziwi? Tak, poznaj Lusię, moją ukochaną – mówiła Zofia z ciepłem w oczach.

– Zawsze myślałem, że zwierzęta powinny mieszkać na dworze, są niezdrowe do trzymania w domu. Moja mama pracuje w aptece, zna się na tym. Alergie, sierść, zapachy i bakterie, zwierzęta są pełne zarazków – mówił z grymasem.

– Większość ludzi ma psy i koty, jak nasi sąsiedzi. Nic im się nie dzieje.

– To błąd. Ludzie nie znają podstaw higieny, a zwierzęta to tylko nośniki zarazków. Wystarczy spojrzeć przez mikroskop na tę poduszkę… – kontynuował Adam.

Zofia czuła się nieswojo. Widziała, jak Lusia podniosła głowę, spojrzała na nią i z powrotem wtuliła się w poduszkę.

– Nigdy nie miałeś psa ani kota? – zapytała nagle.

– Nie miałem. I nie czuję, że coś tracę. Ważniejsze jest zdrowie – stwierdził Adam z wyższością.

– Nie chcę, aby moje dzieci chorowały, ale zadbam o ich zdrowie i szczęście – szepnęła Zofia. – Chodźmy na spacer, pogoda jest ładna, po co siedzieć w domu?

Wyszli na zewnątrz i ruszyli w stronę parku. Michał obserwował Zofię przez okno, prawie płacząc. Nie mógł jej wyznać miłości, ich przyjaźń była zbyt cenna, by ryzykować.

Po przechadzce z Adamem Zofia nagle stwierdziła, że ma pilne sprawy i pożegnała się chłodno.

– Mogę zadzwonić? – zapytał Adam.

Kiwnęła głową i pospiesznie wróciła do domu. Przy wejściu siedział smutny Michał, który, widząc, że Zofia szybko wróciła, się ucieszył i zaprosił ją na ławkę obok.

Milczeli przez chwilę, a potem Zofia westchnęła i powiedziała:
– No, co za typ z tego Adama… Na początku nie pomyślałabym, że jest takim suchym aptekarzem. Mówił o zarazkach… Kto on sam właściwie jest?

Michał patrzył na nią z niezrozumieniem, ale kiwając głową, zgadzał się z nią.

– Wyobraź sobie, że nie lubi psów ani kotów! Jak można ich nie lubić? Nie chciałam się kłócić, ale poczułam chłód, jakby mnie zamroziło. Co za typ. Sterylna dusza… Bez zarazków, zapachów, kolorów i uczuć… – mówiła Zofia.

– Więc z nim koniec? – odważył się zapytać Michał.

– Z nim nic się nawet nie zaczęło. Na szczęście dzięki Lusii dowiedziałam się o nim wcześnie. Gdybym się zakochała i wyszła za niego, a on nie znosiłby zwierząt? Nie mogę żyć bez mojej Lusii! – prawie krzyczała Zofia.

– Cicho, cicho – Michał pogładził jej plecy i nagle powiedział:
– Zosiu, jesteś najlepsza, najwspanialsza, najpiękniejsza… Nie martw się. Wiesz, jak bardzo cię uwielbiam. Idę do wojska, tu jest wezwanie… Czekaj na mnie, zrobię wszystko, byś była szczęśliwa. Moglibyśmy być bardzo szczęśliwi… – podał jej wezwanie do WKU.

Zofia, nie patrząc, wzięła kartkę i westchnęła:
– Ty też odchodzisz… Zostanę zupełnie sama…

– Czemu sama? Masz mamę i Lusię! One cię kochają. I ja cię kocham… Będę pisać i dzwonić, wrócę szybko. Czas szybko mija, Zofio… – klęknął przed nią, biorąc za ręce.

– Michał, sąsiedzi zobaczą. Wstań… – zawstydziła się Zofia.

– Niech widzą. Nie wstydzę się powiedzieć, że cię kocham! – wstał, trzymając jej ręce, – powiedz, że będziesz na mnie czekać.

– Chodźmy na spacer z Lusią. Dzisiejszy dzień był pełen wrażeń, nie zapomnę go – uśmiechnęła się Zofia. – Miej litość i nie zmuszaj mnie jeszcze do decyzji…

Poszli na spacer. Lusia biegła przez park, co chwilę oglądając się na swoją panią i Michała, który objął dziewczynę, idąc jak zaczarowany, ciesząc się jej bliskością i zapachem jej perfum…

Kiedy Zofia odprowadzała Michała do WKU rano, zamarła w jego objęciach. Ostatnie dni spędzili na długich wieczornych spacerach. Jakby wkraczali w magiczny, dorosły świat miłości, czułości i nadchodzącej długiej rozłąki.

– Będę na ciebie czekać, Michałku… – szepnęła. – Pisz do mnie…

Na smyczy siedziała obok Lusia, to małe stworzenie, które połączyło ich serca. Autobus z poborowymi odjechał. Zofia ruszyła do domu, prowadząc Lusię na smyczy i szepcząc do niej:
– Nie martw się, poczekamy na naszego żołnierza. Jakżeby inaczej? Przecież nas obie kocha!