Ona była trochę zdenerwowana: dziś zdecydowała się zaprosić nowego znajomego na herbatę do siebie.

Małgosia była lekko zdenerwowana: dziś zdecydowała się zaprosić do siebie na herbatę swojego nowego znajomego. Eugeniusz pojawił się w jej życiu zaledwie kilka miesięcy temu, poznali się na tańcach, a on odprowadził ją do domu. Ich spotkania zdarzały się coraz częściej.

Małgosia zakończyła już studia pedagogiczne i znalazła pracę w centrum młodzieżowym, a Eugeniusz pracował po studiach w biurze konstrukcyjnym. Był przystojny, oczytany, spokojny i od razu spodobał się Małgosi.

Ona również była poważną dziewczyną i chciała znaleźć tego jedynego, z kim mogłaby stworzyć rodzinę na całe życie. Tego nauczyła ją mama, która samotnie wychowywała córkę, wczesne owdowiała. Mama była konduktorką na kolei, była w trasie, a Małgosia przywykła do samodzielności. Upiekła domowe ciastka, posprzątała mieszkanie i wyprowadziła swoją ulubienicę Bertę – małą sukę, za którą przepadała.

Bertę znaleźli z sąsiadem Witkiem, chłopakiem mieszkającym piętro niżej. Wracali kiedyś z wycieczki narciarskiej z pobliskiego lasu obok ich miasta i zobaczyli porzuconego przy sklepie szczeniaka.

Okazało się, że to była suczka, drżąca i przemarznięta. Witek wziął ją na ręce i zaniósł do domu. Ale w jego rodzinie były już i kot, i pies, więc zaproponował Małgosi przyjęcie szczeniaka. Dziewczyna nie wahała się ani chwili.

– Pomogę ci z nią wychodzić, jeśli będziesz na studiach – obiecał Witek – wiem, że twoja mama jest dobra i nie wyrzuci na ulicę takiego uroczego stworzenia – mówił Witek.

Małgosia przyjaźniła się z nim od dawna, dorastali na tym samym podwórku. Ale Witek był młodszy o półtora roku, czekała go służba wojskowa, spodziewał się wezwania każdego dnia.

Małgosia zawsze czuła sympatię sąsiada, ale dla niej pozostawał tylko przyjacielem i po prostu świetnym chłopakiem. Wszyscy sąsiedzi dziwili się, jak Witek pomaga Małgosi w każdej sprawie. Odprowadzał ją po zajęciach, czekał pod klatką, przynosił zakupy ze sklepu, gdy Małgosia była chora, a mama w pracy, przynosił jej pocztę z skrzynki i towarzyszył na spacerach.

– Oj, jak Witek przeżywa, że masz adoratora – powiedziała Małgosi mama – przecież on jest w tobie od dzieciństwa zakochany. I nie jest ci go szkoda?

– A czego go żałować? Jest dobrym chłopakiem, i znajdzie sobie narzeczoną… Jest młodszy ode mnie, mamo. Prawie o dwa lata. A ja potrzebuję starszego chłopaka. Czy nie mam racji?

– Rację masz wtedy, gdy osoby pasują do siebie charakterem, zainteresowaniami i jest miłość, oczywiście – odpowiedziała mama.

Małgosia pogłaskała Bertę, położyła ją na małej poduszce na kanapie i powiedziała:
– Dziś cię przedstawię mojemu przyjacielowi. Na pewno się polubicie. Zobaczysz… Jest dobry i przystojny!

Poszła na spotkanie, a wkrótce wróciła do domu w towarzystwie młodego mężczyzny, eleganckiego, wysokiego i przystojnego.

Małgosia zaprosiła Eugeniusza najpierw do kuchni, gdzie poczęstowała go herbatą z ciastkami. Chłopak pochwalił przepis i z przyjemnością wypił dwie filiżanki herbaty.

– Moja mama świetnie piecze ciasta. I ciastka też. Więc znam się na tym. I uważam, że każda dziewczyna powinna umieć nie tylko dobrze gotować, ale i piec. To jej obowiązek jako strażniczki domowego ogniska, a ty jesteś na dobrej drodze. Tak trzymaj, – pochwalił Małgosię – tylko nie przesadzaj z cukrem. To szkodliwe dla organizmu w każdym wieku.

Poszli do pokoju, gdzie Eugeniusz zaczął przeglądać książki na półce. I tutaj upomniał Małgosię.

– Fantasy to oczywiście nie dla każdego. Ja na taką literaturę nie tracę czasu. Klasyka to zawsze przyjemność, pożytek i życie. Poza tym, jest wszędzie omawiana: w szkole, na uczelni, a także na uniwersytetach. Myślisz o podwyższeniu swoich kwalifikacji? Kiedy?

– Tak, zaczęłam studia zaoczne, czy nie mówiłam ci? – odpowiedziała Małgosia, – oczywiście, potrzebne są wyższe studia. Rozumiem.

– Zaoczne to nie to samo co dzienne, ale przynajmniej taka opcja, jeśli nie ma innej możliwości… – skonkludował Eugeniusz, oglądając zdjęcia dziewczyny z mamą.

Wtedy zauważył na kanapie pieska. Berta spała i nie reagowała na gościa. Była bardzo spokojnym psem, tym bardziej, że słyszała głos swojej pani.

– Co to jest? – zdziwił się Eugeniusz – macie psa w domu?

– A co cię tak zaskakuje? Tak. To moja ukochana Berta – oczy Małgosi zaświeciły ciepłem.

– Widzę, ale zawsze sądziłem, że zwierzęta lepiej trzymać na podwórku, a nie tam, gdzie się śpi… Są bardzo zaraźliwe. Moja mama pracuje w aptece, studiowała naukę i wie, jak niebezpieczne jest trzymanie zwierząt w domu. To alergie, wieczna sierść, zapach, niepokój, a przede wszystkim – mnóstwo zarazków niebezpiecznych dla zdrowia człowieka… – Twarz Eugeniusza wyrażała obrzydzenie i wyraźne niezadowolenie.

– Ale prawie wszyscy mają psy albo koty, a często jedno i drugie, jak na przykład nasi sąsiedzi. I nic się nie dzieje.

– I dobrze, że nie. Bardzo dobrze – skrytykował ją Eugeniusz – gdyby ludzie byli bardziej wykształceni, studiowali medycynę czy chociaż podstawy higieny, zrozumieliby absurd takiej bezsensownej miłości do zwierząt. Przecież to nie ludzie. A tylko – zwierzęta. Ile to tylko one mają w sobie robaków, a gdybym wziął mikroskop i popatrzył na tę poduszkę, gdzie śpi, to włosy stanęłyby dęba…

– Często zmieniam poszewkę tej poduszki, i nigdy z mamą nie chorowałyśmy, nie zauważyłyśmy… – próbowała tłumaczyć Małgosia swojemu koledze.

– Oczywiście, że nie zauważyłyście. Bo tego się od razu nie zobaczy. Z biegiem lat zdrowie zacznie słabnąć, a ty będziesz się zastanawiać dlaczego. Nie wolno trzymać zwierząt w domu. Może na wsiach, gdzie żyją na podwórkach, na dworze, ale nie w pokojach, gdzie mieszkają ludzie, dzieci! – nie poddawał się Eugeniusz, wykładając dziewczynie swój wykład.

Małgosia była zmartwiona. Zobaczyła, jak Berta niezrozumiale uniosła głowę, spojrzała na nią uważnie, a potem przeniosła wzrok na młodzieńca i znowu wtuliła się w poduszkę.

– I nigdy nie miałeś ani szczeniaka, ani kociaka? – nagle zapytała dziewczyna.

– Nie miałem. Ale nie cierpię z tego powodu. Nie to, żebym ich nie lubił, ale rozumiem, że ważniejsze jest być zdrowym i żyć odpowiednio – odpowiedział z samozadowoleniem Eugeniusz – Ty nie chcesz, by twoje dzieci chorowały?

– Nie chcę, oczywiście, ale moim dzieciom będzie dobrze, zadbam o ich zdrowie i szczęście… – wyszeptała Małgosia, – i chodźmy na spacer, taką mamy piękną pogodę. Czemu siedzieć w domu?

Wyszli na ulicę i ruszyli w stronę parku. Witek obserwował Małgosię z okna i ledwo powstrzymywał łzy. Nie mógł wyznać Małgosi tego, co czuł. Ich przyjaźń była ciepła, delikatna, ale tak naturalna dla obu, że Witek bał się przemówić o miłości.

Małgosia, przechadzając się z Eugeniuszem po parku, wspomniała o nagłych zajęciach i chłodno się pożegnała.

– Zadzwonię do ciebie? – zapytał Eugeniusz.

Pokiwała głową i pospiesznie udała się do domu. Przed domem siedział smutny Witek. Widząc szybko wracającą Małgosię, rozpromienił się i zaprosił ją, by usiadła obok.

Siedzieli przez chwilę w milczeniu, a potem Małgosia westchnęła i powiedziała:
– Mhm… No i cóż za typ z tego Eugeniusza… Na początku i nie pomyślisz, że taki aptekarski surowiec. Są tacy ludzie. Zarazki, zarazki… A sam kim jesteś?

Witek patrzył na nią niezrozumiale, ale z radością i zgadzał się, kiwając głową.

– Wyobraź sobie, jest przeciwnikiem psów i kotów! W ogóle ich nie lubi i nie rozumie, jak można je kochać? Nie chciałam się z nim kłócić ani niczego wyjaśniać. Poczułam się jak zepchnięta od niego. Jakby mnie mrozem owionęło. Cóż za typ. Sterylna dusza… Bez zarazków, zapachów, kurzu, kolorów i uczuć… – Małgosia nie mogła przestać mówić.

– Czy to znaczy, że z nim koniec? – odważył się zapytać Witek.

– Nic się jeszcze nie zaczęło. I dzięki Bogu, że to się nie zaczęło. I gdyby nie Berta… Jak mogłabym od razu docenić, kim jest? A co, jeśli byłam zakochana, wyszłabym za niego za mąż? A on nie toleruje psów ani kotów? Ja bez mojej Berty żyć nie mogę. I mojej malutkiej nikomu nie dam w krzywdę! – niemal krzyczała dziewczyna.

– Spokojnie, spokojnie, – Witek pogłaskał Małgosię po plecach, a potem również wyrwało mu się wyznanie:
– Gosiu, jesteś najlepsza, najbardziej serdeczna, najpiękniejsza… Nie martw się. Wiesz przecież, jak bardzo cię uwielbiam. Odchodzę do wojska, tu jest wezwanie… A ty tylko poczekaj na mnie, a zrobię wszystko, żebyś była najszczęśliwsza… Byłabyś najszczęśliwsza… – podał jej papier. To było powołanie do Wojskowego Biura.

Małgosia, nie podnosząc oczu, wzięła papier i westchnęła:
– I ty odchodzisz… Zostanę całkiem sama…

– Dlaczego sama? Z mamą i Bertą! One tak cię kochają. I ja kocham… I będę do ciebie pisać. Zadzwonię, jeśli będzie taka możliwość. Wrócę niedługo. To tylko się wydaje, że długo, a czas szybko leci. Gosiu… – przysiadł przed nią, biorąc ją za ręce.

– Witek, sąsiedzi zobaczą. Wstań… – zawstydziła się Małgosia.

– Niech widzą. Nikogo się nie wstydzę, mogę wszystkim powiedzieć, że cię kocham! – podniósł się, nie wypuszczając jej dłoni, zadowolony z tego, że nie odebrała mu ręki, – powiedz, że na mnie zaczekasz.

– Chodźmy z Bertą na spacer. Dzisiejszy dzień jest pełen wrażeń, na pewno go nie zapomnę, – uśmiechnęła się Małgosia, – chociaż ty zrozum mnie i na razie nic nie żądaj…

Wyszli na spacer. Berta biegała po parku, co chwilę oglądając się na swoją panią i Witka, który objął dziewczynę i szedł jak zaczarowany, delektując się jej bliskością, czując jej oddech i zapach perfum…

Odprowadzając Witka do Wojskowego Biura wczesnym rankiem, Małgosia zawisła w jego ramionach. Ostatnie dni spędzali na wieczornych spacerach aż do zmroku. Jakby wkraczali w magiczny dorosły świat miłości, czułości i nadchodzącej długiej rozłąki.

– Będę na ciebie czekała, Witku… – wyszeptała – a ty pisz…

Przy jej nogach na smyczy siedziała Berta, to małe stworzenie, które połączyło serca tej pary. Autobus z poborowymi odjechał. Małgosia skierowała się do domu, prowadząc Bertę i szepcąc jej:
– Nic się nie martw, moja dziewczynko, poczekamy na naszego żołnierza. Jak mogłoby być inaczej? Przecież nas obie kocha!