Odpoczynek? Najpierw spłać kredyt hipoteczny!

„Jaki jeszcze wypoczynek? Najpierw spłacisz kredyt hipoteczny!”

– Krzysiek, co to za zapach? Czujesz to? – zaniepokojona zapytała Ola.

– Tak, dziwny zapach. Jakby ktoś tu był.

To było naprawdę dziwne. Przecież Ola z Krzyśkiem mieszkali razem, tylko we dwoje.

To było ich wspólne mieszkanie, które wzięli na kredyt hipoteczny w różnych częściach. Życiowe okoliczności sprawiły, że nikt nie zamierzał pomóc młodemu małżeństwu z problemem mieszkania.

Rodzice Oli nie mieli takiej możliwości, a matka Krzyśka, Teresa, miała na ten temat swoją zasadniczą opinię.

Uważała, że młodzi powinni do wszystkiego dojść sami. Więc jeśli chcą żyć na wynajmie, a mieć swoje, niech rozwiązują ten problem. Jak się jednak okazało później, takie podejście nie dotyczyło wszystkich.

Przez pięć lat Ola i Krzysiek spłacali kredyt hipoteczny własnymi siłami. Sami robili remont i starali się zaoszczędzić na wszystkim, szczególnie na usługach robotników, które były drogie.

Po tylu latach, uwolniwszy się od kredytowych kajdan, młoda rodzina wreszcie mogła odetchnąć.

– Co teraz planujecie? – zapytała Teresa z ciekawością patrząc na małżonków.

– Najpierw jedziemy nad morze – odpowiedział Krzysiek zadowolonym głosem.

– Hm. Dobrze wam się żyje! Ja już 10 lat nad morzem nie byłam.

– Mamo, co ty? My też dawno tam nie byliśmy. Dopiero co spłaciliśmy kredyt.

– To był wasz wybór.

– Wiem. Dlatego uważam, że mamy pełne prawo odpocząć.

Teresa niezadowolona podciągnęła usta i kontynuowała rozmowę.

– No tak, ciekawy jesteś, Krzysztofie.

– Co masz na myśli, mamo?

– Że jedziesz się bawić, a mógłbyś pomóc bratu.

– Ale z jakiej racji?

– Z takiej, że on twój brat, a niczego nie ma.

Chodziło o młodszego brata Krzyśka – Szymona. No, młodszego, faktycznie tak. Ale w rzeczywistości miał już 25 lat.

Był w stanie sam się utrzymać, tylko nic dla tego nie robił. A to już zupełnie inna sprawa.

– Mamo, skąd wzięłaś pomysł, że muszę utrzymywać Szymona?

– Kto mówi o utrzymywaniu? Mówię o pomocy.

– W jaki sposób?

W tym momencie Teresa z irytacji aż machnęła ręką.

– W jaki? W finansowy!

Teraz matka już bez ogródek mówiła, że dobrze byłoby przekazać te pieniądze bratu, zamiast wydawać je na wypoczynek.

– Nie, mamo. Pieniędzy nie dam i mu nie pomogę. Nikt z was nie pomógł mi spłacić kredytu. I o to nie prosiłem.

– Słusznie. Bo zarabiasz więcej.

Teresa z racji swojego trudnego charakteru miała jedną głupią nawyk – lubiła liczyć czyjeś pieniądze. Zwłaszcza swojego syna i synowej.

Skoro dobrze zarabiają i więcej zarabiają – niech się dzielą. A ona z kolei nie jest nikomu nic winna.

Urodziła, wychowała, wykształciła syna i na tym koniec. Teraz on jej jest coś winien, ale ona jemu nie.

Krzysiek już od dawna miał do czynienia z takim podejściem i tym razem nie zdzierżył.

– Mamo, przestań już liczyć moje pieniądze. Rozmowa skończona.

– No, no. Nie myślałam, że wychowałam takiego egoistę.

Szczerze mówiąc, Krzysiek już nie zwracał uwagi na matczyne wypowiedzi. Doskonale rozumiał, że to była forma manipulacji. Teresa już nie pierwszy raz tak się zachowała.

Z czasem świetnie zrozumiał, że przekonywanie matki jest całkowicie bezcelowe. Dlatego odmówił jej twardo i zaczął przygotowywać się do wypoczynku.

Po tygodniu rodzina wyjechała się relaksować. Teresa nawet nie zamierzała ich odprowadzać.

Wypoczynek okazał się wspaniały. Młoda rodzina wróciła wypoczęta i zadowolona. Nabrała sił i energii na nadchodzącą pracę.

Jednak po powrocie czekała ich niespodzianka. Niestety, nieprzyjemna.

Kiedy weszli do mieszkania, zauważyli coś dziwnego.

– Krzysiek, co to za zapach? Czujesz to? – zaniepokojona zapytała Ola.

– Tak, dziwny zapach. Jakby ktoś tu był.

To było naprawdę dziwne. Przecież Ola z Krzyśkiem mieszkali razem, tylko we dwoje.

Kiedy weszli do mieszkania, kompletnie go nie poznali. Wszędzie był taki bałagan, jakiego wcześniej nie widzieli.

Porozrzucane rzeczy i brudne naczynia. Podłogi… Jakby nikt ich nigdy nie mył.

– Krzysiek, co się dzieje? Co stało się z naszym mieszkaniem?

Na początku Oli wydawało się, że się pomylili adresem i w jakiś cudowny sposób klucz pasował.

Naprawdę nie poznawała własnego mieszkania.

– Ja też chcę to zrozumieć.

I wszystko nagle stało się jasne, kiedy małżonkowie zobaczyli przed sobą Szymona – brata Krzyśka.

– A co ty tu robisz? – zapytał surowo Krzysiek.

– Dziwne pytanie. Mieszkam sobie. Czy to nie widać?

– Jak to mieszkasz? Nic ci się nie pomyliło? Przecież to moje mieszkanie. Skąd masz klucze?

Szymon zmieszał się, a odpowiedź była raczej oczywista. Klucze dała mu Teresa, która obiecała doglądać domowych roślin podczas wyjazdu młodych.

Oczywiście, Krzysiek długo się nie zastanawiał i wyrzucił swojego brata. Zwłaszcza że ich relacje od dłuższego czasu pozostawiały wiele do życzenia.

– Mamo, czy masz w ogóle sumienie?

– Co to ma znaczyć? Jak śmiesz do mnie tak mówić? – zaczęła oburzać się Teresa.

– A jak mam z tobą rozmawiać po tym, co zrobiłaś?

– Co ja niby zrobiłam?

Zdumiewające, ale Teresa nawet w takiej sytuacji nie czuła się winna i próbowała jeszcze winę zrzucić na swojego syna Krzyśka.

– Wpuszczasz kogo popadnie bez mojego pozwolenia do mojego mieszkania i uważasz to za całkowicie normalne?

Teresa nie wytrzymała i zaczęła krzyczeć.

– Co znaczy kogo popadnie? Szymon, między innymi to twój rodak.

– I co z tego? Czy mam mu teraz padać do stóp?

– Nie pajacuj!

– A ty nie waż się zarządzać moim majątkiem. Bo do ciebie nie należy!

– No, wiesz. Ja też jestem zmęczona i chciałam trochę spokoju.

– To niech sobie wynajmie mieszkanie!

– Nie ma na to pieniędzy.

– To nie argument. Niech idzie do pracy i zarabia. Żeby w moim mieszkaniu więcej was nie było.

Od tego dnia Krzysiek mocno poróżnił się z matką i przez pół roku się nie kontaktowali.

Uważał, że matka nie miała ani prawa, ani powodu zachowywać się w ten sposób. Teresa z kolei nie uważała się za winną.

W końcu była od niego dwukrotnie starsza i wiedziała, co czyni. Jak to mówią, miała świadomość swoich czynów i wobec nikogo nie zamierzała się z nich tłumaczyć.

Zdumiewające, jak niektórzy ludzie potrafią nie czuć żadnego poczucia winy i żyć sobie spokojnie dalej. Krzysiek nie rozumiał takiego podejścia, zwłaszcza do syna. I nie chciał tego rozumieć. Tak jak i utrzymywać kontakt z rodzoną matką.