Mąż wraca do domu, obdarowany miłością żony

Wiktor wrócił z zwykłej podróży. Żona Tamara czekała na męża z niepokojem. Już myślała, że coś się stało w drodze, a Kacper, ich syn, cały był zmartwiony: gdzie tata, gdzie tata?

W końcu dwie duże żółte reflektory oświetliły podwórko, Wiktor przyjechał.
– Tato? Tato! Hurra, tata przyjechał! – Kacper zeskoczył z pieca, skacząc na jednej nodze, próbując jednocześnie wskoczyć w gumowce, zakładając kurtkę.
– Dokąd, dokąd się wybierasz, szalony? Tak zimno, a noc zapada, idź lepiej na piec, zaraz ojciec wejdzie.
Kacper się obraził, wydął wargi i szykował się do płaczu.
– Nie płacz, do kogo mówię – zawołała matka – mówiłam, że zaraz ojciec wejdzie.
Wiktor długo nie wchodził.

– Co on tam robi? – zaniepokoiła się Tamara. – Może pijany? Kacper, zostań w domu, ja idę sprawdzić.
– Mamo, boję się – jęknął Kacper.
– Czego się boisz? Siedzisz, do kogo mówię!
Gdy Tamara narzucała na siebie kożuszek i kłóciła się z Kacprem, drzwi do izby otworzyły się, a w środku pojawiły się kłęby pary. W tych kłębach wszedł Wiktor, a z nim młoda dziewczyna, mająca nie więcej niż osiemnaście lat, owinięta w szal, w krótkim brązowym płaszczyku, z czarnym futerkiem przy kołnierzu, miała ogromne szare oczy i jasne, kręcone włosy na czole.
– Wejdź, wejdź, Ewa. Tamo, pomóż gościowi się rozebrać.
Tamara, nic nie rozumiejąc, pomogła dziewczynie zdjąć płaszcz.
Okazało się, że Ewa jest w ciąży, poruszała się ciężko jak tłusta gęś przed ubiciem, przeszła do stołu, usiadła, składając na kolanach cienkie, zziębnięte dłonie.
Kacper niepewnie wyglądał z pieca.

– A gdzie mój syn? Kacper, dlaczego tam siedzisz? Co tata przywiózł? – Wiktor chwycił opierającego się Kacpra i podniósł go wysoko, aż niemal do sufitu. – A ty, matko, przygotuj coś do jedzenia, nie będziemy siedzieć głodni.
Już późnym wieczorem, gdy Kacper zasnął, słyszał jak ojciec coś mamrotał, matka cicho protestowała, a gościni stłumione chlipanie się włączało.
Rano cała wieś wiedziała, że Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.

– Mężczyzna ją porzucił, matki i ojca już dawno nie ma, gdzie ją dać taką dziewczynę – opowiadała Tamara swoim koleżankom w ciemności stodoły.
– Czemu wcześniej nie mówiłaś, że Wiktor ma jakichś krewnych? Mówiłaś, że jest sierotą.
– Czy to znaczy, że jak nie ma rodziców, to nie jest sierotą?
– A skąd siostra się wzięła?
– W domu dziecka się wychowywała, co więcej chcesz wiedzieć, Akulina? Może jak z mężem żyłam?
– No idź, Tamaro, jakoś zwariowałaś.
Niedługo potem Ewa, ciotka Kacpra, postanowiła rodzić, więc Wiktor zawiózł ją do szpitala w miasteczku, a niedługo potem na świat przyszła mała siostrzyczka, Mania.
A Ewa już nie wróciła.

– Zmarła – rzuciła krótko matka Kacprowi, dając mu klapsa, żebym nie przeszkadzał.
Mania była mała, różowa, niczym lalki. Kacper widział u sąsiadki, że Maja, laleczka Antoś, był większy niż Mania. Ha, co tam laleczka, Kacper miał teraz swoją żywą lalkę.
– Nie wiem, Wiktor, co chcesz robić, ale nie potrzebuję jej tutaj.
– Co ty mówisz? Dziecko to żywa istota, krew…
– Nic mnie to nie obchodzi, powiedziałam ci swoje zdanie. Rób, co chcesz.
– Cóż za kobieta z ciebie, przyjęłaś na początku… Gdzie będę ją dawał? Do domu dziecka czy na ulicę?
– A mnie to nie obchodzi.

– Nie zabieraj Mani do domu dziecka ani na ulicę! – krzyczał Kacper. – Mamo, mamuś, zostaw Mania, ja sam, ja sam będę się o nią troszczył, zostaw!
– Bądź pomocnikiem, bez ciebie nudno – zamachnęła się matka. Ale Kacper, trzymając się jej spódnicy, wrzeszczał i prosił, by zostawić małą siostrzyczkę.
Wiktor milczał, spuszczając głowę.
– Aaaa, żeby was szlag trafił, róbcie, co chcecie.
Tamara odwróciła się i wyszła do przedsionka.
Kacper podszedł do Mani, która smacznie spała w rządowej kołysce i nie wiedziała, że toczy się sprawa o jej los, usiadł obok i zaczynał szeptać, nazywając ją to słoneczkiem, to dzieckiem.

Kacper spał źle, cały czas mu się wydawało, że matka wyrzuci jego małą, tak zwaną Manię, do rzeki.
– Śpij, mały, nie zrobię twojej Mani krzywdy – szeptała matka do Kacpra, a on patrzył na nią z podejrzliwością, bał się, że matka utopi Manię.
– O, kobiety, komedia, nigdzie nie odchodzi od dziewczynki, dzieckiem ją nazywa.
– Oto twoja pomocniczka, Tamaro.
– Nie mówcie, na początku byłam zdezorientowana, ale potem tak się do dziewczynki przyzwyczaiłam, że już nikomu jej nie oddam. Kacper w przyszłym roku idzie do szkoły, więc myślę, że zatrudnię nianię…
I tak żyli.
Wiktor pracował jako kierowca. Tamara doiła krowy, a Kacper z Manią dorastali.
Kacper biegał ze szkoły, rozkładał ręce szeroko, by złapać swoją córeczkę, Manię, o cienkich nóżkach.
Tak ją nazywali sąsiedzi, zarówno chłopcy, jak i dziewczęta.
I tak dziewczynka dorastała.
Kacper poszedł do wojska, a Mania bardzo przeżywała, wystarczająco płakała.
– On ją właściwie wychował, był dla niej ojcem i matką – gadały kobiety – Tamara jest dosyć ograniczona, ale Wiktor zupełnie zamknięty, burknie coś, gdy przechodzi, ani nie pogada, nic, a dzieci całkiem inne.

Czekała na swój brat z wojska. Chodził miesiąc, wygłupiał się, znalazł pracę jako kierowca, przyprowadził dziewczynę do domu, cały czas obserwując, czy mu się będą podobać?
Zatwierdziła, pasowała mu przyszła narzeczona.
Wkrótce Wiktor się ożenił, a Mania urosła i stała się piękna.
Pojechała do miasta się uczyć, ale zawsze pierwszą rzeczą, po powrocie, biegła do swojego brata, a dopiero potem do domu.

Mania wiedziała, że jest siostrzenicą ojca i matki, i nikt jej tego nie ukrywał, aby później nie było gorzko, kochali oboje równo, nie miała ciężkich wspomnień, czasami wydawało się jej, że matka kocha ją bardziej niż Kacpra, dziecko, po prostu dziecko.
Ona była kobietą, co można było zrobić?
Mania ukończyła naukę, wróciła do wsi, została lekarzem.
Znalazła dobrego narzeczonego, wyszła za mąż, miała dzieci.
Rodzice się zestarzeli, przyszła pora na odejście Wiktora, Tamara mocno zniedołężniała. Mania przyjęła swoją matkę do siebie, choć ta protestowała.
Pewnej nocy, śpiąc, usłyszała, jakby ktoś ją wołał? Zdecydowanie, mama.
– Co się dzieje, mamo? Chcesz pić? Coś cię boli?
– Usiądź, usiądź, córeczko – poprosiła Tamara.
– Tak, tak, oczywiście.
– Przepraszam cię, Maniusiu.
– Za co, mamo? Co jest?
– Za wszystko przepraszam, nie chciałam cię, chciałam oddać do domu dziecka…
– Mamusiu, co ty, kochana? Czy naprawdę myślisz, że nie rozumiem? To siostra ojca, a dla ciebie, właściwie, przynieśli ci obce dziecko. Nie żywię wobec ciebie urazy i nie ma za co prosić o przebaczenie…
– Nie byłaś siostrzenicą, byłaś jego córką…
– Jak to, mamo…
– Tak, córeczko.

Gdzie on z tą Ewa się związał, z twoją matką, nie wiem. Widać długo kręcił się wokół miłości, że się urodziłeś, ojciec twój, dziadek twój, wygnał ją, powiedział twojemu ojcu, żeby zabrał cię, bo inaczej napisze doniesienie.
I przywiózł wtedy ojciec twoją matkę, a wszystko wyznał.
Wszyscy powiedzieli, że to jego młodsza siostra. A ona była taka zaradna, wszystko pomagała, opiekowała się Kacprem, a potem zabrał ją rodzić i już się nie pojawiła…
– Mamusiu, i ty przyjęłaś kochankę męża?
– Tak, dziecko, przyjęłam. A dokąd mam ją dać? Miała brzuch, tam było dziecko, a mnie co? Zaszwabać syna przez to, że jego ojciec nie poradził sobie z pokusą? A może to tak miało być? Chciałam córkę, ach, jak bardzo chciałam, i oto się pojawiłaś…

– Kto tak postanowił?
– Bóg…
– Mam nadzieję, że żyjesz… Całe życie dbałaś o grób…
– Córko, to nie ona… To dziewczyna jedna, sierotka, nazywała się tak samo jak twoja matka. A twoja… widocznie żyje, młodsza ode mnie o dziesięć lat…
– Jak to?
– Wtedy cię porzuciła, odeszła i zostawiła.
– Mamo…
– Przepraszam cię, dziecko, nie mogłam nosić tej tajemnicy ze sobą, nieuczciwe w stosunku do ciebie. Masz gdzieś rodzinę, może siostry – braci, ciotki, wujków.
– Tak, mamo, oczywiście, że mam. Kacper jest najlepszym bratem pod słońcem, marzyłam w dzieciństwie, żeby był moim rodzeństwem, nie kuzynem.
Ty jesteś moją mamą, kochaną, ciocia Kasia i wujek Witek to moja ciocia z wujkiem, twoi brat i siostra, mam całą masę kuzynów i ciotecznych.
Mam wielką rodzinę, to wszystko dzięki tobie, mamo.
Nie ty mnie urodziłaś, ale dałaś mi życie, kochana.

– Moje dziecko… Moje dziecko…
Tamara żyła jeszcze trochę, a gdy nadszedł jej czas, odeszła w spokoju i z uśmiechem do Wiktora.
Będąc w wieku swojej matki, Mania, Maria Wiktorowna, opowiedziała historię swojego życia w gronie swojej wielkiej rodziny.
Jak jedna, wszystkie młode dziewczyny i kobiety uniosły się, trzymając się za serca, powiedziały, że nie potrafiłaby tak, jak Tamara.

– Nie porównujcie się do cudzych okoliczności życiowych, czy potrafiłyście, czy nie – powiedziała Maria Wiktorowna – nikt nie wie, jak życie może się zmienić, nie zapominajcie, że to wszystko wydarzyło się wiele lat temu. Ktoś by nie potrafił, a mama potrafiła. Co do niej, mojej drogiej, miała silny charakter, a jednak się udało…
Za co jej niskie pokłony, zawsze to mówię…