Mama z puszystym rudym kotem

Kacper zawsze był bardzo żywym dzieckiem. Przyciągał uwagę i nikogo nie pozostawiał obojętnym. Ale chłopiec mieszkał w domu dziecka. Zachowywał się tak chyba dlatego, że potrzebował więcej uwagi. Kacper miał już dziesięć lat, a szanse na to, że jakaś rodzina go zabierze, były coraz mniejsze. Starał się zaprzyjaźnić ze wszystkimi dziećmi w grupie. Zawsze opowiadał przeróżne historie i bajki. Był bardzo rozmownym chłopcem.

Pewnego dnia, podczas zabawy na podwórku, Kacper znalazł wycinek z jakiegoś czasopisma ze zdjęciem kobiety z dużym, rudym, puszystym kotem na rękach. I wymyślił sobie, że tak właśnie wygląda jego matka. Jasne kręcone włosy, wysoka, szczupła kobieta o niebieskich oczach i uśmiechu promiennym jak wiosenny dzień, z rudym puszystym kotem. Tak bardzo uwierzył w tę historię, że aż poszedł spać z tym zdjęciem z gazety.

Pewnego wieczoru, kiedy położyłam dzieci do łóżek i wszystkie już zasnęły, tylko Kacper trzymał w dłoniach zdjęcie i leżał z zamkniętymi oczami. Podeszłam i cicho zapytałam, dlaczego myśli, że jego mama tak wygląda.

– Bo jest młoda i piękna, i kocha mnie. Mama na pewno mnie zabierze.

W sercu mnie aż zakłuło, a łzy napłynęły mi do oczu. Przytuliłam chłopca i cicho życzyłam mu spokojnych snów. Pomyślałam sobie, że muszę znaleźć dla niego dobrą rodzinę.

Od tego czasu minęło jakieś pół roku. Pewnego razu przyjechała mnie odwiedzić moja dawna przyjaciółka. Od dziesięciu lat była mężatką, ale nie mieli z mężem dzieci. Rozmawiałyśmy przy filiżance herbaty i zapytałam ją, czy myślała o adopcji. Odpowiedziała, że ​​kiedyś rozmawiali o tym z mężem, ale później jakoś zamknęli ten temat i więcej do niego nie wracali. Z tego, co mówiła, zrozumiałam, że byłoby im trudno opiekować się małym dzieckiem, bo młode lata mają już za sobą, nieprzespane noce byłyby dla nich za ciężkie. Zapytałam, co by było, gdyby wzięli starsze dziecko. A ona odpowiedziała, że ​​tak, bardzo chętnie. Wtedy zaproponowałam, żeby przyjechała z mężem do mnie do pracy. Przyszło mi do głowy, że mogłabym im chociaż przedstawić Kacpra, a potem już zobaczymy.

Kiedy Ania i Olek przyjechali, dzieci akurat bawiły się na podwórku. Zawołałam do nas Kacpra. Przedstawiłam mu Anię i Olka, a on od razu zaczął im opowiadać swoje historie. Moi znajomi polubili chłopca, ale decyzji o adopcji nie mogli przecież podjąć pochopnie. Zastanawiali się, czy poradzą sobie z wychowaniem tak aktywnego dziecka. Po jakimś czasie jednak zdecydowali, że to będzie ich syn i zrobią wszystko, co w ich mocy, żeby go adoptować.

Przygotowanie dokumentów i dopełnienie wszystkich formalności zajęło kolejne pół roku, ale nareszcie wszystko było już gotowe. Wtedy nadszedł ten moment, kiedy Kacper mógł wyjść z domu dziecka. Był ciepły, słoneczny dzień, rodzice adopcyjni przyszli po syna, a Ania trzymała na rękach dużego, puszystego, rudego kota – Wąsika. Wtedy Kacper krzyknął na całe gardło: Mówiłem, że to moja mama!