„Nowy rok – nowe życie” – pod tym hasłem siostrzenica Michała planowała swój ślub. Wesele miało się odbyć tuż po Bożym Narodzeniu. Wujek dziewczyny martwił się swoją sytuacją finansową. Same Święta – to już wystarczająco dużo wydatków. Żyjąc z jednej emerytury, Michał musiał jeszcze kupić prezent dla nowożeńców. „Na pewno coś wymyślę,” – pocieszał sam siebie.

Michał od dzieciństwa wierzył, że w Boże Narodzenie zdarzają się cuda i po prostu uwielbiał wszystkie zimowe święta, ale koszty, z którymi każdego roku trzeba się było wtedy liczyć, zabijały w nim wszelką radość.

Mężczyzna w młodości wybudował duży dom z myślą o swojej rodzinie. Zawsze powtarzał: „Lepiej zestarzeć się w domu pełnym dziecięcego śmiechu”. Ale los zrządził inaczej. Żona Michała zmarła po wyczerpującej chorobie, dzieci podrosły i wcale nie chciały mieszkać z nim pod jednym dachem. Postanowił więc sprzedać dom. Za te pieniądze kupił dzieciom mieszkania, a sobie niewielką kawalerkę w spokojnej okolicy.

Nigdy tego nie żałował – wierzył, że los wie najlepiej, co jest dobre dla każdego człowieka. Jednak zimą było mu ciężko. Opłaty za mieszkanie pochłaniały połowę jego emerytury, a jeszcze musiał kupić wszystkim prezenty na Święta. Tak więc Michał cieszył się ze ślubu swojej siostrzenicy, ale fakt, że nie będzie mógł jej dać nic wartościowego, bardzo go martwił.

„Na pewno coś wymyślę i wszystkim kupię prezenty,” – pocieszał sam siebie. Nagle usłyszał dzwonek do drzwi. Wyjrzał przez wizjer i zobaczył atrakcyjną kobietę po pięćdziesiątce. Kiedy otworzył drzwi, usłyszał: „Michał Romaniuk – czy to pan?”. Mężczyzna skinął głową.

– Nie pamięta mnie pan? To ja – Nina, ta, której skradziono portfel koło kasy na dworcu kolejowym! – kobieta uśmiechnęła się radośnie.

Michał nadal nic z tego nie rozumiał, aż nagle powiedział: 

– Poproszę bilet do Leszna, – i uśmiechnął się w odpowiedzi.

Mężczyzna zaprosił swojego niespodziewanego gościa do środka i poczęstował herbatą. Kobieta zauważyła, że ​​jej „wybawiciel” żyje dość skromnie, ale mieszkanie było przytulne i schludnie posprzątane. Na stole stało zdjęcie jego żony. Nina zrozumiała, widząc czarną wstążkę na ramce, że mężczyzna jest wdowcem.

– Szukałam pana pod starym adresem. Obiecałam wysłać pan pocztówkę, ale okazało się, że już dawno pan tam nie mieszka! Dobrze, że nowi właściciele znali pana adres. 20 lat temu zostałam sama na jakiejś obcej stacji, bez pieniędzy, bo skradziono mi portfel. A pan mnie uratował! – powiedziała Nina, nie kryjąc podziwu.

– Ale czy to było coś takiego nadzwyczajnego? Jak nie ja, to ktoś inny kupiłby pani bilet, – zawstydził się Michał.

– Nie, ludzie niechętnie robią dobre uczynki. Ciężko im komuś pomóc, nie zwracają nawet uwagi na kogoś, kto wzywa pomocy. Nawet nie zastanawiamy się nad tym, jak to miło rozpalić w kimś płomień nadziei. Tak jakoś przypomniałam sobie o panu przed Bożym Narodzeniem, bo wtedy właśnie jechałam do mamy na Święta. No i przypomniało mi się, że muszę panu podziękować, – kobieta podała Michałowi paczuszkę ze słodyczami. – Proszę przyjąć moje podziękowania. Wesołych Świąt! Przepraszam, muszę lecieć na pociąg! Tym razem bilet kupiłam z wyprzedzeniem.

Kobieta uśmiechnęła się życzliwie, a Michałowi zrobiło się ciepło na duszy. Podziękował Ninie i odprowadził ją do drzwi.

– Szczęśliwego Nowego Roku, mój wybawicielu! – powiedziała na pożegnanie.

Kiedy Michał zamknął za nią drzwi, znowu przypomniał sobie, jak był wtedy w delegacji i spotkał na stacji kolejowej kobietę, która rozpaczliwie płakała. Okazało się, że skradziono jej portfel z ostatnimi pieniędzmi, a miała jechać do mamy na Święta. Mężczyzna bez zastanowienia kupił jej bilet i na prośbę Niny zapisał swój adres – a ona obiecała wysłać mu kartkę świąteczną.

Radosny uśmiech nie schodził Michałowi z twarzy – tak dawno nikt mu za nic nie podziękował ani tym bardziej nie dał cukierków.

„Nie jadłem słodyczy chyba od 15 roku życia,” – jak mały chłopiec radośnie otworzył pudełko i nagle natrafił na jakieś karecztki. Mężczyzna wyjął je z pudełka i zobaczył cztery banknoty po 100 złotych.

Zerwał się szybko i wybiegł na podwórko, chciał oddać te pieniądze Ninie. Wtedy zrobił dobry uczynek bezinteresownie, nie oczekiwał żadnych korzyści. Oczywiście kobieta była już daleko od jego domu.

Oprócz pieniędzy i cukierków w świątecznym pudełku mężczyzna znalazł pocztówkę obiecaną 20 lat temu.

„Za dobry uczynek należy się odwdzięczyć. Żadne pieniądze świata nie wystarczą, żeby poczuć w duszy ciepło człowieczeństwa i szczerości od nieznajomej osoby,” – czytał na głos Michał.

Jego oczy napełniły się łzami – takiego cudu się nie spodziewał.

Następnego ranka Michał obudził się przed świtem. Musiał mieć czas, żeby wybrać prezenty dla wszystkich swoich bliskich. Na ślub siostrzenicy postanowił podarować pieniądze i piękny bukiet kwiatów, a wnuczce kupił pod choinkę wymarzoną lalkę.

Idąc ulicą, wciąż przypominał sobie słowa radosnej Niny: „Nawet nie zastanawiamy się, jak to miło jest rozpalić w kimś płomień nadziei”.