Córka wyrzuca rodziców z mieszkania

– Pani Edyto, czy to wszystko naprawdę wygląda aż tak źle?

Dosiadłam się do kobiety na ławce. Babcia Edyta, jak ją nazywali wszyscy w naszym biurze, zawsze była uśmiechnięta i rozmowna. Przychodziła dużo wcześniej niż powinna, robiła wszystkim herbatę i częstowała domowymi ciastami. W innych biurach tak nie jest, ale w naszym pani Edyta była nie tylko sprzątaczką, ale pełnoprawną częścią zespołu. Dzień pracy zaczynał się i kończył jej głośnym śmiechem. A dziś pani Edyta nie była w dobrym nastroju. Zgodnie z tradycją zrobiła wszystkim herbatę, ułożyła sernik na talerzach, życzyła wszystkim smacznego, ale sama wyszła i usiadła na korytarzu.

Postawiłam filiżankę na stole i wyszłam za nią. Przez długi czas kobieta nie chciała mi powiedzieć, co ją tak martwi. Ale później już nie wytrzymała, musiała się komuś wygadać.

Okazało się, że babcia Edyta ma córkę. Jest już dorosła, ma własną rodzinę. To była dla mnie niespodzianka, bo nikt z nas nie przypuszczał, że pani Edyta ma dzieci. Miała męża, wiedzieliśmy o tym. Pan Stefan to taki dobroduszny staruszek, który często przychodził po żonę do pracy. Następnie, trzymając się za ręce i rozmawiając, szli na przystanek tramwajowy. Ale od kilku tygodni go nie widzieliśmy.

— Biedak jest chory, — powiedziała pani Edyta.

O nic nie dopytywaliśmy. Jest chory, to chory. Mężczyzna nie jest młody, może mu trudno chodzić.

Ale dzisiaj pani Edyta opowiedziała wszystko tak, jak jest.

– Wiesz, kochanie, – babcia otarła łzy, które zdradziecko napłynęły jej do oczu. – Miał atak serca. To z nerwów.

Jak się okazało, zawał serca pana Stefana spowodowała jego córka. Domaga się od rodziców, żeby sprzedali mieszkanie, bo chce kupić sobie nowy samochód.

– A Stefan nigdy niczego jej nie odmawiał, – kontynuowała swoją historię pani Edyta. – Zawsze się o nią troszczyliśmy, nie mamy nikogo innego. Kupiliśmy jej mieszkanie w centrum miasta. Mój Stefcio był kiedyś dyrektorem domu towarowego i sporo zarabiał. Więc wszystkie nasze oszczędności włożyliśmy w mieszkanie dla córki. Dopóki mieszkała z nami, nigdy nie pracowała. Zawsze jej pomagaliśmy. I nigdy nie żałowaliśmy dla niej pieniędzy. W ostatnich latach wszystkie pieniądze poszły na spłatę jej kredytów. Dlatego w tym wieku musiałam iść do pracy jako sprzątaczka. A ja byłam kiedyś szefową kadr, kochanie! Ale kiedy to było? – kobieta otarła łzy.

– Ale jak panu Stefanowi przytrafiło się takie nieszczęście? – wzięłam babcię Edytę za rękę.

– No, przyszła jak zwykle pijana. Ona trochę pije. Przyszła i zaczęła domagać się pieniędzy, bo chce kupić nowy samochód. Stary rozbiła w wypadku, jak jechała po pijanemu. Wtedy jeszcze płaciliśmy jej długi. No i zaczęła się awanturować, domagać się pieniędzy. Powiedzieliśmy jej z ojcem, że nie mamy żadnych oszczędności. I to prawda, bo nawet to, co odłożyliśmy na pogrzeb, musieliśmy jej już wcześniej oddać. Potem zaczęła krzyczeć na ojca i mówić, że mamy sprzedać mieszkanie i dać jej pieniądze. A kiedy zapytaliśmy, gdzie będziemy mieszkać, powiedziała: „Mieszkajcie sobie, gdzie chcecie. Mnie to nie interesuje. Ja, mówi, też jestem tutaj zameldowana, mogę się z wami sądzić.” Kiedy Stefan usłyszał takie rzeczy od własnej córki, to aż stracił przytomność.

Pani Edyta cicho płakała. Przytuliłam tę delikatną kobietę.

– Proszę się nie martwić, pani Edytko, wszystko będzie dobrze. Obiecuję. A ona nie będzie mogła odebrać wam mieszkania – mówię to jako prawnik.

Tego dnia całe biuro zebrało pieniądze na leczenie pana Stefana. Kiedy opowiedziałam tę historię kierownictwu, też się tym przejęli i postanowili przeznaczyć całkiem przyzwoitą kwotę na premię dla pani Edyty.

– Nie, nie, no co też wy? Nie mogę przyjąć tych pieniędzy, – starsza pani położyła kopertę na stole.

– Pani Edyto, to nagroda, nie może pani odmówić. A pracownicy sami zebrali całą resztę, ze szczerego serca. Jeżeli pani odmówi, będzie im przykro.

– Dziękuję, moje dzieci, – staruszka ze łzami w oczach spojrzała na całą ekipę, która też patrzyła na nią ze łzami w oczach.

– Ja…ja…zrobię wam rogaliki, – powiedziała oszołomiona pani Edyta i wszyscy roześmiali się dobrodusznie.

• – Zdecydowanie. Z wiśniami, – nasz menedżer objął naszą babcię. – I najszczersze życzenia dla pana Stefana, żeby jak najszybciej wyzdrowiał, bo kto teraz będzie odbierał panią z pracy?

Wszyscy popatrzyliśmy na tę zwyczajną babcię-sprzątaczkę, która była dla nas jak rodzona babcia.