„Ona myśli tylko o sobie”, mówi Emilka przyjaciółkom o swojej teściowej.

– Możesz to sobie wyobrazić? – mówi Emilka do swojej przyjaciółki. – Moja teściowa jednak jest strasznie samolubna. Pamiętasz, jak mój mąż i ja polecieliśmy do Egiptu na wakacje w zeszłym miesiącu?

a- No pewnie.

– No więc poprosiłam ją normalnie, po ludzku… Mówię, pani Anno, czy zostanie pani z naszymi dziećmi, ze swoimi wnukami przez dziesięć dni, w tym czasie jak my będziemy na urlopie?

– A ona co? – pyta przyjaciółka.

– Ona? – Emilka się skrzywiła. – „Nie mogę”, mówi, „gdyby to był dzień albo dwa, to tak, ale nie zostanę z dziećmi przez dziesięć dni”. Taka jest! Musiałam lecieć razem z dziećmi, a z nimi, to wiesz, jak jest, żaden odpoczynek, tylko ciężka praca. Zajmujesz się nimi, karmisz, kupujesz, dla siebie samej już nie zostaje czasu.

Zagniewana Emilka upiła jeszcze trochę kawy i zapytała koleżankę:

– A wy dlaczego nie zawieźliście dzieci do rodziców? Są we dwoje – dwa razy lepiej poradziliby sobie z wnukami. Poza tym mają dom – dzieciaki miałyby gdzie biegać i się bawić.

Emilka dopiła do końca kawę.

– No coś ty? Czy ja źle życzę moim rodzicom?

– Że niby co? – Emilka nie zrozumiała.

– Moje dzieci rozniosłyby im dom przez te dziesięć dni! Ani chwili nie usiedzą na miejscu! A tata nie może się denerwować – ma wysoki cukier. No a mamie dokuczają migreny. Mają już swoje lata. Powinni odpoczywać, a nie się stresować.

A twoja teściowa też już nie jest młoda. Z tego, co wiem, zdrowie też jest szwankuje. Spotkałam ją tydzień temu w szpitalu. Mówiła, że znowu odezwał jej się reumatyzm. Ledwo może chodzić.

– Wielkie mi co! – Emilka przewróciła oczami. – Ale to są jej rodzone wnuki! Mogłaby z nimi posiedzieć! Nie rozumiem tego! Ona jest taką egoistką.

Kto jest egoistą, nie wiadomo. W końcu pani Anna naprawdę nie jest już młoda. Ponieważ nie ma męża, a jej jedyny syn i synowa Emilka wyprowadzili się od niej, kobieta została zupełnie sama. Ale to jej nie martwi aż tak bardzo. Jest introwertyczką, więc lubi być sama. Przecież na emeryturze wciąż jest tyle ciekawych rzeczy do zrobienia – można czytać, oglądać filmy i grać na pianinie.

Pani Anna się nie nudzi, to nie w jej stylu. To prawda, tęskni za dziećmi i wnukami. Ale nie przychodzi do nich bez zaproszenia, takie ma zasady. I chociaż syn, synowa i wnuki mieszkają w tym samym mieście, odwiedza ich nie częściej niż raz w miesiącu. I uprzedza o swojej wizycie z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem, żeby nie burzyć im planów. Przyjdzie, napije się herbaty, zje ciasto, które sama przyniosła, da pieniądze synowi, jak to matki mają w zwyczaju, rozda prezenty wnukom i wyjedzie. Czasami zaprasza ich do siebie, ale też uzgadnia to z dziećmi. Doskonale rozumie, że każdy ma swoje życie, więc nie ma mowy o żadnych historiach, w których teściowa wtrąca się w związek albo życie syna i synowej. Pani Anna to osoba innego formatu. Ceni sobie przestrzeń zarówno własną, jak i cudzą.

Kiedy jednak synowa poprosiła ją, żeby została z dziećmi, które mają cztery i dwa lata, pani Anna celowo jej odmówiła. Nie chodziło tylko o jej osobistą przestrzeń i wygodę, ale również o bezpieczeństwo dzieci. Są jeszcze bardzo małe i potrzebują ciągłej opieki. A jej naprawdę dokucza reumatyzm, poza tym ma wysokie ciśnienie. Nie mówi o tym synowi, żeby się nie martwił, ale czasami całymi dniami leży w łóżku, bo tak źle się czuje. A jeżeli jeden z takich dni trafi się akurat, kiedy będą u niej wnuki? A jeśli, nie daj Boże, coś się stanie dzieciom, rodzice będą za granicą, a ona się do nich nie będzie mogła dodzwonić? Pani Anna, po ocenie wszystkich zagrożeń, odmówiła, ale jej synowa tego nie rozumie. A może nie chce zrozumieć.

„Ona myśli tylko o sobie”, mówi Emilka przyjaciółkom o swojej teściowej.