Woda z cytrynkąShe raised the glass to her lips, letting the cold, citrusy water soothe her parched throat.

Grażyna nie pije jej od ponad dziesięciu lat.

Unika. Jak starych ran. Jak nie wchodzi się do kawiarni, w której ktoś podarował pierścionek, a potem go odebrał. Jak nie ogląda się filmów, które oglądało się razem.

Woda z cytryną stała się symbolem straty. Tego, który nie wróci. Tego, którego nie chce się wracać.

***

Grażyna pamiętała wszystko tak, jakby to było wczoraj. Co do najdrobniejszego szczegółu.

Grecja…

Przybyli na Rodos w końcu maja. On powiedział:

– To będą najlepsze wakacje w twoim życiu.

Ona miała dwadzieścia osiem lat. On – trzydzieści dwa. Byli ze sobą osiem miesięcy. Ona miała już szczoteczkę do zębów w jego mieszkaniu. On znał jej przyjaciół.

Wszyscy wokół byli pewni: niedługo ślub…

Hotel Posejdon nie był najdroższy, ale przytulny. Białe ściany, niebieska woda w basenie, palmy, które podlewał ogrodnik o smutnych oczach, jakby śnił o czymś, czego nie potrafił sobie przypomnieć.

Pokój na trzecim piętrze, z widokiem na morze.

Tyle że z kranu leciała rdzawa woda, klimatyzacja siadała co drugi dzień, a sąsiedzi z góry hałasowali nocami.

I mimo to: byli szczęśliwi!

Tak przynajmniej jej się wydawało.

Pierwszego dnia zamówił gazowaną wodę z cytryną.

– Próbowałaś? – zapytał, mrużąc oczy.

– Nie.

– To smak miłości.

Ona się zaśmiała.

A on… nie żartował.

Naprawdę wierzył w przesądy, w znaki, w to, że jeśli pije się taką wodę o zachodzie słońca, miłość będzie trwać wiecznie.

I pili. Prosto z butelki, podzieliwszy ją na dwoje.

Kwaśno, słodko, bąbelki łaskotały język.

On patrzył na nią zakochanymi oczami. Ona bez pamięci tonęła w nich.

– Umówmy się, że zawsze będziemy pić wodę z cytryną – powiedział z rozmarzeniem.

– Umówmy się – zgodziła się, nie przeczuwając, że ten smak stanie się jej przekleństwem.

***

Po powrocie wszystko jakoś się rozsypało.

Stał się chłodniejszy. Odwołał jedno spotkanie, potem drugie, potem przestał dzwonić, potem odbierał telefon co jakiś czas.

Ona czekała. Myślała: praca, kryzys, depresja.

Po miesiącu powiedział:

– Muszę pobyć sam, przemyśleć.

Po dwóch:

– Nie dzwoń do mnie więcej.

Po trzech zniknął całkiem, nie mówiąc ani słowa.

Telefon milczał. Znajomi mówili, że nie wiedzą, gdzie jest.

Jego matka przez zaciśnięte zęby powtarzała do słuchawki:

– Syn nie chce z tobą rozmawiać. Nie dzwoń. Nie męcz ani jego, ani siebie.

Ona nie dzwoniła. Czekała. Rok.

Potem wyszła za mąż za innego. Dobrego, solidnego, ale zupełnie zwyczajnego.

On nie pił wody z cytryną, nie patrzył na nią zakochanymi oczami, nie mówił: „Jesteś moim życiem”.

On po prostu był. Przynosił wypłatę, robił coś w domu, kiedy prosiła.

I ona uznała, że to właśnie miłość. Spokojna, powszednia, dorosła.

Ani to, ani owo.

Urodziła córeczkę. Mąż się cieszył, ale jakoś z boku, jakby dziecko było nowym meblem kupionym w IKEI.

Po pięciu latach rozwiedli się.

Ona nie mogła już żyć w „bagnie”. Tak to nazywała.

Nie z powodu wody z cytryną, nie z powodu Grecji, nie z powodu wspomnień.

Po prostu zrozumiała: nudne małżeństwo to klatka.

Nie była ptakiem. Była tylko kobietą. Chciała żyć, a nie wegetować.

Została sama. Z córką, z kotką Mruczką i z poczuciem, że życie się nie udało.

Praca jako księgowa w małej firmie, mieszkanie na kredyt, samochód, który psuł się szybciej, niż wypadało. Znajome rozjechały się po świecie, mama umarła, ojca nigdy nie poznała. Córka. I kotka.

Wody z cytryną nie piła. Ani niczego, co choćby przypominało tamten przeklęty smak.

W restauracjach zamawiała colę, sok, wodę niegazowaną. Wmówiła wszystkim, że ma alergię na cytryny, nawet na ich zapach.

– Od kiedy?

– Od dawna.

Nikt nie znał prawdy. Prawda była zbyt głupia jak na czterdziestoletnią kobietę.

Tak naprawdę bała się wody. Cytryny. Bąbelków.

I wspomnień.

***

Któregoś dnia przyłapała się na tym, że nie pamięta jego twarzy.

Siedziała w kuchni, piła herbatę, patrzyła w okno. Córka odrabiała lekcje, kotka spała na parapecie.

A ona nagle pomyślała: „Jaki on miał nos? Prosty czy z garbkiem? A oczy? Brązowe czy zielone? A włosy? Ciemne czy jasne?”

Nie pamiętała!

Pamiętała tylko wodę z cytryną.

Któregoś wieczoru wstąpiła do Biedronki. Chleb, mleko, jajka, karma dla Mruczki.

I nagle – na półce z napojami – zobaczyła ją.

Wodę z cytryną. Taką samą jak na Rodos. Ta sama etykieta – żółta, z cytryną przekrojoną na pół. Te same bąbelki, które tańczyły w środku jak w jakimś niespokojnym śnie.

Wzięła butelkę do ręki. Potrzymała. Odstawiła. Odeszła. Wróciła. Znowu wzięła.

– Pani weźmie? – zapytał młody człowiek w firmowej kurtce, rozpakowujący skrzynki.

– Nie – odpowiedziała i wyszła.

Całą drogę do domu myślała o wodzie. O nim. O Grecji. O tym, jak głupio bać się czegoś, czego już dawno nie ma.

W nocy nie spała. Leżała na kanapie, patrzyła w sufit i nasłuchiwała, jak córka wierci się w pokoju. Przyszła Mruczka, położyła się jej na piersi i zamruczała.

Cisza była gęsta jak woda.

Nagle zerwała się, narzuciła kurtkę, wsunęła stopy w kapcie, chwyciła klucze i wypadła za drzwi.

W Biedronce kupiła tę właśnie wodę z cytryną. Jedną butelkę. Nic więcej.

Wróciła do domu, poszła do kuchni, wyjęła szklankę. Najzwyklejszą, grubą, bez wzoru.

Wzięła głęboki oddech. Otworzyła butelkę.

Rozległ się syk – bąbelki wyrywały się na wolność, jakby im też śniła się ucieczka.

Nalała pół szklanki. Powąchała.

Pachniało Grecją. Morzem. Młodością. Bólem. Tamtym zachodem słońca, kiedy powiedział: „To smak miłości”.

Wypiła.

I… nic się nie wydarzyło.

Nie wróciły wspomnienia, nie napłynęły łzy, nie ścisnęło się serce. To była po prostu gazowana woda o smaku cytryny.

Zwykła.

Dopiła resztę, wyrzuciła butelkę do kosza, umyła szklankę i postawiła w suszarce. Położyła się spać i pierwszy raz od wielu lat zasnęła bez tabletek nasennych.

Rano obudziła się z uśmiechem na twarzy.

– Mamo, co cię ugryzło? – zauważyła córka.

– Nic.

– Jakaś ty dziwna.

– Jestem normalna. Po prostu się wyspałam…

Cały dzień było jej dobrze. Nie jak zwykle: rano ciężar, w południe zmęczenie, wieczorem niechęć do świata. Dziś czuła się lekko. Swobodnie. Jakby zdjęła z pleców plecak, który nosiła od ponad dziesięciu lat.

Wieczorem kupiła kolejną znajomą butelkę. Wypiła. Uśmiechnęła się.

– Jaka ja jestem śmieszna – powiedziała do siebie. – Czego się bałam?

Zrozumiała: woda z cytryną nigdy nie była jej wrogiem. Wróg siedział w jej głowie i szeptał: „Nie pij, bo przypomnisz sobie wszystko, nie zdołasz zapomnieć i znów będziesz cierpieć…”.

A jednak wypiła i została cała. Co więcej – była spokojna i szczęśliwa.

Zapomniała.

***

Za tydzień spotkała się z Bożeną, przyjaciółką z czasów studiów.

– Bożena, a ja znowu piję wodę z cytryną – rzuciła od niechcenia.

– Co? – Bożena zakrztusiła się kawą.

– Prawie codziennie.

– A alergia?

– Żadnej alergii nie było.

– I co teraz?

– Teraz jestem wolna.

– Nie chcesz mu napisać?

– Po co?

– Może on wciąż cię pamięta, może cię kocha.

– Niech pamięta. Ja – zapomniałam.

Wybrała zapomnienie.

Teraz woda z cytryną to dla niej nie przeszłość. To życie, które trwa. Wbrew wszystkiemu.

Albo właśnie dzięki niej.