Głodny pies biegł za samochodem przez dwa przystanki, licząc na znalezienie nowych właścicieli! Kierowca nie wytrzymał i zatrzymał auto.

Antoni bardziej lubił letnie wędkowanie, ale zimą też regularnie wyjeżdżał parę razy. Jak mawiał, „poprzebywac na mrozie”. Ryb specjalnie nie przywoził, ale przynajmniej na zupę rybną starczało i jeszcze zostawało dla okolicznych kotów.

Właśnie teraz Antoni upewnił się, że lód na jeziorze dawno stwardniał, i zaczął się szykować na kolejny wyjazd. Rano po cichu wziął sprzęt, wyjął z lodówki kanapki i na palcach wyszedł na podwórko – żona i dzieci w tym czasie śnili siódmy sen.

Nikogo nie było też na jeziorze. Najwyraźniej nawet zagorzali wędkarze woleli spędzać noworoczne ferie w domu przy sałatkach, a nie na mrozie. Zresztą Antoniego to wcale nie zmartwiło.

„Więcej ryb dla mnie” – pomyślał mężczyzna i powoli zaczął rozwijać sprzęt.

Mniej więcej w tym samym czasie zauważył jakieś poruszenie przy brzegu. Spory kudłaty pies ostrożnie wszedł na lód i spojrzał prosto na Antoniego. Wszystko wskazywało na to, że pies spędził w lesie sporo czasu: niechlujny wygląd, zapadnięte boki, ostrożne spojrzenie.

Pies ostrożnie zbliżył się do Antoniego, lekko merdając ogonem, jakby dając do zrozumienia, że nie należy się spodziewać agresji. Antoni i sam dawno zrozumiał, że pies najprawdopodobniej był kiedyś domowym: dziki dawno by uciekł i nie próbował się zapoznać.

Pies uważnie śledził postępy wędkowania. Szczególnie cieszył się, gdy Antoni wyciągał z przerębla kolejną rybę. Pies za każdym razem podskakiwał i merdał ogonem, jakby radując się sukcesem wędkarza.

Kanapki podzielili po równo: dobrze, że żona zrobiła ich Antoniemu z zapasem. Pod koniec posiłku pies na tyle ośmielił się, że obwąchał termos z herbatą. Zresztą tego napoju nie zaaprobował.

Niezręczność pojawiła się, gdy Antoni zaczął się pakować do domu. Pies wyraźnie nie zamierzał nigdzie iść i kręcił się przy samochodzie. Antoni zawahał się: przyprowadzenie do domu dorosłego psa nie wchodziło w jego plany.

Kiedy samochód ruszył, pies pobiegł za nim, przy czym nie po jezdni, a poboczem, grzęznąc łapami w śniegu.

Antoni najpierw oglądał się, potem ponuro wpatrywał się w drogę, ale po kilku minutach nie wytrzymał i obejrzał się. Pies, choć był chudy, nie odstawał. Antoni westchnął i nacisnął hamulec.

Wędkarza w domu witała cała rodzina: dzieci i żona właśnie skończyli śniadanie i wyszli lepić bałwana.

„No co, duży dzisiaj połów?” – uśmiechnęła się do Antoniego żona. „Ryby nie tak wiele. Za to jaki duży okaz się złapał” – zaśmiał się Antoni i otworzył tylne drzwi samochodu. Pies nieśmiało wyszedł i zaczął merdać ogonem…

Jeszcze parę tygodni później rozwiały się wszelkie wątpliwości, czy zatrzymać psa. Pies, który dostał nietypowe imię Karaś, już na dobre zadomowił się na podwórku i nawet pozwalał dzieciom na sobie jeździć. Weterynarz potwierdził, że pies jest całkiem zdrowy, tylko wygłodzony. Ale to sprawa do naprawienia – na gospodarskich żarciach…