Szymon był przeciwny drugiemu kotu w domu: jego zachowanie po prostu zaskoczyło całą rodzinęOkazało się, że Szymon potajemnie przygotował dla nowego kota legowisko i miski, a potem sam go przytulił, mówiąc, że zawsze o nim marzył.

**22 listopada**

Mruczek siedział na parapecie i patrzył w dół, na podwórko, gdzie gołębie dzieliły się skórką od chleba. A ja patrzyłem na Mruczka. Siedem lat razem, nie licząc Haliny i Zosi. Ale Mruczek był wyłącznie mój. Od pierwszego dnia, gdy trzymiesięczna kłębek sierści wpił się w mój sweter i zasnął w zgięciu łokcia.

Halina gotowała barszcz, po kuchni płynął zapach liścia laurowego. Zosia, dwunastolatka, siedziała przy stole, przesuwając palcem po ekranie telefonu. Zwykły sobotni wieczór, takich setka była i setka będzie. Ale zauważyłem, że córka zerka na matkę jakoś wyczekująco. A matka, mieszając barszcz, kiwa jej nieznacznie, jakby się wcześniej umówiły.

– Tato – zaczęła Zosia tym głosem, którym prosi się o nowy telefon albo zgodę na nocowanie u koleżanki.

Odłożyłem gazetę.

– No?

– U Oli kotka urodziła. I jednego kociaka nikt nie chce. Trochę kuleje, przednia łapka krzywa. Chcą go… no wiesz…

Nie dokończyła, ale wszystko było jasne. Spojrzałem na Halinę. Ta energicznie mieszała barszcz, choć mieszać już nie było czego.

– Nie – powiedziałem. Bez złości, bez ostrości. Po prostu.

– Ale dlaczego?

– Bo mamy Mruczka. Ma siedem lat, przywykł być sam. Przyniesiecie drugiego, zaczną się walki, znakowanie, jeszcze więcej sierści. Jestem przeciwny.

Zosia spojrzała na matkę. Halina wyłączyła gaz pod garnkiem i usiadła obok mnie.

– Kaziu, kociak ma trzy miesiące. Łapka źle się zrosła. Jeśli go nie wezmą, Ola zawiezie go do schroniska, a stamtąd takich nie biorą.

Rozumiałem. Ale nie kiwnąłem głową.

– Jestem przeciwny – powtórzyłem i podniosłem gazetę.

***

Minął tydzień. Zosia już nie prosiła, ale przy kolacji podawała mi chleb w milczeniu. A Halina przestała pytać, jak minął dzień w robocie. Czułem to, jak czuje się przeciąg: niby okna zamknięte, a wieje.

W piątek Zosia wróciła ze szkoły z czerwonymi oczami. Plecak rzuciła przy drzwiach, poszła do swojego pokoju. Halina weszła do córki, po dziesięciu minutach wyszła.

– Co? – zapytałem.

– Ola powiedziała, że kociaka jutro rano zawiozą. Znalazło się schronisko na obrzeżach, ale Zosia widziała zdjęcia stamtąd. Klatki małe, ze dwieście kotów, smród…

Halina nie naciskała. Po prostu powiedziała i poszła zmywać naczynia.

Zostałem sam w przedpokoju. Z pokoju Zosi nie dochodził żaden dźwięk, co było gorsze niż płacz.

***

Rano wstałem najwcześniej ze wszystkich. Tak wcześnie podnosiłem się tylko na ryby, a sezon jeszcze się nie zaczął. W kuchni paliła się lampa nad kuchenką, za oknem szarzało. Narzuciłem kurtkę, wziąłem klucze do samochodu i wyszedłem.

Adres Oli znalazłem w telefonie Zosi poprzedniego wieczora, gdy córka spała. Zapisałem na kartce, wsunąłem do kieszeni kurtki.

Pod blokiem Oli zaparkowałem i wybrałem numer.

– Halo? – głos zaspany, niezadowolony.

– Tu Kazimierz, ojciec Zosi. Kociak jeszcze u was?

Pauza.

– Tak… tak, jeszcze. O jedenastej przyjadą ze schroniska.

– Nie trzeba. Zabiorę go. Zaraz wchodzę.

Rozłączyłem się i posiedziałem chwilę w samochodzie.

Ola otworzyła w szlafroku, w milczeniu podała karton po butach. W środku na starym ręczniku siedział kociak. Szary, pręgowany, chudy. Przednia łapka sterczała lekko w bok, jakby złożona na szybko. Oczy żółte, wystraszone.

– Jest cichy – powiedziała Ola. – Prawie nie miauczy. Je wszystko. Do kuwety przyuczony.

Kiwnąłem, wziąłem karton i poniosłem do auta.

***

Wróciłem do domu, gdy wszyscy jeszcze spali. Postawiłem karton na podłodze w przedpokoju, zdjąłem kurtkę. Kociak w środku nie wydawał żadnego dźwięku. Zajrzałem: zwierz zbity w kąt patrzył na mnie z dołu do góry, nie mrugając.

– No i co ja mam z tobą zrobić? – powiedziałem cicho.

Kociak podniósł krzywą łapkę, jakby chciał dosięgnąć mojego palca, ale nie sięgnął. Westchnąłem. Poszedłem do kuchni, nalałem do spodeczka mleka. Potem przypomniałem sobie, że małym nie wolno mleka, wylałem, wyjąłem z lodówki gotowanego kurczaka, drobno pokroiłem.

Gdy wróciłem do przedpokoju ze spodeczkiem, Mruczek już siedział obok kartonu. Zaglądał do środka. Ogon nie drgał, grzbiet się nie wyginał.

Kociak wygramolił się z kartonu, kulejąc, doszedł do spodeczka i zaczął jeść. Mruczek parsknął i poszedł na swój fotel. Żadnej walki, żadnego syczenia.

Zosia znalazła kociaka pierwsza. Usłyszałem z sypialni stłumiony pisk, potem szybkie kroki, i córka wpadła do nas z kociakiem na rękach.

– Mamo! Mamo, skąd?!

Halina usiadła na łóżku, przecierając oczy. Popatrzyła na kociaka, potem na mnie. Leżałem z rękami założonymi za głowę i starannie wpatrywałem się w sufit.

– Tato? – Zosia odwróciła się do mnie. Głos drżał. – To ty?

– Będziecie krzyczeć, oddam z powrotem – mruknąłem, nie odrywając wzroku od sufitu.

Zosia usiadła na brzegu łóżka i rozpłakała się. Nie tak, jak w szkole płaczą z żalu, ale inaczej, gdy nie umie się wytłumaczyć. Kociak w jej rękach znieruchomiał, przyciskając się do swetra.

Halina nic nie powiedziała. Położyła dłoń na mojej ręce i ścisnęła. Szybko, krótko. Potem wstała i poszła do kuchni nastawić czajnik.

***

Kociaka nazwaliśmy Łatkiem. Zosia chciała Hrabia, ale powiedziałem: jaki hrabia, on z kartonu, będzie Łatek. I Łatek się przyjął, jakby zawsze tu mieszkał. Mruczek pierwszy tydzień omijał go z daleka, w drugim zaczął tolerować, a pod koniec miesiąca spali na jednym fotelu. Mruczek rudy, dostojny, a Łatek szary, z wystającą łapką, wtulony w jego bok.

Patrzyłem na nich wieczorami i milczałem. Halina zapytała kiedyś:

– Byłeś przeciwny. Co się zmieniło?

Pomilczałem, podrapałem Łatka za uchem. Zamruczał i przymknął oczy.

– Zosia płakała. A ja przez ścianę wszystko słyszałem. I pomyślałem: ja tu naprawiam wszystko wokoło, a tu nie ma co naprawiać, tylko wziąć i przywieźć. Prościej się nie da. A ja się upierałem o co? O sierść?

Halina uśmiechnęła się i nic nie dodała.

***

Po pół roku Łatek urósł, łapka została krzywa, ale ganiał po mieszkaniu jak szalony, zbijając kapcie i wskakując na szafę. Mruczek tylko odprowadzał go wzrokiem.

A ja czasem łapałem się na tym, że wieczorem na kanapie na kolanach leży Mruczek, na ramieniu śpi Łatek, w telewizji leci mecz, a ja nie słyszę wyniku, bo boję się ruszyć.

I to, proszę państwa, było lepsze niż każdy wynik.

**Wniosek z tego taki: czasem największy opór bierze się z przyzwyczajenia, a nie z mądrości. Wystarczyło przestać walczyć z wyobrażeniami, a zobaczyłem, że w domu jest miejsce dla każdego – nawet dla kulejącego kociaka, który uczy nas, że niedoskonałość też zasługuje na miłość.**A rok później, późną jesienią, Mruczek zaczął siwieć na pysku. Weterynarz powiedział: „Starość, trzeba pogodzić”. Halina płakała na tarasie, Zosia siedziała z Łatkiem na kolanach, a ja głaskałem rudą głowę, która pierwszy raz nie zamruczała.

W nocy Łatek wlazł na fotel i położył się obok, krzywą łapką objął przyjaciela za szyję. I tak zasnęli.

Następnego dnia Mruczek nie wstał. Łatek nie odchodził od niego do południa, a potem podszedł do mnie, wskoczył na kolana i spojrzał tymi żółtymi, wystraszonymi już tylko trochę oczami.

I wtedy zrozumiałem, że niektóre łapki nie są krzywe od urodzenia – wykrzywiło je czekanie na kogoś, kto wreszcie po nie sięgnie.