Wyjdę za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Tak, jest wspaniałym chłopakiem pod każdym względem. Ale nie jest moim.

Znowu matka z współlokatorem pojawili się w drzwiach, a za nimi jeszcze jakiś nieznajomy mężczyzna. Już po kieliszku wina Jadwiga zsunęła się w zakamarek przy nocnej szafce.

Ukryj się gdzieś, na dworze już spadł biały puch. Mam dość wszystkiego. W lecie skończę dziewiątą klasę i pojeżdżę do miasta. Wejdę na pedagogiczny liceum i zostanę nauczycielką. Miasto jest zaledwie dziesięć kilometrów, a ja będę mieszkać w akademiku.

Matka i goście rozłożyli się przy kuchennym stole. Zabrzęczało, gdy wlewali do szklanek płyn, a w powietrzu unosił się zapach wędzonej kiełbasy. Jadwiga niechcący wypłynęła ślina.

Chwila, ty! rozległ się głos matki.

Co tak się łamiesz?

Was dwoje

Jakby po raz pierwszy dwójka, odezwał się Michał, współlokator matki.

Rozległ się roztrzask naczyń, szelest, syczenie. Jadwiga wcisnęła się mocniej w kąt. Hałas nagle zamilkł.

Słuchaj, Mikołaju, ona śpi, zagłosował współlokator.

Sama mówiła, że jest dobra dziewczyna, a coś we mnie do niej przerwał.

Słuchaj, ona ma córkę

Jaka córka?

Jadźka, już duża. Pewnie schowała się w pokoju.

Przyciągnij ją tutaj, rozległ się radosny głos Mikołaja.

Jadźka, gdzie jesteś? wszedł do pokoju współlokator matki, ujrzawszy Jadwigę i uśmiechając się niepokojąco. Chodź, usiądź z nami!

Mi też nieźle tutaj.

Co się wstydzisz? Michał próbował objąć dziewczynę.

Jadwiga chwyciła wazon stojący na nocnej szafce i rzuciła go na głowę współlokatora. Rozległ się dźwięk łamanego szkła. Wybiegła z pokoju, a za nią podążyli mężczyźni. Ulica wioski była opustoszała. Gdzie biec nocą po śniegu? Zza pleców dobiegły krzyki. W ogromnym domu, przy którym biegła, rozległo się szczekanie, a potem głos, który zawołał na psa.

Jadwiga rzuciła się do wrota i zaczęła pukać. Drzwi otworzył mężczyzna, lat czterdziestu.

Pomóżcie! wyszeptała, patrząc błagalnie.

Wejdź! chwycił ją za rękę i zamknął drzwi.

Oskar, kto tam? wyszła na ganek kobieta.

To ona, skinął głową właściciel. Za nią jakieś chłopy ganiają.

Szybko do domu! kobieta wzięła Jadwigę pod ramię. Tam opowiesz wszystko.

Jadźka, wyjdź na dobre! ryknął głos Michała.

Oskar, nie wtrącaj się! krzyknęła gospodyni. Wejdź do środka!

Z ulicy dochodziły krzyki, a z podwórka szczekanie psa.

Musimy zadzwonić na policję, wyciągnęła telefon.

Pola, nie. Zaraz sam się tym zajmę. Są tu, jak się domyślam, miejscowi.

Jak zamierzasz ich rozwiązać?

Po polsku. Uspokój dziewczynę!

Właściciel wziął torbę, podszedł do lodówki i położył w niej butelkę oraz kawałek kiełbasy. Na podwórzu pogłaskał psa i razem wyszli na dwór. Do nich podbiegł Michał:

Oddaj Jadźkę!

Weźcie i idźcie!

Co tam? otworzył torbę, na twarzy pojawił się uśmiech, skinął głową do towarzysza. Chodźmy, Mikołaju!

***

Nazywam się Polona Zawadzka powiedziała kobieta, stawiając na kuchence czajnik. Siadaj, opowiadaj, co się stało.

Nazywam się Jadwiga zaczęła, trzęsąc zębami. Mieszkam przy tej ulicy, ale od samego skraju.

Jesteś córką Kiry?

Tak.

Choć mieszkamy tu dopiero od niedawna, o twojej matce już słyszeliśmy.

Dziewczyna opuściła głowę i zapłakała.

Dobrze, nie płacz! kobieta podeszła i lekko przycisnęła ją do piersi. Ten gest był dla Jadwigi czymś niespotykanym. Pochyliła się do kobiety i zapłakała jeszcze mocniej.

Dobrze, dobrze! Teraz napijemy się herbaty.

Wszedł właściciel domu:

Wszystko gotowe.

Co z tą pięknością? skinęła Polona w stronę dziewczyny i nagle się uśmiechnęła.

O tym jutro pogadamy! Najpierw herbata, potem kąpiel.

Chcesz coś do jedzenia? Polona postawiła przed gością filiżankę herbaty, znów się uśmiechając. Widzę, że masz apetyt.

Na stole pojawiły się kanapki i resztki ciasta.

Jedz, jedz! uśmiechnął się właściciel, obserwując, jak Jadwiga patrzy na jedzenie.

Nie dręczyli już Jadwigi pytaniami, nie zwracali na nią uwagi, widząc jej wstyd.

Gdy kolacja dobiegła końca, Polona poprowadziła gościę do łazienki:

Umyj się, weź ten szlafrok!

***

Jadwiga marzyła tylko o jednym: nie zostać wyrzucona na zewnątrz. Jak przyjemnie leżeć w ciepłej wannie, kiedy na dworze zamarza. Lecz czas wstać, gospodarze czekają.

Wyszła. Mężczyzna i żona siedzieli na kanapie. Dziewczyna uśmiechnęła się nieśmiało:

Dziękuję!

No i co, Jadwigo, zaczęła rozmowę gospodyni. Rozumiem, że nikt nie zamierza cię szukać. Nie masz ochoty wracać do domu.

Jadwiga spuściła głowę nisko.

Jutro, rano, musimy wyjechać

Rozumiem Jadwiga opuściła wzrok jeszcze niżej.

Zostaniesz sama. Nie otwieraj drzwi! Nasz Jack nikogo nie wpuści. Rozumiesz?

Tak! wykrzyknęła, nie powstrzymując emocji.

Możesz naszemu Jackowi ugotować barszcz, podpowiedział złośliwie Oskar Romaniak. Umiesz?

Umieję, pospiesznie odpowiedziała Jadwiga, wciąż obawiając się, że ją wyrzucą. Dobrze gotuję i mogę sprzątać.

Posprzątaj, jeśli nie sprawi to kłopotu, zgodziła się Polona Zawadzka.

***

Obudziła się razem z gospodarzami. Leżała cicho w łóżku, wciąż bojąc się wygnania. Na podwórzu zaszumiała maszyna. Po chwili wszystko ucichło.

Wstała, umyła się. Na kuchni czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na przetwórni leżały żeberka wieprzowe.

Zjadła śniadanie, odłożyła naczynia, przetrzeć wszystko. Umyła podłogę.

W korytarzu zobaczyła odkurzacz. Włączyła i zaczęła odkurzać.

Właśnie wyłączyła, gdy usłyszała zza pleców:

Co to wszystko znaczy? odezwał się głos.

Obróciła się gwałtownie. Przed nią stał przystojny chłopak lat osiemnaście, o brązowych oczach pełnych ciekawości.

Sprzątam, mruknęła Jadwiga. A wy kim jesteście?

No więc chłopak potrząsnął głową i wyciągnął telefon z kieszeni:

Mamo, jestem w domu. A to kto?

Synu, niech ta dziewczynka chwilę u nas zamieszka.

Co ze mną?

Schował telefon, ocenił Jadwigę od stóp do głów i ruszył w stronę kuchni.

Czy podać herbatę? zapytała.

Sam się ogarnę.

***

Jadwiga zakończyła odkurzanie. Zaczęła wycierać kurz, nasłuchując każdego szmeru w kuchni.

Chłopak zjadł śniadanie, wszedł do łazienki i wyszedł z niej nagi, pachnąc balsamem.

Hej, gospodynie, dajcie jeszcze butelkę! rozległ się krzyk zza ulicy.

Co to teraz? podszedł do okna chłopak.

Nie otwierajcie im! krzyknęła Jadwiga przerażona.

On spojrzał na nią z zainteresowaniem, uśmiechnął się i ruszył w stronę wyjścia. Dziewczyna pobiegła do okna. Przy płocie stał współlokator matki z przyjacielem i coś wykrzykiwali. Jadwiga przestraszyła się.

Nagle wyszedł syn gospodarzy. Rzucili się na niego. I nagle obaj upadli w śnieg, a Jadwiga poczuła, że towarzyszy im jednocześnie.

Chłopak pochylił się nad nimi, coś powiedział. Wstali z opuszczonymi głowami i skierowali się w stronę domu matki.

***

Chłopak wrócił. Jego wzrok zatrzymał się na zamrożonej dziewczynie. Podszedł:

Co, przestraszyłaś się?

Nie mogąc powstrzymać łez, przytuliła się do niego i rozpłakała.

Jak masz na imię? zapytał nagle.

Jadwiga.

Ja jestem Ruslan. Nie płacz. Już nie przyjdą.

Ruslan poszedł na górę do swojego pokoju i nie wyłonił się aż do wieczora. Jadwiga przygotowała barszcz, usiadła przy stole i zamyśliła się.

Oczywiście chciała zostać tu, z tymi wspaniałymi ludźmi, ale wiedziała, że przekroczyła granicę przyzwoitości.

Wrócili gospodarze. Polona Zawadzka pokręciła głową, oceniając porządek. Oskar Romaniak podziwiał barszcz.

Chyba pójdę do domu rzekła Jadwiga z rezygnacją. Dziękuję wam za wszystko!

Jadwigo, zostań u nas jeszcze kilka dni!

Dziękuję, Pani Polono! Już wracam do domu powtórzyła.

Zrobiła krok w stronę drzwi i zamarła. Od wczoraj nosiła obcy płaszcz i obce kapcie.

Chodźmy! gospodyni wzięła ją za ramię i poprowadziła do salonu.

Otworzyła szafę. Długo rozglądała się po ubraniach. Wyjęła dżinsy, sweter, ciepłą sportową kurtkę.

Ubieraj! Jesteśmy prawie tej samej wysokości.

Nie, nie

Nie po prostu idź boso do domu. Przebierz się, nie zmarnujemy się!

Ubrała się. Spojrzała potajemnie w lustro. Nigdy nie miała tak ładnych rzeczy.

W korytarzu gospodyni zmusiła ją do założenia czapki i zimowych butów.

Jadwigo, jedz do zdrowia!

Dziękuję, Pani Polono!

***

Życie wpadło w starą, nie do końca starą, rzekę. Matka podjęła pracę na farmie. Jej współlokator zniknął gdzieś razem z przyjacielem.

Nadeszła wiosna. Tego dnia Jadwiga siedziała w domu przy lekcjach. Kiedy ktoś zapukał w furtkę, podniosła wzrok i nie mogła uwierzyć własnym oczom przy płocie stał Ruslan. Spojrzał na nią i skinął głową, jakby mówił: wyjdź!

Nie wyszła odleciała.

Cześć! uśmiechnął się Ruslan.

Witam!

Mama ci coś wołała.

W końcu weszła do domu, w którym spędziła tak szczęśliwy dzień.

Cześć, Jadwigo! powitała ją na progu gospodyni, przytulając.

Witam, Pani Polono!

Wejdź! Pójdziemy wypić herbatę!

Gospodyni usiadła Jadwigę, nalała herbaty i sama usiadła przy stole.

Mam do ciebie pewną sprawę. Ja i mąż lecimy za miesiąc do Turcji przemówiła z marzycielskim uśmiechem. Syn rzadko jest w domu. Nie mogłabyś opiekować się domem, nakarmić Jacka i kota, podlać kwiaty. Mam ich dużo.

Oczywiście, Pani Polono!

Dobrze, wyciągnęła pieniądze. Dwadzieścia tysięcy złotych.

Po co te pieniądze? zapytała.

Zabierz! Nie będziemy biedni. Chodź, wszystko ci pokażę!

Jadwiga starannie zapamiętała, gdzie stoją doniczki i beczki z kwiatami, gdzie leży karma dla kota i mięso dla psa. Potem Polona Zawadzka zawołała:

Ruslan! syn od razu wybiegł ze swojego pokoju. Przedstaw Jadwigę Jackowi!

Chodźmy! chłopak lekko położył rękę na jej ramieniu.

Wyszli na podwórze, odwiązali Jacka i poszli na spacer. Całą drogę Ruslan opowiadał o studiach, karate, rodzinnych interesach.

A Jadwiga myślała o czymś innym. Dostrzegła przepaść między sobą a Ruslanem, taką samą, jak między jej matką a rodzicami Ruslana. Dobrzy ludzie, ale to nie bajka o Kopciuszku, a zwykłe życie.

Za dwa miesiące egzaminy w liceum, dam radę. Będę się uczyć,Z uśmiechem na twarzy Jadwiga otworzyła drzwi swojego nowego życia, gotowa podjąć wyzwania, które przed nią stoją.