Żyję z mężczyzną, który twierdzi, że pieniądze mają „niską wibrację”. Jesteśmy razem prawie dwa lata, wszystko było normalnie – on pracował, wspólnie dzieliliśmy się obowiązkami. Trzy miesiące temu wrócił jednak do domu po „duchowym przebudzeniu” i stwierdził, że jego praca nie jest zgodna z życiowym powołaniem. Rzucił ją z dnia na dzień. Początkowo go wspierałam – tłumaczył, że potrzebuje czasu, by odnaleźć siebie, ma dość „matrixa” i chce żyć w zgodzie ze świadomością. Ja rano wstawałam, biegłam do biura i wracałam zmęczona, a on zostawał – medytował, oglądał rozwojowe filmiki, palił kadzidła i powtarzał, że „się uzdrawia”. Po dwóch tygodniach dalej nie dokładał się nawet do czynszu. Gdy go zapytałam, stwierdził, że nie powinnam się martwić – „Wszechświat zawsze daje”. Tylko, że tym „wszechświatem” jestem ja. Zaczęłam płacić za wszystko sama – jedzenie, rachunki, bilety. On korzysta, je, siedzi w ciepłym mieszkaniu z internetem i twierdzi, że rachunki to życie w lęku, a on od takich rzeczy woli się odcinać. Któregoś dnia po męczącym dniu pracy zastałam go leżącego i słuchającego afirmacji o obfitości. Powiedziałam, że musimy poważnie porozmawiać o pieniądzach. Usłyszałam, że jestem w „trybie braku”, że przyciągam stres i powinnam odpuścić kontrolę. Zdenerwowałam się. Wytłumaczyłam, że to nie kontrola, tylko odpowiedzialność. Spojrzał na mnie z politowaniem i powiedział, że jeszcze się nie „przebudziłam”. Obiecał, że zaraz zacznie zarabiać – konsultacje, sesje, cokolwiek. Nic się jednak nie zmieniało, poza tym, że coraz częściej „poprawiał” moje myśli, słowa i reakcje: gdy mówiłam, że jestem zmęczona, zarzucał mi niskie wibracje, gdy wchodziłam w gorszym nastroju – że mam blokadę. Najbardziej utkwił mi w głowie jeden moment: wróciłam obładowana zakupami, poprosiłam go o pomoc, a on odparł, że jest w głębokiej medytacji i „musi chronić swoją energię”. Porządkowałam wszystko sama, myśląc, że nie mam partnera, lecz dorosłego dziecka, które nie chce brać odpowiedzialności za życie. Ostatnio powiedziałam mu, by podjął jakąkolwiek pracę – odparł, że nie da się „ujarzmić przez system”, by płacić rachunki. Że powinnam być „świadomą partnerką” i go wspierać. Odpowiedziałam, że wsparcie to jedno, a utrzymywanie dorosłego faceta, który nic nie robi, to już co innego. Obraził się i powiedział, że w niego nie wierzę. Dziś wciąż pracuję, opłacam wszystko sama i zastanawiam się, kiedy z dziewczyny stałam się mecenasem duchowego stażu we własnym mieszkaniu. Nie wiem, czy jestem jego partnerką czy sponsorką duchowych poszukiwań. Wiem tylko, że jestem wyczerpana – i żaden kadzidła nie opłacą tych rachunków. Co powinnam zrobić?

Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, że pieniądze są energią niskich wibracji.

Jesteśmy razem prawie dwa lata i do trzech miesięcy temu wszystko toczyło się w miarę zwyczajnie. On pracował, dokładał się do rachunków, miał swój rytm. Aż pewnego dnia wrócił do domu z błyszczącymi oczami i ogłosił, że przeżył duchowe przebudzenie, a praca nie współgra już z jego przeznaczeniem. Następnego tygodnia rzucił wszystko.

Na początku go wspierałam. Powiedział mi, że potrzebuje czasu, by odnaleźć siebie; że ma dosyć tej całej machinacji i chce żyć w zgodzie ze świadomością. Ja wciąż rano wstawałam, potem w pośpiechu do pracy, wieczorami wracałam zmęczona i osowiała. On zostawał w mieszkaniu medytował, oglądał filmy o rozwoju osobistym, palił kadzidła z lawendy. Powtarzał, że się uzdrawia.

Dwa tygodnie mijały, a on dalej nie dawał nawet grosza do czynszu. Gdy o to zapytałam, powiedział, żebym się nie martwiła Wszechświat zawsze daje. Tym wszechświatem okazałam się ja. Zaczęłam sama płacić za zakupy, rachunki, bilet miesięczny wszystko. On jadł, korzystał z mieszkania, internetu, prądu, wody, ale zapewniał, że nie wierzy w rachunki, bo to życie w lęku.

Któregoś dnia wróciłam wykończona, a on leżał na kanapie, słuchając nagrania o obfitości. Poprosiłam, żebyśmy porozmawiali o pieniądzach. Powiedział, że działam w paradygmacie braku, że stres przyciąga kiepskie energie i powinnam odpuścić. Zdenerwowałam się. Wyjaśniłam, że to nie kontrola, tylko odpowiedzialność. W odpowiedzi łagodnie się uśmiechnął i rzekł, że jeszcze się nie przebudziłam.

Obiecał, że niedługo zacznie zarabiać na swojej wiedzy. Konsultacje, sesje, coś w tym stylu. Mijały dni bez zmian. Jedyna nowość: zaczął poprawiać mnie na każdym kroku sposób, w jaki mówię, jak myślę, jak czuję. Gdy narzekałam, że jestem zmęczona, oceniał, że moje wibracje spadają. Jeśli wracałam w kiepskim nastroju, orzekał, że jestem zablokowana emocjonalnie.

Był taki moment, który we mnie utkwił. Wróciłam z torbami z Biedronki, postawiłam na stole i poprosiłam o pomoc w rozpakowaniu zakupów. Odpowiedział, że jest w głębokiej medytacji i nie może przerywać swojej energii. Zamilkłam. Układając produkty sama, poczułam, że nie mam partnera, tylko wyrośnięte dziecko, które nie chce wziąć odpowiedzialności za swoje życie.

Niedawno poprosiłam go, by poszukał jakiejkolwiek pracy. Odparł, że nie będzie się znowu podporządkowywał czemuś, co go niszczy tylko po to, by płacić rachunki. I że powinnam go rozumieć i wspierać jako świadoma partnerka. Wyjaśniłam, że czym innym jest wsparcie, a czym innym utrzymywanie kogoś, kto nic nie robi. Obraził się. Oznajmił, że nie wierzę w niego.

Dziś nadal pracuję, wszystko opłacam i zastanawiam się, w którym momencie z dziewczyny stałam się sponsorem duchowego wolontariatu w swoim własnym mieszkaniu. Nie wiem, czy jestem jego partnerką, czy mecenaską rozwoju duchowego. Wiem tylko, że jestem zmęczona i choćbym paliła tony wawrzynu, rachunki same się nie opłacą.

Co powinnam zrobić?