Żyję z facetem, który twierdzi, że pieniądze mają „niską energię” – czyli jak w dwa lata z partnerki stałam się sponsorką duchowego przebudzenia w warszawskim mieszkaniu, a on medytuje, kadzi i wierzy, że rachunki zapłaci za nas Wszechświat

Mieszkam z mężczyzną, który twierdzi, że pieniądze to niskie wibracje.

Jesteśmy razem prawie dwa lata i jeszcze trzy miesiące temu wszystko wydawało się w porządku. Pracował, dokładał się do wydatków, miał swój rytm dnia. Jednak pewnego dnia wrócił do mieszkania i oznajmił, że przeszedł duchowe przebudzenie i jego praca już nie jest zgodna z jego powołaniem. Następnego tygodnia złożył wypowiedzenie.

Na początku go wspierałam. Powiedział mi, że potrzebuje czasu, by odnaleźć siebie, że jest zmęczony systemem i chce zacząć żyć ze świadomości. Ja pracowałam jak zwykle wstawałam wcześnie, wychodziłam w pośpiechu, wracałam zmęczona do domu. On zostawał w mieszkaniu, medytował, oglądał filmy o rozwoju osobistym i palił kadzidła. Twierdził, że się uzdrawia.

Po dwóch tygodniach nadal nie dorzucił się nawet do czynszu. Gdy go o to zapytałam, usłyszałam, że nie powinnam się martwić Wszechświat zawsze zapewnia. Tym wszechświatem okazałam się ja. Zaczęłam sama opłacać rachunki, jedzenie, komunikację, wszystko. On jadł, korzystał z mieszkania, internetu, wody, prądu, ale powtarzał, że nie wierzy w rachunki, bo to życie w strachu.

Pewnego dnia wróciłam padnięta z pracy i zastałam go leżącego na kanapie, słuchającego afirmacji o obfitości. Powiedziałam, że musimy porozmawiać o pieniądzach. Odpowiedział, że żyję w trybie braku, a mój stres przyciąga złe wibracje i powinnam odpuścić kontrolę. Wkurzyłam się. Powiedziałam mu, że to nie kontrola, tylko odpowiedzialność. Spojrzał na mnie z politowaniem i stwierdził, że jeszcze się nie przebudziłam.

Obiecał, że wkrótce zacznie zarabiać swoimi mądrościami. Że będzie pomagał innym, prowadził konsultacje, sesje, coś takiego. Tylko że czas mijał, a nic się nie zmieniało. Za to zaczął mnie poprawiać na każdym kroku jak mówię, jak myślę, jak reaguję. Jeśli żaliłam się, że jestem zmęczona, słyszałam, że mam niskie wibracje. Jeśli wracałam w kiepskim humorze, twierdził, że mam blokady emocjonalne.

Przyszedł dzień, który utkwił mi w głowie. Wróciłam z zakupami, zostawiłam siatki na stole i poprosiłam go o pomoc. Odpowiedział, że jest w głębokiej medytacji i nie może przerwać energii. Nic nie powiedziałam. Układając sama zakupy w szafkach, pomyślałam, że nie mam partnera, tylko dorosłego człowieka, który postanowił nie brać odpowiedzialności za swoje życie.

Jakiś czas temu poprosiłam, żeby poszukał jakiejkolwiek pracy. Odpowiedział, że już nigdy nie będzie się podporządkowywał czemuś, co go niszczy, tylko po to, by płacić rachunki. Że powinnam go rozumieć i wspierać jako świadoma partnerka. Odrzekłam, że czym innym jest wsparcie, a czym innym utrzymywanie kogoś, kto nic nie robi. Obraził się. Powiedział, że nie wierzę w niego.

Dzisiaj nadal pracuję, płacę wszystkie rachunki i zastanawiam się, kiedy z dziewczyny stałam się sponsorką duchowego stażu we własnym mieszkaniu. Nie wiem już, czy jestem jego partnerką, czy mecenasem rozwoju duchowego. Wiem tylko, że jestem potwornie zmęczona i że choćbym nie wiem ile paliła kadzidełek, rachunki same się nie zapłacą.

Co powinnam zrobić?