Życie zatacza krąg: mąż rozwodzi się, by wrócić do byłej!

W życiu wszystko wraca… Mąż złożył wniosek o rozwód i wrócił do swojej byłej!

Myślałam, że jestem mistrzynią w grze zwanej miłością. Ale życie dało mi brutalną lekcję: każde działanie ma swoje konsekwencje, i prędzej czy później trzeba zapłacić za swoje czyny.

Wyszłam za mąż w wieku 25 lat — nie za wcześnie, ale też nie za późno. Chęć uniknięcia powrotu do mojego rodzinnego, prowincjonalnego miasteczka, gdzie każdy krok jest na widoku, popchnęła mnie do zostania w Warszawie. Tam mogłam cieszyć się anonimowością, o której długo marzyłam.

Chłopak przyjaciółki…

Chodzi o Mateusza. Wysoki, o brązowych oczach, był chłopakiem mojej szkolnej przyjaciółki Kasi. Ale to tylko podsycało moją chęć zdobycia go. Mateusz najwyraźniej też nie miał nic przeciwko flirtowi za plecami Kasi.

Tak więc, igrając, zaczęliśmy się spotykać, podczas gdy on był jeszcze z Kasią. Nie ograniczałam się w znajomościach i nie ukrywałam tego. Mateusz wiedział, że nie jest jedyny w moim życiu, ale przecież on sam nie był wolny, prawda?

Pewnego dnia Mateusz zobaczył, jak wysiadam z samochodu innego mężczyzny. Gdy tamten odjechał, podszedł do mnie i powiedział, że musimy porozmawiać. Oświadczył, że nie chce mnie dzielić z innymi, że nie wyobraża sobie siebie z inną kobietą poza mną. Zaproponował, żeby zerwał z Kasią i zaczął nowe życie ze mną. Pomysł mi się spodobał, zwłaszcza że rozwiązywał kwestię mieszkania i mógł zirytować zarozumiałą Kasię.

Zamieszkaliśmy razem, ale po kilku tygodniach zaczęłam się nudzić; pragnęłam różnorodności i emocji. Zrozumiałam to, gdy przypadkiem spotkałam Rafała — jednego z moich byłych chłopaków, z którym świetnie się bawiliśmy. Poszliśmy na kawę, rozluźniliśmy się i wylądowaliśmy w jego mieszkaniu. Było wesoło i odświeżająco. Dwa tygodnie później powtórzyliśmy to, i tak zaczęliśmy się spotykać dla przyjemności, bez zobowiązań.

Stopniowo wróciłam do poprzedniego stylu życia, spotykając się z różnymi mężczyznami. Ostatecznie odeszłam od Mateusza, zostawiając mu notatkę: „Nie chcę już z tobą mieszkać”. Prosto i bez wyjaśnień.

Niespodziewany zwrot…

Miesiąc później dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Wystraszona, wróciłam do Mateusza. Gdy dowiedział się o ciąży, zaproponował małżeństwo. Zgodziłam się, nie czując jednak szalonej miłości, ale uważałam to za najrozsądniejsze i najłatwiejsze rozwiązanie. Ponadto pozwoliło mi to uniknąć powrotu do nudnego, prowincjonalnego miasteczka.

Rok po urodzeniu syna znów byłam w ciąży — kolejny chłopiec. Opieka nad dwójką małych dzieci i prowadzenie domu zabierały cały czas. Mateusz dużo pracował, był ambitny i często zostawał po godzinach. Może po prostu nie spieszyło mu się do zmęczonej żony i hałaśliwych dzieci. Nie byłam miłym towarzystwem: zmęczona, rozdrażniona, bez chwili wytchnienia. Czekałam na jego powrót, by zacząć narzekać.

Jednak… musiałam ponieść konsekwencje.

Może zastanawiacie się, kto jest ojcem mojego starszego syna. Mateusz czy ktoś z moich dawnych? Uważałam to za nieważne. Może Mateusz, a może nie. Mówiłam sobie: „Wszyscy popełniają błędy, byłam młoda, nie zrobiłam tego celowo…”

Do tej pory nie wiem, kto jest ojcem mojego starszego syna, i prawdopodobnie nigdy się nie dowiem. Wszyscy wierzą, że to Mateusz — i on sam, i nasz syn, i nasi bliscy.

Ale czy ma to znaczenie, skoro Mateusz przestał się troszczyć o dzieci? Nie dlatego, że wątpił w ich ojcostwo. Pewnego wieczoru, gdy dzieci miały 4 i 2 lata, wróciłam do domu i znalazłam notatkę: „Składam wniosek o rozwód. Między nami nic nie wychodzi”.

Rozwiedliśmy się. Teraz sama wychowuję dzieci. Mateusz płaci alimenty, które ledwo starczają. Przynajmniej zostawił nam mieszkanie — mieszkać w nim, dopóki dzieci nie osiągną pełnoletności.

A Mateusz mimo wszystko ożenił się… z Kasią. I teraz oczekują pierwszego dziecka.