Życie z teściową jest nie do wytrzymania!

Nie mogę już dłużej mieszkać z babcią mojego męża. To prawdziwa udręka!

Czasem mam wrażenie, że nie mieszkam w mieszkaniu, a w muzeum, gdzie niczego nie wolno dotykać. Od miesięcy błagam męża, żebyśmy się wyprowadzili, choćby do wynajmowanego mieszkania, bo życie pod jednym dachem z jego babcią to istne piekło. Zabrania dotykać dosłownie wszystkiego, każdej rzeczy, nawet kurzu nie można zetrzeć bez awantury. Wszystko to „pamiątki”, „relikwie”, a jeśli coś zrobię po swojemu — zaraz dostaje „ataku serca”, „ciśnienie skacze”, a w ciągu pół godziny wiedzą już wszyscy krewni, bo dzwoni do każdego i narzeka, jacy to my jesteśmy niewdzięczni.

Przed ślubem wzięliśmy z mężem mieszkanie na kredyt. Wtedy rodzice podarowali nam na wesele sporą sumę, i byłam niezmiernie szczęśliwa — w końcu będziemy mieli swoje cztery kąty, gdzie ja będę gospodynią. Oboje pracowaliśmy, spłacaliśmy raty, wszystko szło dobrze… aż dowiedziałam się, że jestem w ciąży. To był kompletny szok — brałam tabletki antykoncepcyjne. Na początku myślałam nawet o przerwaniu ciąży, ale mąż i rodzice jak jeden mąż orzekli: „Pod żadnym pozorem!”

Do porodu pracowałam, pieniędzy starczało. Ale po urodzeniu córki wszystko się posypało — zostaliśmy z jedną pensją. Mąż, żeby utrzymać rodzinę, dorabiał gdzie się dało, łapał każdą okazję. Do rodziców nie mogłam wrócić — u nich ciasno, a u jego rodziców już mieszkał młodszy brat z żoną.

Wtedy wtrąciła się babcia męża. Sama zaproponowała, żebyśmy się do niej wprowadzili — ma trzypokojowe mieszkanie, miejsca starczy. Mało ją znałam, ale wrażenie było dobre. Zgodziliśmy się, zaczęliśmy wynajmować swoje mieszkanie, pieniądze się pojawiły, życie stało się lżejsze… ale tylko finansowo.

Z początku było znośnie, ale potem zaczął się prawdziwy koszmar. W domu babci niczego nie wolno ruszać. Absolutnie nic. Nawet dziecku! Jeśli córka coś ściągnie albo zacznie raczkować nie tam gdzie trzeba — babcia dostaje „zawału”. I przy tym oskarża mnie, że specjalnie pozwalam dziecku wszystkiego dotykać, żeby ją dobić! Gdy mąż wraca z pracy, urządza mu teatralne przedstawienie: jestem złą matką, nie pilnuję dziecka, zachowuję się prowokująco, nie szanuję starszych. A on? Tylko wzrusza ramionami i udaje, że nic się nie dzieje. Dla niego to chyba norma. A ja już nie wytrzymuję. Jestem na skraju załamania.

Błagam go: wróćmy do swojego mieszkania. Niech będzie ciężko, niech oszczędzamy, ale bez tego szaleństwa. Mąż prosi, żebym jeszcze wytrzymała. Mówi, że jak skończy się urlop macierzyński, to wrócimy. Ale jak dotrwać do tego momentu — nie wiem.

Zaproponowałam zamianę ról: niech on zostanie w domu, a ja pójdę do pracy. Niech sam spróbuje wytrzymać jeden dzień z tą „cichą staruszką”. Odmówił. Więc postawiłam ultimatum: jeśli nie wyprowadzimy się w przyszłym miesiącu, zabieram dziecko i jadę do rodziców, do innego miasta. Zamyślił się. I czekam. Nie na powiedzenia, a na czyny. Bo nie mam już siły tego znosić.