Życie z nieodpartym pragnieniem wyjaśnienia

Dzisiaj znów miałam ten sam problem.

„Mamo, gdzie są moje pluszaki?” – Rozejrzałam się po pokoju, który w ciągu jednego ranka zmienił się z przytulnego gniazdka w sterylne, puste pomieszczenie. – „Na półce stały też moje figurki z Kinder Niespodzianek, też ich nie ma!”

„Kasiu, dałam je cioci Hani. Jej wnuczka jest taka słodka, aż serce się raduje. Ciocia Hania mówiła, że jej Zosia cały ranek nie odstępuje torby z twoimi zabawkami” – dobiegł mnie głos mamy z kuchni.

„Co? Żartujesz? Mamo, to moje rzeczy! Moje zabawki!” – z płaczem wbiegłam do kuchni, ledwo powstrzymując się od krzyku.

„Boże, prawie dorosła dziewczyna, a ryczysz przez jakieś drobiazgi. Dałam je cioci Hani, jej wnuczka będzie się nimi cieszyć. Twoje tylko zbierały kurz. Chyba nie zamierzasz w wieku siedemnastu lat bawić się jak małe dziecko? I przestań płakać, jakbym ci cały pokój oddała!”

„No właśnie! Nie zdziwię się, jeśli następnym razem to zrobisz! Wrócę, a okaże się, że już mnie wykwaterowałaś dla kolejnej wnuczki swojej koleżanki!” – krzyknęłam w emocjach i ruszyłam w stronę drzwi.

I tak zawsze. Od piętnastego roku życia dorabiam, żeby nie prosić mamy o dodatkowe pieniądze na ubrania czy kosmetyki. A gdy tylko kupiłam z pierwszej wypłaty sweter i jeansy, mama natychmiast przejrzała moją szafę i wyciągnęła stamtąd całą torbę „niepotrzebnych” rzeczy.

„Teraz zarabiasz, a u sąsiadki z trzeciego piętra córka rośnie. Sama widziałaś, jak biednie żyją. Żal ci?” – powiedziała mama z wyrzutem, gdy godzinę szukałam ulubionej bluzki.

„Mamo, tak nie można! To. Moje. Rzeczy! Powinnaś przynajmniej mnie zapytać!”

„Ja ci nic nie powinnam, a ty, niewdzięcznica, nie masz prawa mi się stawiać! Wszystko ci kupowałam za moje ciężko zarobione pieniądze!” – odparowała mama.

„Czy ona naprawdę tego nie rozumie?” – myślałam złością, siedząc przy oszalałej szafie. – „Jak można tak po prostu oddać komuś cudze rzeczy?”

Kolejnym razem, gdy wróciłam ze szkoły, zauważyłam, że półka na książki jest pusta. Seria, którą kolekcjonowałam od czwartej klasy, zniknęła.

„Mamo, dostałam je od babci! Nie ty je kupiłaś! Dlaczego to robisz?” – znów płakałam, szukając odpowiedzi.

„Przecież ich nie czytasz, jaka to różnica? Tylko kurz zbierały. To książki dla dzieci, już jesteś dorosła, po co ci one? I tak byśmy je na działkę zawieźli i w piecu spalili” – wzruszyła ramionami mama.

„Nic nie rozumiesz! To moje rzeczy! Dzwonić do swojej koleżanki i niech je oddaje!”

„Oszalałaś? Wstyd. Nikomu dzwonić nie będę. Nie wiem, jak mogłam cię tak wychować. Skąpa i drobiazgowa, zupełnie jak twój ojciec. On też wszystko liczył i pilnował, a ty taka sama.”

Tego dnia mama nie powiedziała, komu oddała moje książki. Od tamtej pory kupowałam tylko niezbędne rzeczy, odmawiałam prezentów od mamy, żeby uniknąć wyrzutów. Czasopisma i książki, które jeszcze nie trafiły w obce ręce, zawiozłam do babci na przechowanie, a nowe rzeczy trzymałam wyłącznie na swojej półce, uprzedzając mamę, że nie wolno ich ruszać. Mama obrażała się i przez długi czas nie odzywała. „No cóż, doszliśmy do tego, że już szmaty liczymy i dzielimy. Niedługo będziemy jedzenie osobno kupować?” – rzucała i zamykała się w sobie.

Ostatnią kroplą była kradzież moich ulubionych zabawek. Gdy wróciłam do domu i zobaczyłam, że mama oddała je cioci Hani, nie wytrzymałam. Wiedziałam, gdzie mieszka jej koleżanka, i mimo „wstydu” pobiegłam po swoje rzeczy. „Niech sobie myślą, co chcą. Nie pozwolę rozdawać moich rzeczy!” – byłam gotowa pokłócić się z całym światem, ale stanąć w swojej obronie.

„Kasia! Gdzie lecisz?” – krzyknęła mama za mną. – „Nie waż się iść do Hani i mnie kompromitować!”

Ale już jej nie słyszałam. Dla innych to tylko zabawki, dla mnie – znacznie więcej.

Zapukałam do drzwi. Otworzyła sześćdziesięcioletnia kobieta. Ciocia Hania była dawną przyjaciółką rodziny. Kiedyś pomogła mamie znaleźć pracę po rozwodzie z tatą, czasem wieczorami zajmowała się małą Kasią.

„Kasia, witaj! Co się stało?” – zapytała zaniepokojona Halina.

„Dzień dobry. Nie, nic się nie stało… A właściwie tak, nie do końca” – zawahałam się w progu, czując, jak oblewam się gorącem ze wstydu i poczucia winy. Gdzieś zniknęła moja pewność siebie, a za to wślizgnęło się wątpliwość – czy postępuję słusznie, czy może powinnam pogodzić się z utratą zabawek?

„Nie stój w drzwiach. Wejdź, spokojnie porozmawiamy” – ciocia Hania zaprosiła mnie do środka.

Weszłam i bez zdejmowania butów usiadłam na małym pufie przy wejściu.

„Ciociu Haniu… Mama dała wam dziś torbę z zabawkami…”

„Och, tak, dziękuję! Zosia uwielbia pluszowe zwierzaki. Właśnie chciałam ci coś oddać w podzięce, ale myślałam, że twoja mama przyjdzie. Ale skoro jesteś, to zaraz przyniosę” – Halina odwróciła się, by pójść głębiej do mieszkania, ale ją zatrzymałam.

„Ciociu, proszę, zaczekajcie” – odezwałam się cicho. – „Bardzo mi wstyd, że przyszłam z taką prośbą. Mama pewnie będzie zła, ale… chciałabym poprosić, żebyście oddali mi zabawki.”

Halina spojrzała na mnie zdumiona:

„Ale już wszystko dałam Zosi. Jakże tak je teraz odbierać?”

„Rozumiem, jak to wygląda. I strasznie mi głupio. Nie muszą być wszystkie, tylko kilka… Ciociu, mama mnie nie spytała, zanim je oddała. Gdyby zapytała, sama bym wybrała i przekazała, naprawdę. Ale tam był ten stary miś, brązowy, i ta mała, dziergana laleczka, wielkości dłoni. To nie są zwykłe zabawki. Tata mi je dał, zanim… oni z mamą się rozstali. Są dla mnie bardzo ważne” – nieoczekiwanie rozpłakałam się, zakrywając twarz dłońmi.

„Boże drogi, Kasiu” – ciocia Hania klękła przy mnie i mocno mnie przCiocia Hania westchnęła i powiedziała: „Rozumiem, zabierz je wszystkie, a Zosi kupimy nowe, bo pamięć o bliskich jest najważniejsza”.