ŻYCIE W PORZĄDKU — Lada, zakazuję ci kontaktów z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej pretensji, jeśli coś się stanie — Bogdan mocno złapał mnie za ramię. Jak zwykle w takich sytuacjach, bez słowa szłam do kuchni. W oczach stawały łzy goryczy. Nigdy nie żaliłam się siostrze na swoje życie. Po prostu rozmawiałyśmy. Byli starzy rodzice, sprawy do omówienia. To doprowadzało Bogdana do furii. Nienawidził mojej siostry Natalii. U niej w domu panował spokój i dostatek, czego absolutnie nie można było powiedzieć o mnie i Bogdanie. Gdy wychodziłam za mąż za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną w całej Polsce. Porwał mnie w wir namiętności. Nie przeszkadzało mi nawet, że był ode mnie o głowę niższy. W dniu ślubu nie zwróciłam uwagi na jego matkę, która ledwo trzymała się na nogach. Później okazało się, że teściowa była alkoholiczką z wieloletnim stażem. Zaślepiona miłością nie widziałam złego. Po roku małżeństwa zaczęłam bardzo wątpić w swoje szczęście. Bogdan pił na umór, wracał do domu pijany jak bela. Potem przyszła seria zdrad. Pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu, pensja była marna. Bogdan wolał nie tracić czasu na pracę, tylko na wspólne picie z kolegami. Nie zamierzał mnie utrzymywać. Na początku marzyłam o dzieciach, teraz zadowalałam się rasowym kotem. Przestałam chcieć mieć dzieci z alkoholikiem, chociaż wciąż kochałam Bogdana. — Jesteś naiwna, Lada! Zobacz, ilu facetów się wokół ciebie kręci, a ty zapatrzona w swojego karzełka! Co ty w nim widzisz? Chodzisz wiecznie posiniaczona od jego pięści. Myślisz, że nikt nie widzi twoich sińców pod grubą warstwą makijażu? Opuść go, zanim zrobi ci poważną krzywdę! — radziła mi przyjaciółka, koleżanka z pracy. Bogdan coraz częściej wpadał w złość. Parę razy podniósł na mnie rękę tak, że nie przyszłam do pracy na zmianę. Zamknął mnie nawet raz w domu i zabrał klucz. Od tamtej pory panicznie się go bałam. Dusza mi się kurczyła, serce tłukło na dźwięk otwieranego zamka. Myślałam, że mści się za to, że nie dałam mu dziecka, za to, że jestem złą żoną — za co tylko mógł. Nie sprzeciwiałam się jego przemocy, wyzwiskom, szyderstwom. Dlaczego wciąż go kochałam? Jego matka, przypominająca czarownicę, powtarzała: — Ladoczko, słuchaj męża, kochaj go całym sercem, o rodzinie i koleżankach zapomnij. Zatem zapominałam o przyjaźniach, rodzinie, słuchałam męża. Byłam całkowicie pod jego władzą. Lubiłam, gdy prosił o wybaczenie, klękał, całował stopy. Pogodzenie było słodko-krępujące, prawie magiczne. Bogdan obsypywał małżeńskie łoże płatkami pachnących róż. W tych chwilach unosiłam się na obłokach, jakby w raju. Wiedziałam, że róże zerwane były w ogródku przyjaciela-alkoholika, którego żona pielęgnowała kwiaty, a on rozprowadzał je za bezcen wśród pijaków. Żony przebaczały swoim winnym mężom obdarowanymi różami… Pewnie tkwiłabym w tym związku do końca życia. Wymyślony raj co rusz rozbijałby się na kawałki, a ja próbowałabym go składać od nowa. Gdyby nie przypadek… — Odsuń się od Bogdana, mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna. — tak bezceremonialnie nieznajoma zaproponowała, żebym oddała męża dla jej nieślubnego dziecka. — Nie wierzę! Wynoś się! — wykrzyczałam. Bogdan wypierał się jak mógł. — Przysięgnij, że to nie twój syn! — wiedziałam, że nie da rady wyprzeć się dziecka. Milczał znacząco. Wszystko zrozumiałam… — Lada, nigdy nie widziałem cię radosnej. Coś się stało? — zagadnął mnie ordynator naszego szpitala, dr Herman Lewicki. Dotąd sądziłam, że nawet mnie nie zna. — Wszystko w porządku — zmieszałam się przed dyrektorem. — W porządku? To dobrze. Wtedy życie jest piękne — powiedział z uśmiechem. Podobno kiedyś był żonaty, miał córkę, ale rozwiódł się po zdradzie żony. Teraz Herman Lewicki był sam. Czterdzieści dwa lata, zwyczajny, łysiejący, niski, w okularach. Ale gdy był blisko, czułam się dziwnie — przyciągała mnie jakaś nieodparta męskość, zapach wody po goleniu… Po tych słowach nie mogłam się pozbierać. “To dobrze, gdy wszystko w porządku”. Tak proste, a dotarły do duszy. U mnie przecież panował chaos… Odeszłam od Bogdana, zamieszkałam u rodziców. — Lada, co się stało? Wyrzucił cię mąż? — Nie, mamo. Później wszystko wyjaśnię. Potem matka Bogdana wydzwaniała, krzyczała, przeklinała. Ale ja już oddychałam pełną piersią. Dziękuję ci, panie Hermanie… Bogdan wściekał się, groził, próbował mnie znaleźć, nie rozumiał, że już nie ma nade mną władzy. — Bogdan, zajmij się lepiej swoim synem. Ja przewróciłam naszą stronę życia. Żegnaj — powiedziałam spokojnie. Wróciłam do Natalii, do rodziców. Wróciłam do siebie, przestałam być marionetką. — Lada, nie poznaję cię — świeża, radosna, rozkwitłaś jak panna młoda! — zauważyła od razu przyjaciółka. A doktor Herman Lewicki oświadczył mi się: — Lada, wyjdź za mnie! Nie pożałujesz. Tylko jedno — mów mi po imieniu. — Ty mnie kochasz, Herman? — spytałam ze zdziwieniem. — Wybacz, kobiety potrzebują słów. Chyba cię kocham. Ale ufam czynom — pocałował mnie w rękę. — Zgadzam się, Hermanie. Chyba i ja cię pokocham — nie posiadałam się z radości. …Minęło dziesięć lat. Herman codziennie udowadniał swoją miłość. Nie rzucał pustych słów, nie całował stóp jak mój były. Był czuły, troskliwy, umiał zaskoczyć pięknym gestem. Naszych wspólnych dzieci się nie doczekaliśmy — widocznie byłam „pustym kwiatem”. Herman jednak nie miał mi za złe. — Lada, nam wystarczy, że jesteśmy razem — pocieszał, kiedy tęskniłam za niespełnionym macierzyństwem. Córka Hermana dała nam wnusie, Sonię. Była naszym ukochanym dzieckiem. …A Bogdan? Pił do końca, nie dożył pięćdziesiątki. Jego matka, spotykając mnie czasem na rynku, patrzy z nienawiścią, ale te spojrzenia już do mnie nie docierają. Szkoda mi jej, nic poza tym. A u nas z Hermanem wszystko w porządku. Życie jest piękne…

ŻYCIE W PORZĄDKU

Lila, zakazuję ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje życie, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Ilony? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej potem pretensji Wojtek ścisnął mnie za ramię tak mocno, że prawie zaczęłam krzyczeć.

Jak zwykle w takich chwilach bez słowa szłam do kuchni, gdzie łzy same cisnęły się do oczu. Nigdy nie żaliłam się siostrze na swoje życie, tylko rozmawiałyśmy. Rodzice już starzy, zawsze było o czym porozmawiać. Tylko Wojtka to doprowadzało do furii. Nienawidził mojej siostry Ilony. U niej w domu panował spokój i dostatek, a u nas żal mówić.

Gdy wychodziłam za Wojtka, byłam najszczęśliwszą dziewczyną w całej Warszawie. Wojtek porwał mnie jak wicher, namiętny i szalony. Nie przeszkadzało mi, że sięgał mi do ramienia. Nawet na jego matkę nie zwróciłam wtedy szczególnej uwagi, choć na weselu miała trudność, by ustać prosto na nogach. Dopiero później dotarło: teściowa to alkoholiczka od zawsze.

Oślepiona miłością nie widziałam wad. Po roku zaczęło się psuć Wojtek codziennie był pijany, wracał jak cień człowieka. Potem przyszły zdrady. Pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu na Bielanach. Zarobek w złotówkach marny, ledwo na czynsz starczało. Wojtek wybrał codzienne libacje z kolegami spod sklepu.

Nie zamierzał mnie utrzymywać. Na początku marzyłam o dzieciach, ale później troszczyłam się wyłącznie o naszego rasowego kota łaciaty Bonifacy uratował mnie od marzeń o macierzyństwie z mężem alkoholikiem. Chociaż Wojtka wciąż kochałam.

Durna jesteś, Lila! Tylu facetów się wokół ciebie kręci, patrzą ci w oczy, a ty zapatrzona w swojego karła! Co ty w nim widzisz? Chodzisz wiecznie fioletowa pod makijażem. Przecież wszyscy widzą te twoje sińce, gruba warstwa pudru nie pomaga. Rzuć go, zanim w złości cię zabije upominała mnie Magda, współpracowniczka i jedyna przyjaciółka.

Wojtek często wyładowywał swoje frustracje, tłukł, gdzie popadnie. Raz tak, że nie poszłam na dyżur, bo nie mogłam ruszyć ręką. Ba, zamknął mnie w domu i zabrał klucz. Od tej pory panicznie się bałam, serce waliło mi zawsze, gdy słyszałam klucz w zamku.

Wydawało mi się, że mści się za wszystko: że nie dałam mu dziecka, że jestem złą żoną, że Po prostu poddawałam się przemocy, wyzwiskom, kpinom. Czemu kochałam Wojtka?

Jego matka, kiedyś niczym szeptucha, wmawiała mi:

Liluniu, słuchaj męża, kochaj całą sobą, zapomnij o rodzinie i koleżankach, bo od nich tylko nieszczęście.

Słuchałam, zapominałam o wszystkim, byleby zadowolić Wojtka. Byłam jak lalka na jego sznurkach.

Lubiłam te chwile, gdy Wojtek płakał, błagał na kolanach o wybaczenie, całował mi stopy. Pojednania były słodko-lepkie i niemalże magiczne. Na nasze łoże małżeńskie rzucał płatki róż, które kradł w krzaku u kolegi spod budki z piwem. Jego żona z czułością pielęgnowała te kwiaty, a on sprzedawał je za grosze innym menelom. Żony wybaczały, bo prezenty koiły żal.

Może tkwiłabym tak do końca życia, łudząc się rajem, który zawsze roztrzaskiwał się na kawałki. I próbowałabym zbierać je od nowa. Lecz los zadziałał lekko i nieoczekiwanie.

Zostaw Wojtka. Mam z nim syna. Ty jesteś niepłodna, pusta łodyżko obca kobieta wparowała bez skrupułów do mojego życia.

Nie wierzę! Wyjdź stąd, zanim zadzwonię po policję! wrzasnęłam.

Wojtek wypierał się jak mógł, ale po moim pytaniu: Przysięgnij, że nie masz dziecka! tylko milczał znacząco. Zrozumiałam.

Lila, nigdy cię nie widziałem radosną. Dobrze się czujesz? ordynator naszego szpitala, doktor Gerard Wysocki, zapytał mnie pewnego dnia.

W porządku zawstydziłam się.

To dobrze, jak ktoś ma w życiu porządek. Wtedy życie jest przepiękne powiedział z tajemniczym uśmiechem.

Dr Wysocki był po rozwodzie, córka, własny dom. Mówili, że żonę zostawił z powodu jej zdrad. Został sam. Miał czterdzieści dwa lata, łysiejący, w okularach, niski, ale roztaczał wokół siebie zapach męskiego balsamu, po którym szumiało mi w głowie.

Nie umiałam się mu oprzeć, choć starałam się uciekać z oddziału jak najszybciej. Słowa doktora zapadły mi głęboko To dobrze, gdy ktoś ma porządek. A ja? Miałam chaos. A czas leci nie powiesz: STOP, muszę poukładać życie.

Wróciłam więc do rodziców. Mama nie mogła się nadziwić:

Liluniu, co się stało? Mąż cię wyrzucił?

Nie, po prostu potrzebuję spokoju nie umiałam się przyznać do wszystkiego.

Potem dzwoniła do mnie matka Wojtka, krzyczała, złorzeczyła. Ale ja wyprostowałam plecy, nabrałam powietrza i odżyłam. Dzięki doktorowi Wysockiemu.

Wojtek się wściekał, śledził mnie, groził. Nie wiedział, że stracił nade mną władzę.

Wojtek, zajmij się synem, mnie zostaw. Zamykam nasz rozdział. Żegnaj powiedziałam spokojnie.

Wracając do siostry Ilony i rodziców, odzyskałam siebie. Nie byłam już marionetką.

Przyjaciółka od razu zauważyła zmianę:

Lila, jakaś inna jesteś! Rozpromieniona, promienna, jak panna młoda!

A doktor Gerard Wysocki wyznał mi:

Liluniu, wyjdź za mnie! Dam słowo, nie pożałujesz. Jedno tylko mów mi po imieniu, a tytuły zostawmy na oddział.

Kochasz mnie, Gerardzie? zapytałam zaskoczona.

Wybacz, zapomniałem, że kobiety lubią słowa. Tak, chyba zakochałem się w tobie. Choć wierzę raczej w czyny ucałował moją dłoń.

Zgadzam się, Gerardzie. I chyba będę potrafiła cię pokochać nie posiadałam się ze szczęścia.

Dziesięć lat minęło jak z bicza strzelił.

Gerard codziennie udowadniał mi miłość. Nie całował stóp, nie rzucał pustych obietnic jak mój były. Opiekował się, dbał, kochał czynami. Dzieci wspólnych nie doczekaliśmy się chyba naprawdę byłam tą pustą łodyżką. Ale Gerard nie miał żalu, nigdy nie wyrzucał.

Widać, jesteśmy sobie pisani tylko we dwoje. Ty mi wystarczasz mówił, kiedy było mi żal niespełnionego macierzyństwa.

Za to jego córka dała nam wnuczkę, Sasieńkę. Stała się naszym ukochanym dzieckiem.

Wojtek do końca stoczył się i pewnej zimy zmarł. Nie dożył pięćdziesiątki. Jego matka, gdy widuje mnie raz na jakiś czas na targu, patrzy tak, jakby mogła porazić wzrokiem, ale ta złość już na mnie nie działa. Jest mi jej tylko żal.

U nas z Gerardem wszystko w porządku. Życie jest piękne.