Życie pełne niespodzianek

Życie potrafi zaskakiwać

– Mamo, wychodzę – zajrzała do kuchni Ola.

Irena odwróciła się od kuchenki i spojrzała uważnie na córkę.

– Co? – Ola demonstracyjnie westchnęła i przewróciła oczami.

– Nic. Dlaczego tak się wystroiłaś o tej porze? Uroiło się jakieś randkowanie? Nie przed nocą, dobrze?

– Dobrze – niechętnie odparła Ola i szybko wybiegła.

*Zużycie dorosła* – pomyślała Irena. Przykryła patelnię pokrywką i podeszła do dużego lustra w przedpokoju. *Gdzie moje siedemnaście lat? Jak szybko czas ucieka! Myślałam, że przede mną całe życie, a tu… już pewnie połowę mam za sobą. Szkoła ciągnęła się w nieskończoność, a potem życiowe sprawy potoczyły się jak kula śniegowa. Studia, małżeństwo… Szczęście zajrzało jak słońce przez chmury i znowu się skryło.* Poprawiła włosy. *No, ale córka mądra i ładna… O rety, ziemniaki!*

Irena klaszcze w dłonie i pędzi do kuchni. Chwyta gorącą pokrywkę i ledwo nie upuszca jej na podłogę. Parzy palce, dmucha na nie i powtarza w myślach: *Nakręciłam się przed lustrem i prawie spaliłam obiad…*

Kolonia w samotności jakoś jej nie smakuje. Potem siada przed telewizorem na drugim kanale. Za oknem zapada zmrok. Nie zauważyła, gdy zasnęła. Obudził ją dźwięk telefonu. Nie sprawdziła numeru – kto inny miałby dzwonić o tej porze? Przyjaciółek nie ma, tylko koleżki z pracy, połączone wspólnym stanem samotności.

Zaskoczył ją męski głos.

– Czy to mama Oli Nowakowskiej?

– A kto mówi? – ostrożnie zapytała Irena.

– Doktor z drugiego szpitala miejskiego. Proszę przyjechać, pani córka miała wypadek, potrzebna jest pilna operacja. Jest niepełna lat…

– Jaka operacja?! – Irena nie mogła się otrząsnąć, ale w słuchawce już słychać było krótkie sygnały.

Próbuje ogarnąć myśli. *To pomyłka, córka poszła tylko na spacer…* Ale lekarz wymienii jej imię i nazwisko. Głowa po nieplanowanej drzemce pracuje opornie. Irena zbiera się w sobie, powtarza w myślach *drugi szpital* i wzywa taksówkę. W parę minut jest ubrana, z tkaniami i wypada z mieszkania. Nie czeka na windę, schody są szybsze. Wychodzi przed blok, a taksówka już w tym momnencie podjeżdża pod domem.

– Proszę jechać szybko… Moja córka w szpitalu… – mówi, łapiąc oddech po biegu.

W drodze razem prosi kierowcę, by przyspieszał – chce jak najszybcie powiedzieć, że są pomyłka – a razem prosi w duchu, by jechał wolniej, bo serce ściska się na myśl o nieuchronnym powołaniu.

Wpadając na izbę przyjęć, od razu dostrzega chłopaka w brzydkiej kurtce na łóżku. Twarz w zadrapaniach, plastry na czole, zagubione spojrzenie.

– Gdzie moja córka? Co jej zrobiłeś?! – rzuca się na niego, chwyta za poły rozpiętej kurtki i zaczyna nim potłuc.

– To nie moja wina! Zza zakrętu wyleciał samochód… Skręciłem, ale i tak nas uderzył…

– Kto? Dlaczego?! – krzyczy Irena, nie rozumiejąc sensu.

– A kto tu tak hałasuje? – do salone wszedł starszy lekarz. Irenę uderzają jego puszyste, jasne wąsy. – Pani jest matką Nowakowskiej? Proszę podpisać zgodę na operację.

– Jaką operację? Po co? Gdzie moja córka?! – automatycznie krzyczy Irena.

– Jest niecznna. Ma krwiaka śródpczaszkoweg, ciśnienie rośnie. Jeśli nie zatrzymamy krwawienia… Proszę podpisac tutaj. – Podają jej kartę i długopis.

Od słów kręci się jej w głowie, linie rozmazują się przed oczami. Drżącą dłonią podpisuje i osłabiona osuwa się na kankę obok chłopaka. Lekarze natychmiast wychodzą.

– Nie rozumiem… Ona wyszła tylko na spacer… – szepcze Irena, kołysząc się.
– Najpierw spacerśmy, potem zaproponowałem przejażdżkę motorcem…

Irena gwała odwraca głowę w jego stronę.

– To ty jesteś winien! Ty…
Chłopak cofa się przed jej pełnym nienawiści wzrokiem.

– Nie jestem winny… Tamten samochód nawet się nie zatzymał…

– Kamil! Jak się czujesz? – do sali wszedł wysoki mężczyzna. Chłopak zrywa się i biegnie do niego.

– To nie moja wina, tato! Nie gnałem… On na nas wyleciał… Gdybym nie skręcił, rozjechałby nas na mę… Zawiózł nas jakiś kierowca. Lekarz mówił, że gdybyśmy spóźnili się o dziesięć minut, Ola by… – Chłopak zaczyna płakać.

Mężczyzna obejmuje go i głość po drżących plecach.

– Wierzę cię. Pamiętasz samochód? Kolor, model? Gdzie to było? Obiecuję, że go znajdę.

– Znajdziecie, jasne… Wasz syn jest cały, a moja dziewczyna… Przez niego… – Irena urywa i wybucha płaczem.

– Kto to? – pyta mężczyzna syna.

– Mama Oli.

– Opowiedz dokładnie, co pamiętasz – prosi ojciec.

– Tak, opowiedz tacie, jak prawie zabiłeś moją córkę – szlocha Irena.

– Pani, rozumiem jej rozpacz, ale trzeba to wyjaśnić. Jeśli mój syn jest winny, poniesie konsekwencje. Kamil, znasz adres dziewczyny? – Chłopak wzdychając, kiwa w głową.

– Nie jestem winny… – powtarza raz za razem.

– To mój wizytówka. Jeśli będzie pani czegoś potrzebne, proszę dzwonić. – Podaje jej kartonik. Irena nie bierze, odwracając wzrok. Mężczyzna wskakuje wizytówkę do jej rozchylonej torebkę. – Chodź, idziemy do domu? – zwraca się do syna.

– A Ola? – Chłopak nie rusza się z miejsca.

– Jest jej mama. I tak cię do niej nie puszczą. – Spoglądaj na Irenę. – Podwieźć panią?

Nie odpowiedziała, tylko kołysze się w przód i w tył, obejmując siebie.

Irena ogląda się po pustej sali. Zauważa wystającą zza lustra nad kranem małą papierową ikonkę. Wstaje i podchodzi do niej na sztywnych nogach.

– Ocal moją córkę! Ma tylko siedemnaście lat. Nie przeżyję bez niej… Proszę, zabierz moje życie, zrób zeZ drzwi szpitalnej kaplicy dobiegł cichy szept modlitwy, a Irena nagle poczuła, że mimo wszystko życie zawsze daje drugą szansę – czasem wystarczy tylko na nią czekać.