Zwykły dzień, a koniec związku

Zwykły dzień – i rozwód

Jadwiga postawiła czajnik na kuchence i odruchowo przetarła blat, choć był czysty. Poranny rytuał. Stanisław już wyszedł do pracy, nie żegnając się, jak to często bywało w ostatnich miesiącach. Tylko trzasnął drzwiami i tyle. Kiedyś zawsze wpadał do kuchni, całował ją w policzek i mówił coś czulego. A teraz? Teraz żyli jak obcy lokatorzy w jednym mieszkaniu.

Czajnik zagwizdał. Jadwiga nalała sobie wrzątku do ulubionego kubka z różami, tego samego, który Staś podarował jej na pierwszą rocznicę ślubu. Trzydzieści dwa lata temu. Boże, jak szybko leci czas…

— Mamo, gdzie mój niebieski sweter? — do kuchni wpadła Kinga, starsza córka. Mimo że miała już dwadzieścia osiem lat, wciąż mieszkała z rodzicami, oszczędzając na własnym lokum. — Prosiłam wczoraj, żeby go wyprać!

— Suszy się na balkonie. Kinguś, może jednak czas się wyprowadzić? Jesteś już dorosła…

— Mamo, nie zaczynaj! I tak boli mnie głowa od rana. — Kinga nalała sobie kawy z tureckiej, którą Jadwiga przygotowała wcześniej. — A w ogóle, tata ostatnio dziwny. Cały wczorajszy wieczór szeptał przez telefon, a jak weszłam, od razu się rozłączył.

Jadwiga drgnęła. Też to zauważyła. I nie tylko wczoraj.

— Pewnie coś ważnego w pracy — skłamała córce i samej sobie.

— No co ty, mamo! Jaka praca o jedenastej w nocy? Przecież nie jest chirurgiem. — Kinga wzruszyła ramionami i pobiegła się szykować.

Jadwiga została sama ze swoimi myślami. Staś rzeczywiście się zmienił. Kiedyś opowiadał jej o wszystkim: o pracy, o kolegach, o planach na weekend. Teraz milczał, jakby wody w usta nabrał. A telefon chował jak uczeń dwóję z klasówki.

Wieczorem postanowiła przygotować jego ulubione kotlety schabowe. Może przy kolacji porozmawiają szczerze, jak dawniej. Kinga wyszła do koleżanki, w domu byli sami. Idealny moment na otwartą rozmowę.

Stanisław wrócił późno, około dziewiątej. Jadwiga już się zdążyła zaniepokoić, dzwoniła kilka razy, ale nie odebrał.

— Gdzie byłeś? Martwiłam się! — przywitała go w przedpokoju.

— Zatrzymałem się w pracy. Pilny raport. — Nawet na nią nie spojrzał, od razu poszedł do łazienki.

— Stasiu, zrobiłam kotlety, twoje ulubione. Zjemy razem kolację?

— Nie chce mi się. Jestem zmęczony. — Jego głos zza drzwi brzmiał jakby stłumiony.

Jadwiga postała w korytarzu, wróciła do kuchni. Kotlety stygły na patelni. Usiadła przy stole, nalała sobie herbaty i rozpłakała się. Cicho, żeby mąż nie usłyszał.

Gdy Stanisław wyszedł z łazienki, minął kuchnię bez słowa. Jadwiga usłyszała, jak zaskoczył zamek w sypialni. Zamknął się. Po raz pierwszy od trzydziestu dwóch lat małżeństwa.

W nocy leżała na kanapie w salonie i myślała. O czym? O tym, kiedy wszystko się zmieniło. O tym, dlaczego stali się obcy. O tym, że może czas coś z tym zrobić.

Rano Stanisław wyszedł do pracy wcześniej niż zwykle. Jadwiga nawet nie słyszała, jak się zbierał. Obudziła ją dopiero trzasknięcie drzwi wejściowych.

— Mamo, co się stało? Dlaczego spałaś na kanapie? — Kinga stała w progu salonu w szlafroku, z potarganymi włosami i ospałym wyrazem twarzy.

— Tak jakoś, bolały mnie plecy. Miękko tutaj. — Jadwiga wstała i zaczęła składać koc.

— Mamo, nie kłam. Nie jestem ślepa. Pokłóciliście się z tatą?

— Kinga, to nie twoja sprawa. Idź zjeść śniadanie.

— Jak to nie moja? Mieszkam tu! Widzę, co się dzieje! — Córka usiadła obok matki. — Mamo, powiedz. Może jakoś pomogę.

Jadwiga spojrzała na córkę. Dorosła, pracuje, zarabia. Może naprawdę warto się komuś zwierzyć?

— Twój tata i ja… staliśmy się sobie obcy, Kinguś. Unika mnie, nie rozmawia. A ja nie wiem, co robić.

— A próbowałaś z nim poważnie porozmawiać?

— Próbowałam. Albo milczy, albo zmienia temat.

— Może ma kogoś? — Kinga powiedziała to cicho, ale Jadwiga usłyszała.

Ta myśl już jej przyszła do głowy, ale szybko ją odpędzała. Staś nie jest taki. To rodzinny człowiek, porządny. Chociaż… chociaż ludzie się zmieniają.

— Nie gadaj głupot — odparła.

— Mamo, jestem dorosła. Wiem, że między mężczyzną a kobietą może się wszystko zdarzyć. Zwłaszcza po tylu latach małżeństwa.

Jadwiga wstała i poszła przygotować śniadanie. Kinga nie odstępowała jej na krok.

— Wiesz co ci powiem, mamo? Jeśli tata zmienił się tak bardzo, że nawet z tobą nie rozmawia, może czas pomyśleć o… rozwodzie.

— Kinga! — Jadwiga odwróciła się gwałtownie. — Jak możesz coś takiego mówić?!

— A co? Żyć z kimś, kto cię ignoruje? Kto udaje, że cię nie ma? To nie życie, to męka!

— Jesteśmy razem trzydzieści dwa lata!

— I co z tego? Jeśli dla niego te lata nic nie znaczą, po co tobie?

Jadwiga zamyśliła się. Córka miała rację. Po co trzymać się czegoś, czego już nie ma? Ale jak strasznie jest zmienić całe życie w pięćdziesiątym czwartym roku…

Wieczorem postanowiła działać. Czekała, aż Stanisław wróci, i od razu podeszła do niego.

— Stasiu, musimy porozmawiać.

— O czym? — Nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.

— O nas. O naszym małżeństwie. O tym, co się między nami dzieje.

— Nic się nie dzieje. — Próbował przejść obok, ale Jadwiga zastąpiła mu drogę.

— Stój! Rozmawiam z tobą!

Stanisław w końcu na nią spojrzał. W oczach miał zmęczenie i coś jeszcze. IrPo roku od rozwodu Jadwiga spotkała swoją dawną sąsiadkę w kawiarnii przy Rynku Starego Miasta i z uśmiechem przyznała, że dopiero teraz, będąc sama, odkryła, jak piękne może być życie.