Zwierzęce Przygody

**Burek**

„Burek, chodź tu szybko!” – Witek wyskoczył z samochodu i pobiegł do psa leżącego na poboczu. Ale Burek nie wstał, nie zamerdał ogonem… Przebłysk zrozumienia, że stało się coś nieodwracalnego, sparzył Witka w serce: pies nie żył. „Co ja teraz powiem mamie?” – myślał, pochylając się nad nieruchomym ciałem Burka, a gorzkie łzy spływały po siwej kufie.

***

Stary pies Wandy od początku nie przypadł do gustu jej synowej, Agacie. Już przy pierwszym spotkaniu warczał głucho, gdy tylko przeszła obok, nerwowo uderzając ogonem o deski ganku. Agata się go bała i cicho nienawidziła.

„Obrzydliwy dziad! Gdyby nie Witek, dawno poszedłby na tamten świat” – syczała pod nosem.

„Aga, no co ty! Może mu twój perfum nie pasuje, a może stukot obcasów go drażni? Stary już jest, a starzy mają swoje humory” – tłumaczył Witek.

Wanda tylko patrzyła z niesmakiem: ta modnisia nie ma pojęcia, ilu ludziom Burek pomógł. Pewnie więcej niż ona sama.

***

Wanda nie wtrącała się w życie syna. Nawet gdy przedstawił jej swoją wybrankę, Agatę, nie powiedziała złego słowa. Choć coś w niej było nienaturalnego – uśmiechała się, ale ten uśmiech nigdy nie sięgał oczu.

„Mamo, podoba ci się Aga? Piękna, prawda?” – spytał kiedyś Witek.

Wanda westchnęła:

„Ty się żenisz, nie ja… Ważne, żebyś był szczęśliwy. A ja mogę was tylko pobłogosławić” – mocno przytuliła syna i pocałowała go w czoło.

Po ślubie młodzi zamieszkali w mieszkaniu Agaty, odziedziczonym po babci. Witek rzadko odwiedzał matkę na wsi, choć tęsknił. Agata nie znosiła tam jeździć – wolała wygody, a on nie chciał kłótni. Ale tego lata nagle zapragnęła „ekologicznego wypoczynku”.

„W internecie piszą, że to świetne na stres. Poza tym, to teraz modne! A że drogo, to pomyślałam… Może pojechalibyśmy do twojej mamy?” – mówiła, pakując walizki.

Witek ucieszył się – dawno nie widział rodzinnego domu. Praca zdalna pozwalała mu wyjechać, więc już po dwóch dniach byli na miejscu.

Wanda przywitała ich serdecznie:

„No, nareszcie! Może wreszcie odpoczniecie. U nas nie gorzej niż w tych waszych Hiszpaniach!”

„No, nie porównujmy…” – mruknęła Agata. – „Wando, macie jakieś zwierzęta? Prawdziwy wiejski klimat to bliski kontakt z naturą.”

Teściowa nie bardzo zrozumiała, o co chodzi, ale odparła:

„Jest Burek i kury. Była jeszcze koza, ale zeszłego roku padła.”

Agata spojrzała z pogardą na starego psa wylegującego się na słońcu.

„Miałam na myśli coś pożytecznego! Nie tego psiska. Szkoda, że jeszcze żyje.”

Wanda szybko zmieniła temat:

„Za to mam duży ogród! Możesz się tam 'zanurzyć’ dośli ci się znudzi.”

„Zaczniemy jutro” – obiecał Witek. – „Narąbię drewna, ogrodzenie naprawię… A teraz spać.”

Wziął walizki i wszedł do domu. Agata dreptała za nim, grzęznąc obcasami w ziemi. Gdy weszła na ganek, Burek podniósł łeb i warknął. Kobieta pisnęła i schowała się za mężem. Witek poklepał psa po głowie.

„Nie gniewaj się, Burku, że Aga cię nie docenia. Ona tak po prostu mówi…”

Pies zamerdał ogonem, ciesząc się z widoku pana, którego znał od szczeniaka.

***

Następnego dnia Wanda oprowadzała synową po gospodarstwie.

„Kurnik, jabłonie, porzeczki… A tu mój ogród. Chwastów pełno.”

Agata nie umiała odróżnić marchewki od mlecza.

„To warzywo, a to chwast! Nie widziałaś nigdy mlecza?” – uczyła ją teściowa.

„Widziałam mlecze! Ale reszta to dla mnie sama zieleń!” – irytowała się Agata.

Pocąca się w drogim dresie, z zrujnowanym manicure, po godzinie miała dość.

„To nie relaks, to katorga! Jak to może być zdrowe?!”

„Chciałam ci jeszcze pokazać kury…” – zaczęła Wanda.

„Kury jutro!”

Zbolała wróciła do domu, ale na ganku znów leżał Burek. Pokazał zęby. Agata prześlizgnęła się bokiem.

„Ten pies mnie nienawidzi! Jest niebezpieczny!” – skarżyła się mężowi. – „A jeśli mnie ugryzie?!”

„Burek nigdy nikogo nie ugryzł! Po prostu pokazuje, że jeszcze jest stróżem. Zraniłaś go.”

„To może mam go przeprosić?!”

„Nie zaszkodziłoby.”

Agata pokręciła palcem przy skroni.

Wanda próbowała zaprzyjaźnić ich:

„Pogłaszcz go, pogadaj. Zrozumie, że jesteś swoja.”

„Jakby mi zależało, co myśli dziadyga!” – warknęła.

Teściowa westchnęła: Burek zawsze wyczuwał złe charaktery.

***

Pewnej nocy Agata wyszła podziwiać gwiazdy. Nagle w krzakach coś zaszurało, rozległ się warkot… Przerażona potknęła się i wpadła w pokrzywy.

Witek znalazł ją po jękach. Ciało Agaty piekło od poparzeń.

„Po co tyłaś chodziła po ciemku?!”

„A ten twój 'nieszkodliwy’ Burek chciał mnie zagryźć!”

„Pewnie cię wziął za intruza…”

Agata nie darowała psu tej „zdrady”. Następnego dnia wynajęła miejscowego, by wywiózł Burka.

„Tylko daleko, żeby nie wrócił. Przeżyje – jego szczęście. Padnie – też dobrze.”

Mężczyzna skinął głową. Pieniądze to pieniądze.

***

„Witek, nie widziałeś Burka? Nigdy tak daleko nie chodzi…” – niepokoiła się Wanda.

Szukali go cały dzień, ale pies zniknął bez śladu.

„Może odszedł umierać? Słyszałam, że zwierzęta tak robią…” – powiedziała Agata.

Wanda wybuchnęła płaczem: