Zrozumiała, że jej szczęście nie ma końca

Zrozumiała, że jej szczęście jest bezgraniczne

Weronika postanowiła na weekend pojechać do rodzinnej wsi, odwiedzić starzejącą się matkę i siostrę. Mieszka w wojewódzkim mieście, pracuje jako kardiolog w szpitalu i rzadko udaje się jej wyrwać w rodzinne strony.

Weronika ma czterdzieści pięć lat, to urodziwa kobieta, dawno była zamężna i urodziła córkę. Ta już skończyła studia i po wyjściu za mąż za kolegę z roku wyjechała do jego rodzinnej miejscowości. Z mężem żyli razem siedem lat, ale okazali się zbyt różni. Rozstali się za obopólną zgodą.

— Dobrze, że mam trzy dni wolnego — cieszyła się Weronika. — Trzeba wstąpić do sklepu, kupić coś dla mamy i siostry.

Weronika pochodzi ze wsi, od dziecka marzyła, by zostać lekarzem i jak najszybciej wyjechać z domu. Szczerze mówiąc, życie na wsi jest nieco nudne, choć wieś nosi nazwę „Radosna”. Tyle że radości tam niewiele — miejscowość podupada. „Radosni” mieszkańcy rozjechali się za pracą, młodzież ucieka do miasta.

Jesienią i zimą na wsi robi się szczególnie smutno. Trochę jaśniej staje się wiosną, gdy zaczynają się prace polowe. Wszędzie bujna zieleń, a słońce sprawia, że życie w „Radosnej” naprawdę staje się odrobinę weselsze.

Teraz jest druga połowa czerwca. Weronika jechała autobusem z miasta, przez okno podziwiała zieleń i kwitnące pola. W sercu miała radość — prawie dwa miesiące nie widziała bliskich, praca…

— Mama nie czuje się najlepiej, dobrze, że Kinga mieszka z nią w domu. To prawdziwe szczęście, inaczej musiałabym częściej przyjeżdżać, a droga nie jest krótka — trzy godziny autobusem — myślała Weronika, patrząc przez okno.

Młodsza siostra Kinga nigdzie nie wyjechała, wyszła za mąż za miejscowego chłopaka i tak już została. Ojciec wcześnie umarł, więc Kinga z mężem mieszkali u matki. Bartek okazał się złotą rączką — wyremontował dom, dobudował część dla swojej rodziny i zrobił osobne wejście, żeby nie przeszkadzać teściowej. Kinga urodziła bliźniaków, którzy też już wyjechali ze wsi i uczą się w technikum.

— W przeciwieństwie do mnie Kinga zawsze chciała żyć na wsi, a ja miałam ogromną ochotę uciec z tej „radości” — zwierzała się przyjaciółce Agnieszce, którą nawet kiedyś przywiozła na wieś. Tamta zachwyciła się świeżym powietrzem i pięknem okolicy.

— Rozumiem, Agniu, ty, mieszczucha, pierwszy raz byłaś na wsi, więc wszystko cię zachwyca. Ale gdybyś tu mieszkała jesienią, gdy deszcz, błoto, albo wiosną przez roztopy… Nie wiem, czy dalej byś się zachwycała — śmiała się Weronika.

Tym razem podróż minęła szybko, bo Weronika zdrzemnęła się. Otworzyła oczy, gdy autobus mijał dużą osadę. Wkrótce w oddali pojawiła się wieś, na znaku wielkimi literami napisano „Radosna”. Kierowca zjechał z głównej drogi, teraz jechali po gruntówce, miejscami trzęsło.

Wysiadając z autobusu, Weronika rozejrzała się.

— Nic się nie zmienia — uśmiechnęła się i ruszyła w stronę domu.

Słońce przyjemnie grzało, powietrze było wyjątkowo świeże, ptaki śpiewały. Weronika miała świetny humor — jednak rodzinne strony.

— Witaj, Weronko — usłyszała starczy głos i podniosła głowę. Przed nią stała babcia Jadwiga, sąsiadka jej matki. — Przyjechałaś do matki w gości?

— Witaj, babciu Jadziu. Tak, trzeba odwiedzić, stęskniłam się.

— Dobrze robisz, matka twoja niedawno o tobie mówiła, czeka… No to idź, a ja do sklepu, drobiazgi kupić, emeryturę przynieśli.

— Dobrze, babciu, a jak zdrowie?

— A jak? Po starości, drogieńka, po starości — odparła staruszka i powłóczyła się w swoją stronę.

Weronika weszła w bramę rodzinnego domu. Na podwórku nikogo nie było. Otworzyła drzwi i na progu, jak zwykle, przywitał ją kot Mruczek. Ocierał się o nogi.

— Cześć, mój dobry, cześć, maluszku — pogłaskała futrzaka, a ten już mruczał na całego.

— Tak, maluszek — wyjrzała z kuchni Kinga. — Pysk już nie mieści się do miski, prawdziwy beczułek — zaśmiała się. — Cześć, siostrzyczko. — Przytuliły się. — Cześć, podróżniczko. A my z mamą na ciebie czekamy, zjesz coś?

— Oczywiście, jeszcze jak, dopiero co przyjechałam.

— Będziemy jeść w domu czy na dworze?

— Naturalnie na dworze! Słońce, ciepło, pięknie… Gdzie indziej tak zjem?

— No dobrze, ja też lubięWeronika uśmiechnęła się, patrząc na ukochaną wieś i ludzi wokół, czując, że właśnie tu, w „Radosnej”, odnalazła prawdziwe szczęście.