Zrozumiała, że jej szczęście nie ma granic

Dziś zrozumiałem, że szczęście jej nie ma granic.

Weronika postanowiła na weekend pojechać do rodzinnej wsi, odwiedzić starzejącą się matkę i siostrę. Mieszka w wojewódzkim mieście, pracuje jako kardiolog w szpitalu i rzadko udaje się jej wyrwać w rodzinne strony.

Weronika ma czterdzieści pięć lat, to urodziwa kobieta, dawno temu była zamężna i urodziła córkę. Ta już skończyła studia, wyszła za kolegę z roku i wyjechała do jego rodzinnych stron. Z mężem byli razem siedem lat, ale rozstali się – okazali się zbyt różni. Decyzję podjęli wspólnie.

— Dobrze, że mam trzy dni wolnego — cieszyła się Weronika. — Trzeba wstąpić do sklepu, kupić coś dla mamy i siostry.

Weronika pochodzi ze wsi, od dziecka marzyła, by zostać lekarzem i jak najszybciej wyjechać z domu. Szczerze mówiąc, życie na wsi było nudne, choć nazwa wsi brzmiała dumnie: „Radość”. Ale w „Radości” niewiele było radosnego — wieś podupadała. Mieszkańcy rozjechali się za pracą, młodzież uciekała do miasta.

Jesienią i zimą wieś stawała się jeszcze smutniejsza. Nieco jaśniej robiło się wiosną, gdy zaczynały się prace polowe. Tłumna zieleń i słońce sprawiały, że życie w „Radości” naprawdę stawało się odrobinę radośniejsze.

Teraz był drugi tydzień czerwca. Weronika jechała autobusem z miasta, patrzyła przez okno na mijaną zieleń. Na duszy miało się radośnie — prawie dwa miesiące nie widziała rodziny, praca…

— Mama nie czuje się najlepiej, ale dobrze, że Alina mieszka z nią w domu. To prawdziwe szczęście, bo inaczej musiałabym tu częściej przyjeżdżać, a droga nie jest krótka — trzy godziny autobusem — myślała Weronika, wpatrując się w okno.

Młodsza siostra, Alina, nigdy nie wyjechała ze wsi, wyszła za miejscowego chłopaka i tak już została. Ojciec zmarł wcześnie, więc Alina z mężem mieszkali u matki. Jakub okazał się złotą rączką — wyremontował dom, dobudował część dla swojej rodziny z osobnym wejściem, żeby nie przeszkadzać teściowej. Alina urodziła bliźniaków, którzy też już wyjechali ze wsi i studiują w technikum.

— Inaczej niż ja, Alinka zawsze chciała żyć na wsi, a ja wręcz przeciwnie — marzyłam, by uciec z tej „radości” — zwierzała się przyjaciółce Jadwidze, którą nawet kiedyś przywiozła na wieś. Jadwiga zachwycała się świeżym powietrzem i pięknem wokół.

— Rozumiem, Jadziu, jesteś miejska, pierwszy raz byłas na wsi, więc wszystko cię zachwyca. Ale gdybyś tu mieszkała jesienią, gdy deszcz, błoto lub wiosenna słota… Ciekawe, czy dalej byś się zachwycała — śmiała się Weronika.

Tym razem podróż minęła szybko, bo Weronika zdrzemnęła się. Ocknęła się, gdy minęli już dużą wieś. Wkrótce w oddali pojawiła się „Radość”, kierowca skręcił z głównej drogi, teraz jechali już polną drogą, miejscami mocno trzęsło.

Wysiadając z autobusu, Weronika rozejrzała się.

— Nic się nie zmienia — uśmiechnęła się i ruszyła w stronę domu.

Słońce przyjemnie grzało, powietrze było wyjątkowo świeże, ptaki śpiewały. Humor Weroniki był świetny — to jednak rodzinne strony.

— Witaj, Weronko! — usłyszała starczy głos. Przed nią stała babcia Marianna, sąsiadka matki. — Przyjechałaś do mamy?

— Witaj, babciu. Tak, musiałam odwiedzić, stęskniłam się.

— Dobrze, coś ty… Mama ostatnio ciebie wspominała, czeka… No idź już, a ja do sklepu, drobiazgów mi brakuje, emeryturę przynieśli.

— Dobrze, babciu, a jak zdrowie?

— A jak? Po staremu, dziecino, po staremu — odpowiedziała staruszka i powłóczyła się w swoją stronę.

Weronika weszła w bramę rodzinnego domu. Na podwórku nikogo nie było. Otworzyła drzwi do domu i na progu, jak zwykle, powitał ją kot Puszek, ocierając się o nogi.

— Witaj, mój kochany, witaj, maluszku — pieszczotliwie powiedziała i pogłaskała futrzaka, który już głośno mruczał.

— Ooo, maluszek… — wyjrzała z kuchni Alina. — Pyszczek już do miski nie mieści, prawdziwa beczka — zaśmiała się. — Cześć, siostrzyczko! — Objęły się. — Witaj, podróżniczko! My z mamą czekamy, zjesz coś?

— A jakże! I po drodze mi się jeść chce.

— W domu czy na dworze?

— Oczywiście na dworze! Słońce, ciepło, pięknie… Gdzie indziej tak bym zjadła?

— No to dobrze, ja też lubię na powietrzu, zaraz nakryję.

— A gdzie mama?

— W ogrodzie. O, już idzie, patrz, jagód ci nazbierała, trochę truskawek. Trzeba przecież rozpieszczać córkę — śmiała się Alina.

— Cześć, mamo! — Weronika podbiegła do niej, zabierając miskę z owocami. — Jak się masz? Stęskniłam się za tobą! — Mówiła, ściskając matkę.

— Witaj, Weronko, witaj, córeczko — matka była szczęśliwa, obie córki przy niej. — Zjemy w altance? No to zaczynajmy.

Przy obiedzie Weronika dowiedziała się o wszystkich wiejskich nowinach, radosnych i tych smutniejszych. Większość mieszkańców to starzy ludzie, odchodzą ci, których znała od dziecka.

— A gdzie twój Jakub?

— Mój Jakub jest na zmianie. Teraz tak się zarabia. Pracy tu nie ma. Wyjechał dwa tygodnie temu, miesiąc tam, miesiąc w domu. Dobre pieniądze przywozi, patrz, nawet auto kupiliśmy — machnęła ręką.

— No i brawo, Jakub. Dba o rodzinę, tobie się udało z mężem, nie tak jak mnie — uśmiechnęła się siostra.

— Bo ty nie tam szukałaś. Trzeba było brać miejscowego, jak ja. Tobie potrzebny był miejski — śmiała się Alina. Matka kiwała głową, zgadzając się z młodszą córką.

Gdy tak siedzieli, na podwórko weszła listonoszka Joanna, przynosząc zawiadomienie o liście do Aliny.

— Alina, znowu coś zamówiłaś? Odbierz na poczcie, masz awizo.

— Dzięki, Joasiu, wpadnę, jak znajdę czas. Siadaj z nami, herbaty ci naleję…

— Nie, nie mogę, dziś dużo roboty — odmWeronika i Alina wróciły do rozmowy, ale w jej głowie wciąż brzmiały słowa o liście, który mógł zmienić jej życie.