Zrozum Swoje Decyzje: Czas na Refleksję

Zarejestrowałaś go w mieszkaniu? nie może ukryć zdumienia Szymon. Przedtem matka nigdy nie pomyślałaby o takim rozwiązaniu.
A więc co? Czy Igor ma w końcu zostać jedynym lokatorem? mruga półgłosem, ciągle rozglądając się po współlokatorze.
Ma już czterdzieści lat powinien mieć własne mieszkanie!

Ojciec odszedł, gdy Szymonowi było trzynaście lat, a jego siostrze Jadzi zaledwie trzy. Nie mieli nikogo, kto mógłby pomóc, bo jedyna babcia ze strony matki zmarła dwa lata wcześniej i nie było już innych krewnych.

Szymon nie czuje wielkiego żalu po stracie ojca ten ciągle jeździł po zmianach, więc rodzina go rzadko widziała. Mimo to ojciec utrzymywał rodzinę, a teraz muszą radzić sobie z jedną matkąsprzedawczynią i jej wynagrodzeniem w złotych.

Matkę naprawdę współczuje się po utracie żywiciela wydaje się zagubiona, a Szymon wspiera ją, jak tylko może. Pracuje dorywczo, pomaga w domu, pilnuje Jadzi. Nie sprzeciwia się, gdy po roku matka wprowadza do domu jakiegoś Nikodema.

Obcy mężczyzna nie jest dla niego potrzebny, ale matka znów się uśmiecha, nabiera wigoru. Ten błysk szczęścia trwa kilka miesięcy, po czym Nikodem znika.

Okazało się, że jest żonaty słyszy Szymon, jak matka płacze przy sąsiadce. Był w delegacji. Oczywiście lepiej mieszkać w przytulnym mieszkaniu niż w hotelu!

Och, Aniu, wzdycha sąsiadka. Masz dwójkę dzieci lepiej zajmować się nimi, niż biegać za obcymi mężczyznami.

Później pojawił się ciężki Sergiusz Kowalski, który nazywał matkę moją skowronką, a Jadzię moimi pisklętami. Wystarczyło mu pół roku. Potem przyszedł cichy Stefan spokojny, uprzejmy, trzymał się przez trzy miesiące.

Dlaczego matce tak nie idzie z facetami, nie rozumie Szymon. Przecież jest ładna, zaradna i troskliwa Po Stefanie nadeszła cisza.

Nie potrzebuję nikogo, mówi Ania wciąż tej samej sąsiadce. Bóg dał mi dobre dzieci będę je wychowywać i cieszyć się.

Szymon odetchnął z ulgą. Miał szesnaście lat i marzył o studiach w innym mieście. Dzięki babci poszedł do szkoły w sześć lat, więc nie mógł wyjechać bez zgody matki, a zostawić siostrę pod opieką Anny też nie chciał.

Co ty, synku! podniosła ręce matka, gdy Szymon zaczął mówić o planach w końcowych klasach. Oczywiście jedź! Poradzimy sobie z Kasią. Tylko że pieniędzmi ci nie pomogę smuci się.

Zadbam o siebie sam, podkręca Szymon. Na pewno sobie poradzimy?

Na pewno.

Jeszcze nie wie, że matka nie wypuściła go po prostu tak łatwo. Dostaje się na uczelnię, wprowadza się do akademika, uczy się pilnie i dorabia wieczorami. Nie jest lekko, ale jest gotowy na trudy.

Odkrywa, że tęskni za matką, a zwłaszcza za siostrą. Jadzia jest mu jak mała bogini, słucha wszystkiego, płacze po wieści o wyjeździe, ale potem z determinacją mówi, że będzie czekać.

Kilka miesięcy po wyjeździe Jadzia zaczyna rozmawiać z nim przez telefon z trudem, jej głos staje się ospały i smutny, a raz całkiem załamuje się.

Dobra, mała biedaczko, rozkazuje Szymon. Wytarj łzy i powiedz, co się stało. Tylko prawdę. Pamiętasz, że kłamstwo nie wolno!

Dziewczynka słucha się, po pięciu minutach Szymon czuje dreszcz. Okazuje się, że zaraz po jego wyjeździe matka przywiózła do domu wujka Igora głośnego gościa, który od razu ogłosił się panem tego lokum.

Igor jest zwykłym elektrykiem z małej firmy, łysy i rumiany, nieurodziwy, ale zachowuje się jak król zarówno wobec współlokatora, jak i wobec córki. Matka leży przed nim jak dywan, zapominając o dziewczynce.

Jadzia, mając już osiem lat, chodzi sama do szkoły oddalonej od domu o dwa bloki i wraca sama. Matka przestaje odprowadzać ją na basen i do zajęć teatralnych: Chcesz iść? Idź sama, naucz się samodzielności.

Igor uważa, że dziewczynka powinna sama gotować, prać i prasować, a matka nie poddaje się temu jeszcze, choć nie trwa to długo. Dodatkowo Jadzi zabrania wychodzenia z pokoju bez zgody, kiedy Igor jest w domu, i stara się, by nie spotkała się z nim zbyt często.

Co z matką? Czy zwariowała? wybucha Szymon po wysłuchaniu siostry. Porozmawiam z nią! Nie płacz, mała, ogarnę to.

Rozmowa nie przynosi efektu.

Czy nie zasługuję na własne szczęście? pyta matka, gdy Szymon krytykuje jej traktowanie Jadzi. Igor to świetny facet! A Jadzia jest po prostu rozpuszczona, trzeba ją przyzwyczaić do dyscypliny.

Jadzia? Kiedyś Ania nazywała córkę Jadzią, w rzadkich momentach, kiedy się gniewała, zwracała się do niej jako Jadwiga. Teraz więc!

Mamo, czy czujesz się dobrze? Nic ci nie boli? pyta ostrożnie Szymon.

Czuję się idealnie, odcina matka, po czym łagodniej: Jadzia trochę przesadza Tęskni za tobą i fantazjuje, żebyś ją pożałował.

Szymon wątpi, czy siostra naprawdę wymyśla, ale nie ma powodów, by nie wierzyć matce. Trochę się uspokaja i koncentruje na nauce chce zdać semestr wcześniej i znaleźć pracę.

Brakuje mu pieniędzy, choć nie pije, nie pali i nie chodzi po klubach. Udaje mu się zdać wszystkie przedmioty, ale musi zrezygnować z oferty pracy.

Boję się go, płacze Jadzia przez telefon, przerażona. Oni z mamą się kłócą, nie wychodzą z pokoju, a on chodzi po mieszkaniu w piżamie

Co?

Tak, wykrzykuje Jadzia. Boję się go.

Szymon nigdy nie miał żywych wyobrażeń, ale teraz w głowie przewija mu się wiele przerażających obrazów Pierwszym autobusem wraca do domu i od razu przekonuje się, że siostra mówi prawdę.

Igor wędruje po mieszkaniu jak duch, patrzy na Szymona z góry i krzyczy do matki:

Synu twój przybył, a ty nie nakryłaś stołu mężczyznom.

A ona, z udawaną słodyczą, odzywa się współlokatorowi: Zaraz, Igorze, zaraz wszystko będzie.

Szymon nie pije z gospodarzem. Idzie do pokoju siostry, która płacze ze szczęścia. Na ucho słyszy, jak Igor mówi matce: Źle wychowałeś chłopaka, brak szacunku dla starszych, a ona drży i wymąka się.

Po kilku dniach Szymon widzi, że Jadzia nie wymyślała. Igor dyktuje w mieszkaniu, próbuje wydawać rozkazy Szymonowi, ale on od razu mu odpowiada:

Nie mam zamiaru, żebyś mi tu rozkazywał!

Aaa grozi Igor. Patrz, twój syn nie liczy mnie za człowieka. Wytłumacz mu.

Synu, po co się wkurzasz, wtrąca się matka. Igor też jest tu zameldowany powinniście się jakoś dogadać, skoro razem mieszkamy

Czy zarejestrowałaś go w mieszkaniu? nie może ukryć zdumienia Szymon. Matka nigdy wcześniej nie pomyślałaby o takiej rzeczy.

A po co? Czy Igor ma być jakimś stałym gościem? mruczy, rozglądając się po współlokatorze.

Ma już czterdzieści lat powinien mieć własne lokum!

W trakcie kłótni puka drzwi wejściowe. Igor, obrażony, wychodzi. Matka drży i chce go gonić, ale Szymon ją przytrzymuje.

Mamo, co się dzieje? próbuje spojrzeć jej w oczy. Czy on cię podstępem manipuluje? Może powinniśmy iść do lekarza?

Co ty wiesz? szlocha nagle matka. Może po raz pierwszy w życiu się zakochałam! Igor mnie kocha! Myślisz, że łatwo jest żyć bez męża? i płacze.

Szymon jest zagubiony. Czuje litość do matki, do siostry i do siebie nie może zostawić ich samych. Jego studia wstrzymują się w oczekiwaniu. Najważniejsze jest jednak pozbycie się Igora.

Żadne namowy nie działają, jakby Igor zasianą w jej głowie. Musi znaleźć inny sposób. Internet daje odpowiedzi na wszystko.

Mamo, albo wyrzucisz go, albo pójdę do sądu, mówi stanowczo.

Jaki sąd, synku? Igor ma prawo mieszkać, odpowiada matka.

Zobaczymy. Zarejestrowałaś go, kiedy byłem niepełnoletni, a teraz sytuacja się zmieniła. Pomyśl, nie odpuszcza Szymon.

Igor, widząc, że grozi mu proces, po dwóch dniach wyprowadza się.

Matka patrzy na Szymona ze łzawymi oczami, a potem trochę się rozchmurza i zaczyna unikać domu, jakby pogodziła się ze swoim kochankiem.

Szymon przechodzi na studia zaocznie i znajduje pracę w rodzinnym mieście. Ma nadzieję, że matka się otrząśnie, a on zostanie z nimi, na wszelki wypadek, żeby nic złego się nie stało.