Zrobiłam porządek z teściem

Co ty, moja córko, mojego mężczyznę dokarmiasz? Nie masz sumienia! wykrzyknęła Antonina Kowalska.
Najpierw kochanego jedynego syna od serca matki wyrwałaś, a teraz i męża chcesz się pozbyć!

A po co mi on? Chciałabym sama utrzymać męża i dzieci! odpowiedział Michał Andrzejewicz, szczerząc się gorzkim uśmiechem.

A od kiedy nie podoba ci się, jak gotuję? zapytała rozzłoszczona Antonina.

Podoba, ale czterdzieści lat to za długo w kółko to samo. Przynajmniej otwórz jakąś książkę kucharską! wymamrotał Michał.

Otworzę ci taką, że będziesz się cieszyć jak dziecko przy literce A! A ty nawet nie wąchałeś mojego jedzenia, bo Galina już spróbowała? rzuciła Antonina.

No tak, spróbowałem muszę wiedzieć, czym ona karmi mojego syna i wnuki! rozpromienił się Michał.

Zgadłeś? Polubiłeś? A teraz mam się kłócić z synową? rzuciła na męża Antonina. Spokojnie żyliśmy! Gdybyś choć garnek dokładnie wyczyścił!

Miałem spróbować alternatywnych potraw! A co, jeśli to byłaby ambrozja z nektarem? wtrącił podniesiony głos Michał.

Kto to? zmarszczyła Antonina. Nie znasz ani słowa, ani sztuki kulinarnej! Dlatego nie zabierasz mnie na rodzinne przyjęcia, bo nie chcę, żeby mnie tam podjadano!

Nie wpuszczasz mnie do przyjaciół, bo nie chcą mnie nakarmić! Nie pójdę do stołówki nie chcę zdradzać żołądka! A kuchnia synowej to jedyne okno na wyższą gastronomię!

Zrobię ci taką wysoką kuchnię, że przyciskasz mnie na strych, a potem podajesz mi chleb i wodę! groziła Antonina. Będziesz zadowolony z owsianki na wodzie, bez soli i cukru!

Czemu mi grozisz? Do kogo? Do własnego męża! Niech cię sumienie dosięgnie! oburzył się Michał. Jak się nie poddadę, odejdę od ciebie, przejdę na stronę syna i powiem wszystkim w wiosce, że odszedłem, bo źle mnie karmisz!

Odejdzie, więc niech przyjdzie! Zwłaszcza Gosi, ona nie może się doczekać! skwitowała Antonina. Przyszła do mnie, żeby nie pozwoliła ci wstąpić do jej lodówki!

Nie mają wystarczających dochodów, by jeszcze mnie karmić! Siadaj i nie gadaj!

Będę gadał! pewnie odparł Michał. Przyszła do ciebie, bo przyniosłem jej szkodę materialną! A jeśli przejdę na stronę syna, będę płacił Gosi, a nie tobie! To ona mnie wyżywi!

Antonina znała charakter męża i wiedziała, że jeśli sprawa się rozwinie, zrealizuje swój plan. Nie zamierzała później żałować.

Dobra! Weź kartę i jedź do Warszawy! Kup tam książkę kucharską, po której będę cię uczyć gotować! Ale pamiętaj, masz mi pomagać!

Właśnie od tego byś i zaczęła! ucieszył się Michał.

W ciągu trzech minut otrzymał kartę, ruszył w drogę. Na dworcu wpadł do małej knajpki, by się najeść.

Gosia! wołała Antonina w połowie domu. Chodźmy się pokłócić, a potem pogodzimy się!

A od razu pogodzić się nie można? zapytała Gosia, wychodząc na wspólną kuchnię.

Zasady gatunku tego żądają, wzruszyła ramionami Antonina.

No więc, niech będzie, wzruszyła głową Gosia. Zaczynajcie!

Co ty, mój mężczyznę dokarmiasz? Nie masz sumienia! Najpierw kochanego jedynego syna od serca matki wyrwałaś, a teraz i męża chcesz zniszczyć! powtórzyła Antonina, kiedy w domu nie było nikogo, a zasady gatunku tego wymagały.

Gosia włączyła się, jakby wcześniej się przygotowała:

Po co mi on? Chciałabym sama utrzymać własnego męża i dzieci! A tu niespodziewany gość w lodówce hałasuje, więc musiałam biec do sklepu! Nie drukuję pieniędzy!

Karmiłbyś lepiej, gdybyś nie objadał go po kolei! krzyczała Gosia, opisując, jak Michał pożywa wafel jak krowa.

Mój ukochany przyjdzie z pracy, czym go nakarmię? Miłością? Tak już go nakarmiłam! Dwoje dzieci chce jeść z talerza, łyżką i widelcem!

Złapałabym tego smakosza za rękę i żeby nie zsuwał się z garnka miesiącami!

Antonina uśmiechnęła się. Lubiła kłócić się z synową, ale bez złośliwości, jak dwogłosowa piosenka dla przyjemności wszystkich.

Gosia, po cichu uśmiechnęła się Antonina, klepiąc sąsiednie krzesło trzeba mnie dołowić!

Twój mąż, to twój wybór, odparła Gosia. On jest teściem! A jeśli Stasik dowie się, że obrażam jego tatę? Co wtedy?

U nas w wiosce medycyna wszystko leczy! Jak człowieka nie podgonię, by nie zgrzeszył A ja cię za to bardzo wynagrodzę!

Mogę, skinęła głową Gosia. Mogę i więcej! Ale wysłałaś go po książkę kucharską!

I co? Będę go jeszcze gotowała! Chcę, by jego jedzenie mnie odwróciło! Ty sama przyszedłaś się poskarżyć!

Uważaj, żebyś nie skrzywdziła mojego dziadka! On jest żartownisiem, ale wciąż rodziną!

Dobrze, przyznała Gosia. Wywiad działa! Kiedy będzie niezadowolony, wesprzesz mnie!

Wesprę i wynagrodzę! obiecała Antonina.

***

Co to jest młoda rodzina? To mnóstwo miłości, czułości i bardzo mało pieniędzy! W mieście każdy młody jest przedsiębiorcą. Stasik i Gosia byli prostymi wsiankami. Stasik ukończył mechanika i zajmował się traktorami, a Gosia prowadziła przychodnię sanitarną, choć była pielęgniarką. Po powrocie Stasika do rodzinnej wsi, przydzielono mu miejsce, gdzie nie pałałby bydłem. Tam się poznali, i od razu Stasik zaprosił ją do małżeństwa.

Będę chodził codziennie, dopóki się nie zgodzisz! A jeśli spojrzysz na kogoś innego, nie przyjdzie już po ciebie pomoc! nalegał Stasik.

Rok po roku starał się o nią, dopóki nie poddała się. Nie poddała się zakochała się. Stasik był dobry, uczciwy, pracowity, ale nie miał pieniędzy. Ślub odbył się hucznie; krewni gosili się przez cztery dni, a przystój był w pociągu. Młodzi mieszkali w domu rodziców Stasika.

Jak będziemy żyć? spytała nowa teściowa. Jednym gospodarstwem czy osobno?

Czemu mielibyśmy się zastanawiać? wtrącił teść. Młodzi niech mieszkają osobno!

A gdzie pójdziemy? zapytał Stasik ojca.

Co tu chodzi? Ten dom zbudowano na dwie rodziny! zaśmiał się Michał. Gdy jedna z nich odszedła, dwie ścianki zburzono. Kuchnia wspólna, łazienka w przybudówce. Tak, dwie rodziny pod jedną poddaszem, ale każdy ma swoją przestrzeń.

Zamieszkali, jak postanowili, choć trzeba było zorganizować codzienne sprawy. Gosia mieszkała wcześniej w akademiku kołchozu, więc nie miała dużego wkładu. Teściowa nie chciała rozrzucać swoich oszczędności.

Synowa przychodzi z posagiem, a nie z oszczędnościami teściowej!

Wzięli kredyt na lodówkę, mikrofalówkę i zestaw naczyń. Co jakiś czas dokupowali, co potrzebne. Życie toczyło się, ale nie brakowało spięć przy wspólnej kuchni. Czasem trzeba było się wyładować. Konflikt wyłonił się, gdy dzieciom Gosi i Stasika skończyło się cztery i dziewięć lat.

Gosia przygotowała obiad, w połowie została wezwana do sąsiedniej wsi. Zwinęła kartkę, zawinęła kaszę gryczaną w koc, by Stasik mógł zjeść gorące, i odleciała. Po powrocie spotkał ją z pretensją:

Masz sumienie? Praca, praca, a rodzina zapomniana! Wróciłem z przedszkola i nie mamy co jeść!

Jak nie mamy? zdziwiła się Gosia. Ja przecież gotowałam!

Nie wiem, co to było, ale otworzyliśmy lodówkę, szukając kanapek, a tam nic ani kiełbasy, ani sera, ani masła! Gosiu, poświęć więcej uwagi domowi!

To było podejrzane. Tydzień temu przelała wynagrodzenie, pojechała do centrum, napełniła lodówkę drogimi produktami. Było ich na trzy dni! Kto więc przychodził po jedzenie, gdy gospodarze byli nieobecni? Teść sam nie wprowadził zamieszania, a Gosia nie przestała gotować.

Michał w odpowiedzi na oskarżenia podniósł głos:

Gdzie dowody? Nie macie żadnych! A co, szkoda? To nie dla obcych, a dla własnego teścia!

Gdybyście choć coś do lodówki włożyli, nie musielibyśmy go tak podstępnie zabierać! odparła Gosia.

Nie złapany, nie winny! krzyknął Michał. A chciwość to zło!

Gosia nie miała wyboru, musiała iść do teściowej.

Nie kąpiemy się w pieniądzach! Jeśli staram się kupić dziecku coś pysznego, to dla nich, nie dla twojego męża! broniła się.

Antonina odpowiedziała, że nie ma po co współczuć bliskim.

Jeśli cię to boli, powiedz to! nalegała.

Tak, boli! Pracuję, Stasik pracuje! Mamy dwoje dzieci, twoich wnuków! A twój mąż ich pożera! Czy to normalne?

Rozeszli się z żalem.

W końcu teść postanowił, że gosia gotuje źle i trzeba ją pouczyć. Antonina podjęła drastyczne kroki, by męża przywiązać. Chciała ich wyprzeć z domu, bo gdyby ktoś poszedł do ogrodu, nie da się go stamtąd wyprosić.

Gdyby jednak wyprosiła, on znajdzie nową drogę.

***

Gosia, gdyby nie została pielęgniarką, musiałaby iść do wojska. Potrafiła jednak planować i strategizować. Gdyby była lekarką, mogła zrobić coś, co nie spodobałoby się żadnemu organizmowi, ale nie zamierzała organizować spektakularnych pożarów.

Na lodówce namalowała pięcioramienną gwiazdę i głośno ogłosiła:

Nakładam czar! Kto z mojego lodówki weźmie jedzenie bez mojej zgody, spotka go los straszny! Tylko ja, mój mąż i dzieci mam prawo do tego!

Zapaliła dwie świeczki, włączyła piołun, a potem pięć minut ubijała miedziany garnek łopatką.

Michał odmówił krzyżowania się, pluł w lewą stronę, przyczepił szpilkę pod koszulkę i odwrócił spodnie na lewą stronę. W tym stanie chwycił za lodówkę synowej i syna, podgryzł szynkę, wgryzł pomidory cherry, pożarł kulkę mozzarelli i zamknął oczy z rozkoszą, jakby kot w słońcu.

Nic mi się nie stanie! rzekł zadowolony.

Aha, oczywiście! odparła Gosia surowym spojrzeniem.

Zanim usunęła naładowane jedzenie, wypowiedziała zło:

Niech cię karci bogini Farmakologia!

Teść wyciągnął jackpot wymiotnik, lek przeczyszczający i tabletkę podkręcającą bicie serca.

Kiedy Michał poczuł się słabo, przechodził przez drzwi, by zrobić nocny spacer. To było widowisko!

Gosia, widząc, że teść już nie jest zagrożony, rzekła:

Czy dusza nie przyjmuje zaczarowanych produktów? Mówiłam już wcześniej!

Michał w saunie parzył się sam, prał własne ubrania i ciągle wspominał matkę, babcię i prababcię. I pomyślał, że synowa pochodzi z jego rodu!

Antonina dotrzymała słowa. Nie wiadomo skąd, ale wyciągnęła dwa miliony złotych i przekazała Gosi, by mogMądre serce nauczyło ją, że prawdziwą siłą nie jest wymierzanie zemsty, lecz umiejętność dzielenia się miłością i zrozumieniem, które budują trwały pokój w rodzinie.