Zrobiłam awanturę teściowi!

Pamiętam, że kiedyś w małej wsi pod Krakowem moja teściowa, Antonina Stanisławska, wybuchła na mojego męża. Co ty, Mikołaju Andrzeju, mojego mężczyznę tak pożywiasz? Nie masz sumienia! krzyczała, a w jej głosie drżały zarazem gniew i rozczarowanie. Najpierw odryłaś mój jedyny ukochany synek od matczynego serca, a teraz jeszcze męża swego chcesz pozbawić!

Po co mi on, kiedy nie mam własnego męża i dzieci, które mógłabym wyżywić? odpowiedział Mikołaj, marszcząc brwi. A od kiedy nie podoba ci się, jak gotuję? dopytała Antonina, zagnębiona.

Podoba, ale czterdzieści lat temu to już nic nie zmienia. Ciągle to samo! Gdybyś chociaż jedną książkę kucharską otworzyła! jęknął Mikołaj. Zrobię ci taką otwartą, że będziesz w niej alfabet się cieszyć! A więc dlaczego odwracasz nos do moich potraw, jakbyś próbowała Gosię, naszą sąsiadkę, zadowolić?

No, chociażby spróbowała! rozpromienił się Mikołaj. Powinienem wiedzieć, czym ona karmi syna mojego i wnuki! Zgadza się? Podoba ci się? A ja mam teraz z teściową walczyć? wpadła w szał Antonina. Żyliśmy spokojnie! Ty powinnaś raczej jej garnki dokładnie umyć!

Miałem spróbować alternatywnego gotowania! wtrącił Mikołaj, próbując brzmieć mądrze. Aż do tej pory tylko twoje dania widziałem! Czy może w nich ukryta jest ambrozja z nektarem?

Kto to? zmarszczyła Antonina. Jesteś ciemna, nie znasz ani słowa, ani kuchni! Dlatego nie zapraszasz mnie na przyjęcia u swoich sióstr, bym nie musiał się najadać!

A nie pozwalasz przyjaciołom przyjść, by nie nakarmić mnie! Nie pójdę do stołówki, bo to wrogi mój żołądek! A jedynie kuchnia teściowej jest legalnym przejściem do wyższych smaków!

Zaaranżuję ci taką wyższą kuchnię, że wpadniesz na strych i będziesz jadł chleb z wodą! groziła Antonina. Będziesz się cieszyć owsianką na wodzie, bez soli i cukru!

Czemu mi grozisz? Komu? Mężowi? Jeśli miałbym się rozwieść, to niech przyjdą po mnie sąsiedzi i opowiedzą w całej okolicy, że odszedłem, bo kiepsko mnie karmisz!

Odejdzie! wykrzyknęła Antonina. Wszyscy czekają na ciebie, szczególnie Gosia, nie może się doczekać! dodała, po czym spojrzała surowo. Nie mamy wystarczających dochodów, by jeszcze jednego głodnego utrzymywać, więc milcz i nie szczękuj!

Ja będę szczekał! odparł Mikołaj z przekąsem. Gosia przyszła do ciebie, bo ja jej materialną szkodę wyrządziłem! A jeśli przejdę na stronę syna, to będę płacił Gosii, a nie tobie! Bo to z mojej pensji ona mnie nakarmi!

Antonina znała charakter męża i wiedziała, że gdy naprawdę postanowi, zrobi to, co zamierza. Nie żałowała później, bo decyzje podjęte kiedyś nie dają się cofnąć. Dlatego trzeba było rozwiązać problem z innej strony.

W takim razie! powiedziała stanowczo Antonina. Weź kartę i jedź do miasta! Kup tam książkę kucharską, po której będziesz mi gotować! Ale pamiętaj, będziesz mi pomagał!

Mikołaj rozpromienił się. No proszę, od razu zaczynamy! wykrzyknął, a w ciągu trzech minut już miał kartę, wsiadł do pociągu i ruszył w Warszawę. Na dworcu wpadnij do knajpki na przekąskę! dodał przy pożegnaniu.

Gosia! zawołała Antonina, wskazując na połowę domu, który dzielił z synem. Pójdźmy, pogadamy, a potem pogodzimy się!

A od razu się pogodzić nie można? spytała Gosia, wychodząc na wspólną kuchnię.

Zasady gatunku tego wymagają, odrzekła Antonina, rozkładając ramiona.

No więc, niech tak będzie, wzruszyła ramionami Gosia. Zaczynajcie!

Kiedy Antonina przypomniała, że już odciął ode mnie jedynego ukochanego synka, a teraz chce ode mnie męża pozbawić, nie było w domu nikogo, kto by ją powstrzymał. Zasady gatunku wymuszały jej krótkie, ostre wypowiedzi.

Gosia włączyła się, jakby przygotowana na już: Po co mi on? Chciałabym wyżywić własnego męża i dzieci! A tu nagle gość nieproszony w lodówce haszował, a ja musiałam biegać po sklep do grosza! Nie drukuję pieniędzy!

Zadbajcie lepiej o swojego męża, by nie łapał w nosie! krzyczała Antonina, uwielbiając drobne sprzeczki z synową. To jak piosenka na dwa głosy dla przyjemności wszystkich.

Gosia, uśmiechnęła się Antonina, klepiąc sąsiedni krzesło, musimy naszego bohatera pouczyć!

Męża decydujesz, ja nie mam nic przeciwko, bo on jest swego rodzaju szwagrem! odpowiedziała Gosia. A jeśli Staszek się dowie, że obrażam jego ojca, to w domu będą kłopoty.

Jesteś w tej wiosce lekarzem! Wiesz, jak człowiekowi nie dać się przytłoczyć! dodała Antonina. Z mojej strony będę wdzięczna.

Mogę, skinęła Gosia. Mogę też zrobić coś więcej! Ale wysłaliście mnie po książkę kucharską!

I co? Będę mu podskakiwała! odparła Antonina. Lecz muszę, by jego nos od twoich potraw odpłynął! Przyszłaś się pożalić!

Cóż, to tak, jakbyś mi pomogła: osłonię cię przed sprawiedliwą zemstą! To rodzaj indultu!

Tylko pamiętaj, żeby nie skrzywdzić mojego dziadka! On jest żartownisiem, ale wciąż jest rodziną!

Dobrze, przytaknęła Gosia. Kontrolka działa! Gdyby się niezadowolił, wesprziesz mnie.

Wspieram i wynagradzam! zapewniła Antonina.

***

Co to znaczy młode małżeństwo? To mnóstwo miłości, czułości i bardzo mało pieniędzy. W mieście, gdzieś w Łodzi, wszyscy młodzi to biznesmeni i przedsiębiorcy. A Staszek i Gosia są prostymi wiejskimi mieszkańcami. On został mechanikiem rolniczych traktorów i kombajnów, a Gosia zarządzała przychodnią lekarską, choć formalnie była pielęgniarką. Gdy Staszek wrócił do rodzinnej wsi, Gosia została przydzielona tam, gdzie nie ganiałby Makaryk z cielętami. Tak się poznali przy drobnych urazach na polu, a Staszek, widząc ją w białym kitlu, od razu poprosił ją o rękę.

Będę chodził codziennie, dopóki nie powiesz tak! A jeśli spojrzysz na kogoś innego, nie potrzebuję już twojej pomocy! obiecał, a Gosia poddała się miłości. Ślub odbył się hucznie, choć krewni przyjeżdżali cztery dni pociągiem. Młode małżonkowie zamieszkali w domu rodziców Staszka.

Wtedy teściowa zapytała: Jak będziemy żyć? Jednym gospodarstwem czy osobno?

Czemu się zastanawiać? wtrącił teść. Młodzi, niech mieszkają osobno!

Staszek spytał ojca: A gdzie pójdziemy?

Po co chodzić? odpowiedział Mikołaj. Ten dom był projektowany na dwie rodziny! Gdy jedna odeszła, dwie ścianki przestawiono, więc przywrócenie podziału to nic wielkiego. Wspólna kuchnia, osobna łazienka w przybudówce wszystko pasowało.

Zaczęli tak żyć, ale musieli szybko ogarnąć codzienne potrzeby. Gosia dotąd mieszkała w pokoju gościnnym kołchozowym, a teściowa nie rozlała swego majątku. Synowa przychodzi z posagiem, a nie z oszczędności matki! mruknęła Antonina. Wzięli kredyt na lodówkę, mikrofalówkę i zestaw garnków, a potem dokupowali, co trzeba.

Bez małych nieporozumień nie dało się obejść się w kuchni wspólnej. Od czasu do czasu trzeba było odkurzyć emocje, aby nie doprowadzić do poważnego konfliktu. Ten konflikt, jak się później okazało, nadszedł wtedy, gdy dzieciom Gosi i Staszka skończyły się cztery i dziewięć lat.

Gosia przygotowała obiad, ale musiała nagle wyjechać do sąsiedniej wsi na pilny dyżur. Zwinęła miskę kaszy gryczanej w koc, zostawiła ją w piecu, by Staszek mógł zjeść ciepłe, i pojechała. Po powrocie Staszek przywitał ją z pretensją:

Czy masz sumienie? Praca to praca, ale rodzina nie może być zaniedbywana! Wróciłem z pracy, odebrałem dzieci ze szkoły, a nie mamy co zjeść!

Jak nie mamy? zapytała Gosia. Ja przecież gotowałam!

Nie wiem, co tam gotowałaś, a my w lodówce szukaliśmy kanapek, a znajdowaliśmy jedynie pustą półkę! Nie było kiełbasy, sera ani masła! Gosiu, poświęć więcej uwagi gospodarstwu!

Staszek zarzucił, że wynagrodzenie, które dostała, poszła wydać na zakupy w centrum, by zapełnić lodówkę, a nie na codzienne potrzeby. Antonina, widząc zamieszanie, wkroczyła: Mój syn, nie będę go podjadał, ale nie pozwolę, byś go karmił tak, jak ty!

Mikołaj Andrzeje​wicz odpowiedział donośnie, że to prowokacja i oszczerstwo. Gdzie dowody? Nie macie żadnych! Czyż ci nie jest wstyd, że nasz szwagier tak postępuje? pytał.

Gosia twierdziła: Nie mamy pieniędzy, ale staram się kupować naszym dzieciom przysmaki, nie mężowi twojemu! Antonina odpowiedziała, że nie żałuje o nikogo w rodzinie.

Jeśli ci jest przykro, powiedz to otwarcie! wykrzyknęła.

Tak, przykro mi! przyznała Gosia szczerze. Pracuję, Staszek pracuje, mamy dwoje dzieci i dwójkę wnuków. A twój mąż żywi się kosztem nas wszystkich! Czy to normalne?

Po tej wymianie zdań obie strony odeszły w złość. Następnie teść oskarżył synową o słabe gotowanie, twierdząc, że powinna się uczyć od niego. Antonina zdecydowała się na drastyczne środki, by utrzymać męża w ryzach. Rozważała więc wydzielenie młodych, bo kto raz w ogród wejdzie, nie da się go stamtąd wyrzucić. Ale najważniejsze było wymierzyć zemstę.

Gdyby Gosia nie była pielęgniarką, musiałaby iść w szeregi wojska, bo miała talent strategiczny. A gdyby rzeczywiście wzięła się za czary, narysowała na lodówce pentagram i ogłosiła:

Rzucam zaklęcie! Kto z mojego lodówki coś ukradnie bez mojej zgody, spotka go los straszy! Zapaliła dwie świeczki, wsypała pokruszoną piołun i kilka minut mieszała miedzianą łyżką w garnku.

Mikołaj przytaknął, splunął w lewą stronę, przyszył agrafkę pod koszulę i przewrócił spodnie na lewą stronę. Chwycił uchwyt lodówki i pożarł bułkę z szynką, pomidory koktajlowe i kawałek mozzarelli. Zadowolony zamknął oczy i mruknął:

Nic mi nie przydarzy!

Gosia spojrzała na niego surowo i odrzuciła naładowane produkty:

Niech cię ukarze bogini Farmakologia! wykrzyknęła. Mikołaj poczuł się jak po wygraniu jackpotu wymiotnik, środek przeczyszczający i tabletka na przyspieszone bicie serca.

Kiedy już mógł się odkręcić z tej sytuacji, Gosia powiedziała:

Co, serce nie przyjmuje zaklętych produktów? A ja ostrzegałam!

Mikołaj po kąpieli w saunie sam prał swoje rzeczy, nucąc modlitwy za matkę, babcię i prababcię. Przypominał sobie, że synowa jest z tego samego rodu i niech Bóg mu pomoże.

Antonina dotrzymała słowa. Z nieznanego źródła wydała dwa miliony złotych, aby Gosia z mężem i dziećmi mogli zbudować własny dom.

Lepiej w innej wiosce! zasugerowała teściowa. A pieniądze przyjdą, gdy mój lokat wygaśnie!

I tak wszystko się dobrze skończyło. Teściowa odwiedzała syna i jego rodzinę, a teść przysiągł, że nigdy już nie będzie próbował nikogo nakarmić przeciw woli.

Wolałbym raczej ziemię pożreć niż przyjąć z jej ręki cokolwiek! To czarownicaMłoda rodzina, z nowym domem i spokojem w sercach, w końcu odnalazła równowagę, której tak długo brakowało.