Zranione wnuczki

Rozżalone wnuczki

Gdy Kinga wróciła do domu z córkami, te natychmiast wybuchnęły płaczem. Dziewczynki dopiero co wróciły od babci — i były kompletnie przybite.

— Mamo, babcia nas nie kocha… — chlipały jedno przez drugie. — Ona Kubie i Zosi wszystko pozwala, a nam — nic! Im prezenty, cukierki, a nam tylko „nie dotykaj”, „nie przeszkadzaj”, „idźcie do drugiego pokoju”.

Kinga zacisnęła usta. Serce ścisnęło jej się z bólu. Tyle razy to czuła, ale usłyszeć to od własnych dzieci było szczególnie ciężkie.

Teściowa, Halina Kazimierzówna, nigdy nie okazywała szczególnej czułości córkom Kingi. Za to dzieci jej rodzonej córki — Kubę i Zosię — wynosiła pod niebiosa. Im wszystko, innym — okruszki. Albo i mniej.

Kiedyś Kinga próbowała nie zwracać uwagi. Pocieszała się, że babci trudno, że ma niełatwy charakter. Ale z każdym rokiem było coraz wyraźniej: dla Haliny Kazimierzówny wnuki dzieliły się na „swoje” i „obce”. A nawet ta sama krew — jeśli od „nie tej” kobiety — się nie liczyła.

Dziewczynki opowiadały, jak babcia skrzyczała je za głośny śmiech, a pięć minut później pozwoliła Kubie puszczać autka po podłodze, choć hałasował o wiele bardziej. Albo jak postawiła na stole tort i poczęstowała nim „gości”, a własnym wnuczkom dała tylko herbatę.

Najgorsze było, gdy babcia wysłała córki Kingi same do domu. Przez zimną drogę, pusty plac. Miały po siedem lat. Bały się psów, trzęsły z zimna. A Halina Kazimierzówna nawet nie pomyślała zadzwonić do rodziców.

Gdy Kinga się o tym dowiedziała, nie mogła powstrzymać łez. Zadzwoniła do teściowej, ale ta tylko prychnęła:

— Trzeba być samodzielnym. W ich wieku już chodziłam po targu.

Po tej rozmowie mąż Kingi, Tomasz, pierwszy raz poważnie pokłócił się z matką. Nie krzyczał. Po prostu powiedział:

— Mamo, jeśli nie potrafisz być babcią dla wszystkich wnuków, to lepiej wcale nią nie być.

Minęło kilka lat. Dziewczynki podrosły, stały się mądre i dobre. I od dawna już nie prosiły się do babci. A Halina Kazimierzówna… postarzała się. Coraz częściej odwiedzali ją lekarze, tabletki zastąpiły słodycze, a telewizor — towarzystwo.

Próbowała wezwać wnuki. Zadzwoniła do Kuby — był zajęty, Zosia powiedziała, że ma naukę. Wtedy przypomniała sobie o „nie swoich”.

— Niech przyjadą, posprzątają, zakupy przyniosą. Przecież ja im jestem babcią…

Kinga wysłuchała, zamilkła i odpowiedziała:

— Pani im jest babcią? A one dla pani — kim są? Pamięta pani, jak im powiedziała: „Ja was nie prosiłam”? Więc nie przyjdą. Bo zapamiętały to zbyt dobrze.

Telefon umilkł. A w domu babci znowu zrobiło się cicho. Tylko teraz — naprawdę. I bez nadziei.