Zostawiła mi dziecko i uciekła. Ach, co za pech… Stara, przespałaś!

—Zostawiła mi dziecko i uciekła. Ach, ty… Przespałaś, stara… — Maria jęknęła, kręcąc głową na boki.

W starym, rozklekotanym autobusie było duszno. Przez otwarte okna wlatywało powietrze rozgrzane do trzydziestu stopni, ale zamiast chłodu wnosiło do środka tylko kurz z drogi. Ludzie drzemali, osłabieni od upału.

Przed nimi zamajaczyły złocone kopułki małego kościółka, do którego przyklejały się drewniane domki. Za nimi widać było wyższe piętra i dachy ceglanych bloków. Ludzie obudzili się, poruszyli, zaczęli zbierać swoje rzeczy. Ci sprytniejsi już z bagażami pchali się do drzwi, żeby jako pierwsi opuścić duszną pułapkę.

Tylko jedna kobieta tkwiła nieruchomo, wpatrzona w okno. Dłonie o niebieskawych żyłkach spoczywały na kolanach. Rozjaśnione włosy z ciemnymi odrostami zwisały nieporządnie wzdłuż wychudzonej twarzy, podkreślając jej bladość. Kąciki ust opadły w smutku, a cienkie powieki pokrywała siateczka zmarszczek. Wyglądała jak ktoś chory lub zmiażdżony przez życie, nie spodziewający się już niczego dobrego.

Autobus z wysiłkiem zatrząsł się po raz ostatni i stanął na małym placyku przed kościółkiem. Ludzie przepychali się przy drzwiach, niecierpliwie czekając na wolność.

—Proszę pani, koniec trasy! — zawołał głośno krępy, łysiejący kierowca, wychylając się za szklaną przegrodę.

Kobieta rozejrzała się. W autobusie została tylko ona i kierowca.

—Dojechaliśmy, wysiadamy — powtórzył.

Podniosła małą torbę stojącą przy nogach, wstała i przemierzyła przejście między siedzeniami.

—Do widzenia — rzuciła w stronę otwartych drzwi, nie odwracając się.

Gdy tylko postawiła stopę na ziemi, za jej plecami z sykiem i zgrzytem zatrzasnęły się drzwi. Kobieta powoli ruszyła w stronę drewnianych domów. Nagle z kościółka rozległ się dźwięk dzwonu. Zanim ucichł, rozpoczął się melodyjny carillon. Kobieta zatrzymała się i zastygła, podnosząc wzrok ku niebu. Potem odwróciła się i skierowała ku świątyni.

Przeszła wąską ścieżką wśród kwiatów i weszła do środka. Powiało chłodem z zapachem kadzidła. Promień zachodzącego słońca, w którym tańczyły pyłki, przebił się przez wnętrze i padł jasną plamą na drewnianą podłogę.

Kobieta postąpiła naprzód, a stuk jej obcasów zmącił ciszę. Rozejrzała się i usiadła na ławce przy drzwiach.

—Źle się pani czuje? Przynieść wody?

Obok pojawiła się młoda dziewczyna w chuście zawiązanej na szyi, mimo upału. Jej niebieskie oczy patrzyły z szczerym współczuciem.

—Zaraz wrócę — powiedziała i zniknęła, lecz wkrótce wróciła, podając kobiecie szklankę wody.

—Proszę. Źródło jest tuż obok. Woda długo pozostaje zimna, nawet w upał. Niech pani pije.

Agnieszka wzięła szklankę i przyłożyła do ust. Woda była przezroczysta i lodowata, aż zęby zabolały.

—Jeśli coś będzie potrzebne, proszę powiedzieć — szeleszcząc długą, ciemną spódnicą, dziewczyna odeszła w stronę małego zakątka w rogu, oddzielonego od przedsionka drewnianym stołem, na którym leżały różne dewocjonalia.

Kobieta dopiła wodę i podeszła do stoiska, starając się nie stukać obcasami.

—Dziękuję — postawiła pustą szklankę. — A ty jesteś stąd? Znasz wszystkich?

—Wieś mała. Kogo pani szuka? — odparła dziewczyna, gotowa pomóc.

—Marię… Laskowską znasz?

—Oczywiście, to moja babcia. Tyle że zmarła rok temu. A pani jest jej…? — Dziewczyna wyszła zza lady, teraz stała kilka kroków od nieznajomej.

—Pani to Agnieszka? — spytała, nie odrywając od niej wzroku. — Ja jestem Kasia…

***

Osiemnaście lat wcześniej

Maria siedziała na ławce przed domem, mrużąc oczy przed zachodzącym słońcem.

—Mamo — rozległ się obok głos.

Maria odwróciła głowę, zasłaniając oczy dłonią. Przed nią stała córka Agnieszka, która uciekła ponad rok temu. Jedną ręką przyciskała do siebie owinięte w cienki kocyk dziecko, w drugiej trzymała czarną sportową torbę.

—Wróciłaś… Wiedziałam, że tak się skończy. Na stałe czy jak? — spytała Maria, nieprzychylnie patrząc na córkę.

W oknie sąsiedniego domu poruszyła się firanka. Maria ciężko wstała z ławki.

—Chodź do domu. Nie ma co sąsiadów drażnić — powiedziała, wspierając się na kolanie.

Agnieszka zawahała się i poszła za matką. Szybkim wzrokiem ogarnęła izbę, postawiła torbę przy drzwiach, podeszła do wysokiego żelaznego łóżka i ostrożnie położyła na nim śpiące dziecko. Wyprostowała się i odetchnęła z ulgą.

—Chłopak czy dziewczyna? — obojętnie spytała Maria, patrząc córce w plecy.

—Córka, Kasia — odparła Agnieszka, odwracając się.

—Wiedziałam — powtórzyła Maria z westchnieniem. — Widzę, że w mieście nie było ci lekko, skoro do matki wracasz. A co teraz?

—Nie teraz, mamo. Jestem bardzo zmęczona — Agnieszka poprawiła kosmyk włosów i usiadła na łóżku obok dziecka.

—Dobrze. Nikt się nie spieszy. Mleko masz? — Maria spojrzała na ledwo widoczną pod bluzką pierś córki. — Skąd? Schudłaś strasznie. Zaraz pójdę do Zosi, ona ma kozę, da nam mleka.

—Mam mieszankę — szybko powiedziała Agnieszka, ciesząc się, że pierwsza burza minęła.

—Nie będziesz dziecka chemią truć — machnęła ręką Maria i poszła do kuchni — czyli zaścianka za piecem.

Z litrowym słoikiem w ręce, nie patrząc na córkę, wyszła z domu. Gdy wróciła, Agnieszka spała obok córeczki. Dziewczynka stękała, próbując wydostać się z koca. Maria długo patrzyła raz na córkę, raz na wnuczkę. Dopiero gdy dziecko otwKasia przytuliła się mocno do matki, czując, jak po latach pustki w sercu wreszcie zagościło ciepło i nadzieja na nowe życie.