Zostaw w szpitalu położniczym, mówili bliscy

Zostaw ją w szpitalu, nalegają krewni.
Po co ją w ogóle zabrałaś? szaleje mąż, gestykulując w stronę nowonarodzonej córeczki leżącej w kołysce. Przecież jasno podano jej diagnozę!
Jak można być taką? Czy myślisz, w co się pakujesz?
Ona jednak się trzyma, wbrew temu, co o niej sądzili wszyscy nie tylko ukochany Szymon, ale i cała rodzina.

Nawet jej mama Magda, babcia Lusia tak nazwała dziewczynkę krzyczy:
No i po co, Zosiu? Będziesz jeszcze jedną rodzić! To jakaś trauma! Weź nosz, żeby nie przewrócić się przy chodzeniu, córeczko!
Mówili, że nie wytrwa długo!
Tak, mówili i proponowali zostawić dziecko w szpitalu co jest całkiem naturalne, bo nie wszyscy rodzice radzą sobie z takim szokiem.
Jeśli niektórzy zostawiają zdrowe dzieci, to chore

Dziecko nie płacze: ma niebieskie wargiczki i siniczne końcówki paluszków w medycynie to akrocyanoza.
Zdiagnozowano u niej wrodzoną wadę serca średniej ciężkości ubytek przegrody międzykomorowej: przeżycie jest możliwe, ale ciężkie.
Lekarz tak twierdzi, a Zosia chce zabrać dziewczynkę do domu: w sprawie dziecka ostateczne słowo zawsze należy do matki.

Wtedy zaczyna się cała akcja. Kochający mąż i ojciec odchodzą niemal od razu, gdy widzą, że nie zamierza się zrezygnować z córki.
Na koniec krzyczy, że jeśli żona się odwróci, może jeszcze wróci. I że jeśli chce z nim dalej budować życie, musi się pospieszyć.
Taka była ich z Szymonem silna miłość.

Zosia nie obwinia męża nie każdy potrafi poświęcić siebie, a w tej sytuacji właśnie to było potrzebne.
Mąż przyjeżdża po Zosię i dziecko, choć bez bukietów i balonów co tu świętować?
Babcie z obu stron od razu dają radę: zostaw w szpitalu tego małego nie potrzebujemy.
Czy naprawdę uważacie, że nie ma obcych dzieci?

Zosia próbuje zrozumieć pozycję rodziny i męża, ale nie wychodzi jej to dobrze: przynajmniej mały bukiecik mógłby? Nikt nie wspiera młodą mamę! Jedyny, który stoi po jej stronie, to wierny szkolny kolega, zakochany w niej od dzieciństwa Michał Korostyl.

Ostatnio rozmawiają rzadko Szymon jest przeciw:
Nie ma przyjaźni między płciami, nie wiesz, co mówisz! Nigdy nie uwierzę, że coś się między wami wydarzyło!
Michał i Zosia godzą się, choć Zosia często wspomina swojego śmiejącego się przyjaciela z prostego domu, którego nie lubiła jej mama Magda.

Ale Aleksander inna sprawa! Świetny facet, nie jak ten szczur z fabryki po studiach!

Michał pracuje jako operator w zakładzie, zarządza maszynami i jest z tego dumny.
Wiesz, Zosiu zwraca się do niej tak, co drażni Magdę wieś!, a on dostał podwyżkę! Może mama pozwoli ci wyjść za mnie?
Naiwny zalotnik liczy, że jeśli mama przyzna zgodę, jego piękna Zosia zostanie jego żoną przyjaźń przerodzi się w miłość.

Jednak Zosia już kocha Szymona przystojnego, inteligentnego chłopaka z dobrej rodziny, którego zaakceptowała mama.
To dopiero jest coś, co można pokazać koleżankom! Nie tak, jak twój prosty chłopak, trzy grosze!

Zosia nie rozumie, po co jej wybrać partnera przed przyjaciółkami, ale cieszy ją, że jej decyzję poparła kochająca matka. W przeciwnym razie byłyby kłopoty władcza kobieta zawsze dąży do swego.

W końcu córka sprzeciwia się jej woli i nie podpisuje odmowy.
Jak śmiesz nie słuchać, dziewczynko! Od tej pory nie mam cię! I nie wdzieraj się do mojego domu!

Zosia, przywieziona z szpitala, znajduje się w sytuacji podobnej do bohaterki filmu Kasia i łzy. Różnica jest taka, że u Lenki (nazywają ją Lena) wykryto poważną patologię, a szybki skok z kiepskiej rzeczywistości w piękne życie, jak w filmie, nie jest możliwy.

Zosia nie spodziewała się, że wszyscy odwrócą się od niej od razu mąż, obie mamy, ojciec i reszta rodziny. Wszystko popiera matkę Magdę:
Czy ty zwariowałaś? Chcesz całe życie grzebać? Oddaj ją z powrotem, zanim przyzwyczaisz się! I Szymon od razu wróci!

Jednak Zosia, w szoku po zdradzie rodziny i ukochanego, nie chce, by Szymon wrócił. Choć wciąż kocha męża, wewnątrz zaczyna się proces niszczenia tej miłości.

Jasne, że nie da się żyć ramię w ramię i odejść jednego dnia tak wiele się zmieniło, nie zawsze na lepsze.

Mąż wyjeżdża tego samego dnia, zabierając rzeczy, które później miał odebrać.

Zosia zostaje sama z cierpieniem i chorym Lenkiem. Nie wyobrażała sobie przyszłości w różowej pokoju dziecięcym.

Szymon sam wiesza tapetę: Mojej córce będzie wszystko, co najlepsze!

Teraz różowy pokój istnieje, białe meble stoją, a przyszłość Lenki wydaje się mglista. Czy będzie?

Płaczu nie ma tylko emocje. Zosia dzwoni do wiernego Michała, z którym kontakt prawie zgasł: Co się stało, bracie? Mąż też się sprzeciwia.

Michał przyjeżdża, stukając kołami, i wchodzi do poczekalni, gdzie spędził ostatnie lata. Zaczyna się ruch w mieszkaniu: Zosia uspokaja się przy herbacie z mlekiem, a Michał biega do sklepu po rzeczy dla dziecka wszystko już kupione.

Łóżeczko przenoszą do drugiego pokoju, by Zosia mogła spać blisko, na wyciągnięcie ręki. Nie ma sporu nagle dopada ją niewyobrażalny zmęczenie po silnym nerwowym napięciu, a Zosia powoli odzyskuje siły.

Kiedy się budzi, pielucha już jest zmieniona, w kuchni bulgoczy rosół, a Michał drzemie obok śpiącej Lenki. Zosia leży po drugiej stronie podwójnego łóżka.

Budzi ją dziwne spokój i pewność, że wszystko będzie dobrze wyciągną się z tej sytuacji. Troje z nich tak! zaczyna powoli się podnosić.

Michał przychodzi codziennie, pomaga fizycznie i finansowo leczenie dziewczynki kosztuje sporo.

Aby Zosi było łatwiej opiekować się niemowlęciem, wynajęto nianię na kilka godzin dziennie.

Wieczorem chłopak spaceruje z Leną, kąpie ją Zosia nie dałaby rady sama. Ani mąż, ani mama nie dzierżą telefonu.

Po półtora miesiąca przychodzi Szymon po rzeczach:
Wiedziałem, że jesteś za mną a może to nie moje w naszej rodzinie nie było defektów! I nie dzwoń do mojej matki! I nie licz na alimenty!

Zosia nie liczyła na alimenty już dawno.

Michał odsuwa krzyczącego inteligentnego chłopaka, programistę, z drzwi:
Wynoś się, programisto!

Programista odchodzi, a Zosia składa pozew o rozwód. Nie udało się uniknąć alimentów.

Czas płynie, leczenie córki przynosi efekty Lena powoli nabiera różowego koloru. Wielka poprawa ma nastąpić po operacji, już wyznaczono termin.

Michał wciąż jest przy niej. Gdy Zosia prosi go, by został, nie robi to z wdzięczności, ale bo czuje, że potrzebuje go nie tylko jako pomocnika.

Wkrótce Lena przechodzi operację, po której okres pooperacyjny mija bez komplikacji. Następnie zaczyna rehabilitację i przyzwyczaja się do zdrowego życia.

Kiedy dziewczynka chodzi do szkoły, zapisują ją do studia folkloru świetnie radzi sobie z ludowymi piosenkami, ma absolutny słuch.

Do tego czasu mama Zosi ma własny blog, który powstał dzięki Michałowi kochającemu i niezastąpionemu!
Zosiu, jesteś mądra! Fotkuj Lenę, podpisuj ciekawie i wrzucaj regularnie!

Robi to, a ludzie chętnie oglądają prostą historię chorej dziewczynki, jej pasje i radości.

Z czasem Lena wygrywa konkursy, więc Zosia publikuje nie tylko zdjęcia, ale i nagrania piosenek. Liczba obserwujących rośnie lawinowo.

Relacje z mamą pozostają chłodne nie wybaczyła Lenie nieposłuszeństwa. Wnuczka nie interesuje ją, chora ani zdrowa: Zajmij się sobą!.

Pierwszy telefon dzwoni od byłej teściowej po kolejnej wygranej konkursu:
Zosiu, jak dziewczynka przypomina mojego Saszka jedno jest! Nie mam żony, dzieci może spotkamy się?

Potem dzwoni były mąż:
Przepraszam, się rozgrzałem. Teraz widzę, że byłbym w błędzie! Może pójdziemy razem ja, ty i Lena? Przecież mogę rozmawiać z własną córką!

Oczywiście, Saszku! Tylko musi tego chcieć też twoja córka!

Lena, mając dwójkę ojców, nie chce:
Po co? Nie znam go, mamo! O czym będziemy rozmawiać?

Dlatego: przepraszam, ludzie, nie ma tego! Jak w filmie dostajesz dziurę po bułce, a nie Sharapovę!

Następnego dnia dzwoni mama Magda, przywiązująca wagę do efektów zewnętrznych. Pokazuje piękną dziewczynkę z luksusowym głosem, zbierającą nagrody: nie wstydzić się przed koleżankami

Zosia, zaskoczona, okazuje się pamiętliwa nie wybacza babci, która chciała spotkać się z wnuczką.

Oczywiście, wspaniale jest mieć zdrową, piękną, samodzielną dziewczynkę. Ale o wiele przyjemniej jest wyhodować takie cudowne dziecko samodzielnie i poczuć prawdziwe spełnienie jako matka. Michał staje się prawdziwym tatą, co ma swoją wartość.

Reszta niech chwyta się za ręce i idzie, gdzie chce las, wieś, łąka z pułapkami na motyle. Czy to okrutne? Czy sprawiedliwe? To też dotyczy taty Saszka i babci Magdy, przede wszystkim.