Zorientowałam się, że mój były mąż mnie zdradza, bo nagle zaczął zamiatać naszą ulicę. Brzmi absurda…

Dowiedziałam się, że mój były mąż mnie zdradza, bo… zaczął zamiatać ulicę. Brzmi absurdalnie, ale właśnie tak to wyglądało. Był elektrykiem i pracował z domu, miał warsztat w garażu, a cały dzień majstrował przy kablach, narzędziach i obsługiwał klientów. Nigdy nie był typem, który garnie się do sprzątania. Nie to, żeby miał z tym jakiś problem po prostu go to nie bawiło. Jak miał wolną chwilę, to albo odpalał telewizor, albo pił piwo z kolegami, albo smażył kiełbasę na grillu. Spokojny chłop, bez szaleństw, nie pchał się na imprezy i raczej nie budził podejrzeń.

Nasza ulica, taka typowa polska boczna na obrzeżach Olsztyna szeroka, z wielkimi drzewami, na której liście, kurz i błoto były na porządku dziennym. Zamiatanie było właściwie rutyną. Robiłam to zwykle rano, tuż przed śniadaniem, między parzeniem kawy a przewracaniem jajek na patelni.

No i pewnego dnia do domku obok wprowadziła się nowa sąsiadka Aneta. Nic niezwykłego, bo ta chałupa od lat była na wynajem, więc co chwila ktoś nowy się tam pojawiał.

Jakieś dwa miesiące później mój mąż, Andrzej, zaczął mówić: Nie, kochanie, dzisiaj ja pozamiatam. Na początku pomyślałam: Fajny gest, niech się facet wykazuje. Akurat miałam wtedy czas, żeby sprzątnąć łazienkę, pozmywać, no i wielki plus dla związku.

Ale… on nagle zaczął to robić codziennie.

I to zawsze o tej samej godzinie punkt siódma rano! Nie wcześniej, nie później. Wcześniej takiej punktualności po nim nie widziałam, poza klientami w pracy. Pomyślałam: coś tu śmierdzi (i to nie chodziło o śmieci).

Któregoś ranka zerknęłam więc przez okno.

I co widzę? Andrzej stoi z miotłą w łapie, zamiast zamiatać, gada jak najęty. Szeroki uśmiech, nie do roboty. Po drugiej stronie Aneta z kubkiem kawy. Przypadek? No, jasne. Następnego dnia powtórka. A potem znów. Zawsze jak wychodził, ona też wychodziła. Wyglądało to na jakąś dziwną zmowę.

Ciekawość wygrała, więc zaczęłam patrzeć częściej. Okazało się, że to nie tylko poranki. W jedną sobotę powiedział, że idzie na piwo z kolegami nic dziwnego. Ale kiedy otworzył drzwi przypadkowo Aneta wychodzi razem z nim, rzuca przez płot: O, dzień dobry sąsiedzie! Miłego wieczoru! Andrzej uprzejmie odkrzykuje, a ona jeszcze mówi: Patrz pan, też idę w tę stronę! No i poszli razem, ramię w ramię.

Tydzień później nagle Andrzej przypomniał sobie, że przecież lubi grać w piłkę. Znowu coś podejrzanego. Wyszedł, a za moment Aneta znowu na ulicy, przez telefon, ale idzie dokładnie tam, gdzie on.

Żadnych dowodów. Żadnych wiadomości, żadnych zdjęć. Tylko powtarzające się schematy. Zbiegi okoliczności, które przestały być przypadkami.

Aż w końcu postanowiłam zagrać va banque. Nie bawiłam się w śledczego, powiedziałam mu wprost: Wiem, że jesteś z Anetą. I patrzę, jak Andrzej robi wielkie oczy. Najpierw się wzbrania, coś tam bełkocze, ale mówię: Daj spokój, widzę was codziennie. Nie rób ze mnie głupiej.

Zaczął milczeć, spuścił głowę i po chwili wypalił: Tak, jestem z Anetą. Zakochałem się.

Wyprosiłam go z domu z prędkością światła. Dzieci nie mieliśmy, więc nie było nad czym debatować. Najzabawniejsze? Zamieszkał a jakże! dokładnie o dom dalej, u niej.

Ich wielka miłość trwała całe dwa miesiące. Potem spakowali manatki i wybyli z Olsztyna. Do dziś nie wiem, o co im tam chodziło. Plotki krążyły, sąsiedzi szeptali, rodzina dopytywała, ale ja… ja już nie chciałam o tym więcej słyszeć.