Uncategorized

Żona i teść Karina tylko udawała, że zależy jej na poznaniu rodziców Wadka. Po co jej to w ogóle? Przecież nie zamierza z nimi mieszkać, a od jego ojca, który ponoć dobrze sobie radzi finansowo, to można mieć raczej same kłopoty i podejrzliwość niż jakieś korzyści. Ale skoro już postanowiła wyjść za mąż, trzeba grać do końca. Karina wystroiła się, choć dość skromnie, żeby postrzegali ją jako miłą, zwyczajną dziewczynę. Spotkanie z przyszłymi teściami to zawsze wydarzenie pełne niewidocznych pułapek, a rozmowa z inteligentnymi rodzicami to już prawdziwy egzamin z charakteru. Wadek chyba myślał, że trzeba ją pocieszyć: – Karina, nie stresuj się, naprawdę. Tata jest poważny, ale ugodowy. Nic złego ci nie powiedzą, a oboje cię polubią. Tata trochę dziwny, ale mama to dusza towarzystwa – zapewniał ją jeszcze przed domem rodziców. Karina tylko się uśmiechała, odgarniając z ramienia kosmyk włosów. Tata ponury, mama dusza towarzystwa… Niezła mieszanka, pomyślała z przekąsem. Dom ich nie powalił ją na kolana. Bywała już w znacznie bogatszych. Przyjęto ich od razu. Karina niespecjalnie się denerwowała. Po co się spinać? Ludzie jak ludzie. Anna, mama Wadka, jak już słyszała, od lat zajmuje się domem, pracowała trochę, czasami jeździ z koleżankami na wycieczki – nic szczególnego. Ojciec, Henryk, rzeczywiście dość zamknięty w sobie. Ale to jego imię wydało się Karinie dziwnie znajome… Przywitali się… I Karina zamarła, jeszcze nie przekraczając progu domu. To koniec… Przyszła teściowa była jej obca, ale przyszłego teścia rozpoznała w sekundę… Już się spotkali. Trzy lata temu. Nie za często, ale za to zawsze z obopólną korzyścią. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście nie wiedzieli o tym ani Anna, ani Wadek. Stało się. Henryk też ją poznał. W jego oczach błysnęło coś pomiędzy zaskoczeniem, konsternacją i… może czymś groźniejszym – jakby już planował, jak wyjść z tej sytuacji, ale nic nie powiedział. Wadek, nieświadomy niczego, przedstawił ją rodzicom z entuzjazmem. – Mamo, tato, poznajcie Karinę, moją narzeczoną. Chciałem ją przedstawić wcześniej, ale tak się wstydziła… O rany… Henryk podał jej rękę. Jego uścisk był mocny, wręcz nieco zbyt twardy. – Bardzo mi miło, Karino – powiedział, a w głosie zabrzmiała nuta… czegoś, czego Karina nie umiała od razu zdefiniować. Złości? Ostrzeżenia? A może czegoś gorszego… Karina już przewidywała, że Henryk zaraz ją wyda. – Mi również bardzo miło, panie Henryku – odparła, grając na czas i próbując, by nie zdekonspirowano jej od razu. Uścisnęła jego dłoń, a adrenalina skoczyła jej do głowy. Co teraz? Ale… nic się nie wydarzyło. Henryk, wykrzesawszy z siebie coś na kształt uśmiechu, sam odsunął jej krzesło przy stole. Chyba planuje upokorzyć ją później… Ale żadne „show” się nie zaczęło. Wtedy do Kariny dotarło – on nic nie powie. Gdyby ją wsypał, wpadłby razem z nią przed żoną. Gdy trochę odetchnęła, przy stole zrobiło się nawet całkiem luźno. Anna opowiadała historie z dzieciństwa Wadka, a Henryk zdawał się słuchać Kariny z zainteresowaniem, zadając pytania o pracę. Ha, przecież o niej wiedział wszystko! Jego subtelna ironia nie robiła już na niej wrażenia. Nawet zażartował kilka razy, a Karina, ku własnemu zaskoczeniu, się zaśmiała. Ale w jego żartach przemycały się aluzje, które oboje rozumieli tylko oni. Na przykład, patrząc na Karinę, powiedział: – Wie pani, Karino, przypomina mi pani pewną moją byłą… koleżankę. Też była bardzo bystra i potrafiła znaleźć wspólny język z każdym. Z dosłownie każdym. Karina nie dała się wyprowadzić z równowagi: – Talenty bywają różne, panie Henryku. Wadek, jak zakochany narzeczony, patrzył na Karinę z zachwytem, nie dostrzegając żadnych podtekstów. Naprawdę ją kochał. To było najważniejsze. I chyba najsmutniejsze. Zwłaszcza dla niego. Gdy potem zeszło na temat podróży, Henryk zauważył: – Ja, na przykład, lubię odludne miejsce. Żadnego pośpiechu, można usiąść z dobrą książką, pomyśleć w spokoju. A pani, Karino, jakie miejsca pani woli? Podpuszcza. – Ja lubię, jak wokół ludzie, żeby było gwarno i wesoło – odparła Karina, nie łapiąc przynęty. – Chociaż czasem za dużo uszu bywa niebezpieczne. Na ułamek sekundy Anna jakby się zmieszała, ale zaraz odpędziła od siebie niechciane myśli. Henryk wiedział, że Karina nie szuka ciszy. I wiedział dlaczego. Kiedy wieczór dobiegał końca, Henryk uściskał Wadka: – Pilnuj jej, synu. Ona… jest wyjątkowa. Brzmiało to jak zarówno komplement, jak i kpina, choć nikt poza Karina nie znał drugiego dna tych słów. Karina poczuła, jak temperatura w pokoju gwałtownie się obniżyła. „Wyjątkowa” – wybrał dokładnie to słowo. *** W nocy, gdy dom pogrążył się w ciszy, Karina nie mogła zasnąć. Leżała, rozmyślając nad tą niespodziewaną konfrontacją i wyobrażając sobie, jak dalej żyć z nowymi okolicznościami. Perspektywy do zachwytu nie dawały powodu. Mogła się domyślać, że Henryk, tak jak ona, też raczej nie zasnął. On – z powodu tej sytuacji, a ona – z obawy przed rozmową, zresztą z wielu powodów. Po cichu wstała, narzuciła na siebie ulubioną bluzę i wyszła z pokoju. Schodząc po schodach, tupnęła celowo raz czy dwa, na tyle delikatnie, by tylko ktoś nieśpiący to usłyszał, i wyszła na werandę, gdzie podejrzewała, że spotka Henryka. Nie każe czekać długo. – Nie możesz spać? – zapytał podchodząc od tyłu. – Coś mnie sen omija – odparła Karina. Zawiał lekki wiatr. Poczuła dobrze znany zapach jego perfum. Przyglądał jej się uważnie. – Czego chcesz od mojego syna, Karino? – zniknęła cała wcześniejsza uprzejmość. – Wiem, na co cię stać. Wiem, ilu takich jak ja było w twoim życiu. Wiem, że zawsze chodziło ci tylko o pieniądze. Zresztą, nigdy tego nie kryłaś. Cenę, choć zawoalowaną, dawałaś od razu. Po co ci Wadek? Skoro on nie chce wracać do przeszłości, ona też nie zamierza być miła. Uśmiechnęła się kpiąco: – Kocham go, panie Henryku – wyśpiewała słodko – A może nie mogę? Jego to nie przekonało. – Ty? Miłość? Zabawne. Ja wiem, jaka jesteś naprawdę, Karino. I wszystko mu powiem. Opowiem, co robiłaś, kim jesteś naprawdę. Myślisz, że wtedy cię poślubi? Karina podeszła bliżej, zostawiając między nimi tylko odległość wyciągniętej ręki. Nachyliła głowę, jakby przyglądała mu się pierwszy raz. – Opowiadaj, panie Henryku – powiedziała powoli – Ale wtedy twoja żona pozna nasz mały sekrecik. – To… – To nie szantaż. To wzajemność. Jak zdradzisz, jak się poznaliśmy, to nie będziesz w stanie ukryć, czym się wtedy zajmowaliśmy. Uwierz, uzupełnię twoją opowieść. – To nie to samo… – Serio? Żonie też to tak wyjaśnisz? Henryk zamarł. Stracił możliwość zastraszenia Kariny. Było jasne – został zapędzony w kozi róg, za bardzo są splątani w tej sprawie. – A co opowiesz żonie? – Nie tylko jej. Wszystkim. Wadkowi też. Powiem, jak bardzo byłeś rodzinnym mężem i gdzie naprawdę pracowałeś po godzinach. Wszystko wyjdzie, nie będę już miała nic do stracenia. Chcesz ochronić syna? Spróbuj. Trudny wybór. Odebrać synowi żonę – to samemu dostać papiery rozwodowe. – Nie odważysz się. – Ja nie? – Karina parsknęła śmiechem – Ty możesz, a ja nie? Nie zdradzę, jeśli i ty nie zdradzisz miłości do syna, kiedy sam masz taki grzech na sumieniu? A Anna… Cóż, przecież tak ceni wierność, prawda? Kiedyś, po pijaku, Henryk żalił się Karinie, że Anna jest taka wierna, dobra, a on łajdak. Anna mu nie wybaczy. Nigdy. Tu naprawdę jest z czego wybierać. Karina nie blefowała. Henryk to wiedział. – Dobrze – wycedził – Nic nie powiem. Ty też… siedź cicho. Nikt nie piśnie. Zapomnijmy. Dlatego Karina nie martwiła się już o siebie. On ma więcej do stracenia. – Jak sobie życzysz, panie Henryku. Nazajutrz opuścili dom rodziców Wadka. Pod nienawistnym spojrzeniem przyszłego teścia Karina żegnała żonę Henryka, która już nazywała ją „córeczką”. Henrykowi aż drgnął powieka. Dręczyło go, że nie może ostrzec syna przed przyszłą żoną, ale więcej ryzykował, niż zyskiwał. Straci Anię – straci nie tylko żonę, ale i połowę majątku. Syn pewnie mu też nie wybaczy… Później Karina i Wadek spędzili u jego rodziców jeszcze dwa tygodnie wakacji. Henryk stale ich unikał, zasłaniając się pracą. Ale raz, będąc sam w domu, nie wytrzymał z ciekawości. Przeszukał torebkę Kariny: kosmetyczka, notes, organizer… I wtedy natknął się na biało-niebieski test ciążowy. Dwie wyraźne kreski. – Myślałem, że katastrofa to ślub mojego syna z… Nie, to jest katastrofa! – odłożył test, ale nie zdążył zamknąć torebki. Karina już go nakryła. – Oj, jak nieładnie grzebać w cudzych rzeczach – sarknęła, ale wyglądało, jakby nie miała mu tego za złe. Henryk nie zaprzeczał. – Jesteś w ciąży z Wadkiem? Karina spokojnie podeszła, odebrała mu torebkę i patrząc mu w oczy, powiedziała: – Zdaje się, zepsuł pan niespodziankę, panie Henryku. W Henryku aż się zagotowało. Teraz Karina na pewno nie odczepi się od jego syna. Teraz, jak komuś coś powie, to… będzie po nich wszystkich. Milczeć trzeba, choć boli. Milczeć, wiedząc, w co syn wpada. *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Wadek i Karina wychowywali Alę. Henryk omijał ich dom szerokim łukiem. Nie chciał widywać wnuczki, nie chciał widzieć Kariny. Bał się jej. Bał się jej obojętności wobec Wadka i jej przeszłości. I znów. Anna wybierała się w odwiedziny do Wadka i Kariny. – Heniek, pojedziesz ze mną? – Nie, boli mnie głowa. – Znowu? To już niepokojące. – Po prostu zmęczenie. Jedź sama. Henryk, jak zwykle, udawał, że choruje – migrena, przeziębienie, zawroty głowy. Nawet dla pozoru łyknął dwie tabletki. Nie mógł patrzeć na Karinę. Ale nic nie mógł powiedzieć. Wieczór mijał monotonnie, przerywany tylko fatalnymi myślami. Poleżał. Poczytał. Kiedy Anna długo nie wracała, a telefon milczał, zadzwonił do syna. – Wadziu, wszystko ok? Mama już od was wyjechała? Bo nie ma jej w domu. – Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą chcę teraz rozmawiać. I się rozłączył… Henryk już się zbierał, by jechać do syna, gdy przed domem zaparkowało auto. Auto Kariny. Jasne było, że zaraz zacznie się jakaś afera, ale widząc ją, zbladł. – Co tu robisz?? Co się stało?! Karina wydawała się dziwnie spokojna. Nalała sobie wina. Wypiła. Usiadła wygodnie. – Stała się katastrofa. – Jaka katastrofa? – Nasza. Wspólna. Wadek znalazł na stronie jakiejś knajpy nasze zdjęcia sprzed czterech lat. Z tej imprezy w „Oazisie”, pamiętasz? Chciał tam zamówić coś na rocznicę, wszedł na stronę – a tam my. Całą ekipą. Fotograf, psiamać… wszystko wrzucił! Wadek szaleje. Anna chce złożyć pozew o rozwód. Wygląda na to, że i ja rozwiodę się z twoim synem, jak zawsze chciałeś. Henryk patrzył na nią. W głowie przemykały obrazy – ta knajpa, tamten wieczór, ta sesja… Przecież prosił, by nie robić zdjęć… A teraz wszystko się skomplikowało! Opadł obok na podłogę. – Po co tu przyjechałaś? – Potrzebowałam się wyrwać – uśmiechnęła się Karina. – W domu sajgon. Ala z nianią. Chcesz wina? Podała mu jego własną butelkę. Siedzieli w milczeniu na werandzie. Wydawało się, że tylko cykanie świerszczy łączy ich w tej chwili. – To twoja wina – rzucił Henryk. Karina tylko skinęła głową, gapiąc się w kieliszek. – Tak. – Jesteś nie do zniesienia. – Wiem. – Wcale ci nie żal Wadka. – Żal, ale siebie żal mi bardziej. – Kochasz tylko siebie. – Nie zaprzeczam. Nagle złapał ją za brodę i spojrzał prosto w oczy. – Nigdy cię nie kochałem – wyszeptał. – Nie mam z tym problemu – odparła cicho. *** Rano, gdy Anna wróciła – zdeterminowana ratować rodzinę nawet za cenę resztek swoich nerwów – zastała Karinę i Henryka razem. Jeszcze śpiących. – Kto tam? – odezwała się Karina. – Ja – odpowiedziała Anna, patrząc ze łzami na gruz swoich marzeń. Karina tylko się uśmiechnęła. Henryk się obudził chwilę później, ale za żoną już nie wybiegł.