Uncategorized

Żona i ojciec Karina tylko udawała, że chce poznać rodziców Michała. Po co miałaby to robić? W końcu nie z nimi będzie mieszkać, a od jego ojca, ponoć bardzo zamożnego, można się spodziewać raczej kłopotów niż czegokolwiek dobrego. Skoro jednak zdecydowała się na ślub, musiała odegrać tę rolę do końca. Karina przygotowała się, ale raczej skromnie, by sprawiać wrażenie miłej dziewczyny z dobrego domu. Spotkanie z rodzicami narzeczonego to zawsze wyzwanie pełne pułapek, a spotkanie z inteligentnymi rodzicami – to już prawdziwy test charakteru. Michał był pewien, że Karina potrzebuje wsparcia: – Nie stresuj się, Karin, naprawdę nie musisz się denerwować. Tata jest surowy, ale ugodowy. Niczego strasznego Ci nie powiedzą. Na pewno Cię polubią. Tata jest trochę dziwny, ale mama to złota kobieta – zapewniał ją pod domem rodziców. Karina tylko się uśmiechnęła, nonszalancko przerzucając włosy przez ramię. Więc tata to sztywniak, a mama to dusza towarzystwa. Ciekawe połączenie, pomyślała w duchu z lekkim pobłażaniem. Dom nie zrobił na niej wrażenia – bywała już w lepszych. Od razu zostali przyjęci. Karina nie była szczególnie zdenerwowana. Po co się spinać? Ludzie jak ludzie. Pani Jadwiga, jak już słyszała od Michała, to przykładna gospodyni domowa, całe życie właściwie nie pracowała, czasem jeździ z przyjaciółkami na wycieczki, ale nic szczególnego. Ojciec, pan Andrzej, chociaż – jak mówił Michał – nie jest zbyt wylewny, to przynajmniej milczy z klasą. Nazwisko wydawało jej się jednak dziwnie znajome… Przywitali się… I Karina zamarła, nie przekraczając jeszcze progu. To koniec… Przyszłej teściowej nie znała, za to przyszłego teścia poznała w ułamku sekundy… Spotkali się już. Trzy lata temu. Może nie często, ale z obopólną korzyścią. W hotelach, barach, restauracjach. Oczywiście, o tym „znajomości” nie wiedzieli ani żona Andrzeja, ani jego syn. No to się narobiło. Andrzej też ją rozpoznał. W jego oczach zamigotał błysk, który można było odczytać jako zaskoczenie lub coś znacznie mroczniejszego, jakby już układał w głowie jakąś intrygę. Mimo to zachował zimną krew. Michał, niczego nieświadomy, z radością przedstawił Karinie rodziców. – Mamo, tato, poznajcie Karinę. Moją narzeczoną. Chciałem ją Wam wcześniej przyprowadzić, ale ona taka nieśmiała… Oj… Pan Andrzej wyciągnął rękę. Jego uścisk był mocny, wręcz surowy. – Miło mi, Karino – powiedział, a w jego głos wkradła się ledwo wyczuwalna… nutka, której Karina nie umiała rozgryźć. Może gniewu. Może ostrzeżenia. Może… Karina zastanawiała się, jak z tego wybrnie, przekonana, że Andrzej lada chwila „wsypie ją” wszystkim. – Mi też bardzo miło, panie Andrzeju – odpowiedziała, udając, że nic się nie dzieje, ale w środku czuła jak buzują w niej emocje. Co teraz… Ale… nie stało się nic. Pan Andrzej obdarzył ją czymś na kształt uśmiechu i sam odsunął jej krzesło przy stole. Pewnie będzie chciał ja ośmieszyć później… Ale tego nie zrobił. W końcu Karina zrozumiała, że on nic nie powie. Bo gdyby ją wydał, pogrążyłby także siebie przed żoną. Kiedy trochę ochłonęła, sytuacja stała się całkiem swobodna. Pani Jadwiga opowiadała historie z dzieciństwa Michała, a pan Andrzej z pozornym zainteresowaniem słuchał Kariny, pytając ją o pracę. Ha, wiedział o niej więcej niż myślała. Jego ironia ją już jednak nie ruszała. Nawet parę razy zażartował, a Karina, ku własnemu zaskoczeniu, roześmiała się. W jego żartach były jednak subtelne aluzje zrozumiałe tylko dla nich dwojga. Na przykład spojrzał na Karinę i powiedział: – Wie pani, Karino, przypomina mi pani pewną… byłą koleżankę. Była bystra. Zawsze wiedziała, jak zdobyć zaufanie. Każdego. Karina nie dała się zbić z tropu: – Zdolności bywają różne, panie Andrzeju. Michał, zakochany po uszy, patrzył na nią z zachwytem, nie zauważając żadnych podtekstów. Kochał ją. I to było najważniejsze. I najsmutniejsze. Dla niego. Później, gdy rozmowa zeszła na podróże, pan Andrzej, patrząc uważnie na Karinę, odrzekł: – Ja cenię sobie odludne miejsca. Spokój, cisza, dobra książka. A pani, Karino? Woli pani gwar czy spokój? Podchwytliwie. – Lubię, jak wokół dużo ludzi, wesoło i głośno – odpowiedziała Karina bez wahania – Czasem zbyt czujne uszy bywają niebezpieczne. Przez moment wydawało się Karinie, że pani Jadwiga coś zauważyła. Zmarszczyła brwi, ale zaraz odpędziła od siebie nieprzyjemne myśli. Pan Andrzej wiedział, że Karina nie należy do osób szukających ciszy. Wiedział dokładnie, dlaczego. Gdy wieczór się skończył i pora było się kłaść, pan Andrzej przytulił Michała. – Synku, dbaj o nią. Jest… wyjątkowa. Brzmiało to jak komplement i jak szyderstwo. Choć nikt poza Karina tego nie zrozumiał. Karina poczuła, jak nagle temperatura w pokoju spada. „Wyjątkowa”. Wybrał właśnie to słowo. *** Nocą, kiedy dom pogrążył się we śnie, Karina nie mogła zasnąć. Leżała, analizując nieoczekiwane spotkanie i rozważając, jak żyć z tym wszystkim. Perspektywa nie była zbyt ciekawa. Podejrzewała też, że pan Andrzej – podobnie jak ona – nie śpi. On – przez to nagłe spotkanie, ona – przez groźbę rozmowy i całą resztę. Cicho wstała, narzuciła na domowe szorty i koszulkę ulubioną bluzę i bezszelestnie wyszła z pokoju. Schodząc po schodach, specjalnie tupała na tyle głośno, by ktoś nieśpiący usłyszał. Wyszła na taras, pewna, że zaraz zobaczy tam pana Andrzeja. Nie musiała długo czekać. – Nie możesz spać? – zapytał, podchodząc od tyłu. – Jakoś nie idzie – rzuciła Karina. Poczuła znajomy zapach jego perfum. Patrzył na nią uważnie. – Czego chcesz od mojego syna, Karino? Znam twoje możliwości. Wiem, ilu już takich jak ja przewinęło się przez twoje życie. I wiem, że zawsze chodziło ci o pieniądze. Nawet nie ukrywałaś swoich oczekiwań. Więc po co ci Michał? Skoro nie zamierza wracać do dawnej znajomości, Karina też nie zamierza udawać miłej. Zironizowała: – Kocham go, panie Andrzeju. Dlaczego miałabym nie? Nie przekonał jej. – Ty? Kochać? Proszę cię. Wiem, kim jesteś, Karino. I wszystko Michałowi opowiem. O twojej przeszłości – o tym, kim jesteś naprawdę. Myślisz, że wtedy się z tobą ożeni? Podeszła bliżej, tak, by dzielił ich tylko wyciągnięty obok. Spochyliła głowę, dokładnie się mu przyglądając. – To opowiedz, panie Andrzeju – powiedziała przeciągle – Ale wtedy twoja żona także pozna naszą tajemnicę. – To nie… – To nie szantaż, tylko wzajemność. Powiesz, jak się poznaliśmy – to nie schowasz też, co robiliśmy. Możesz być pewien, że opowiem całą historię. – To nie to samo… – Tak uważasz? Żonie też powiesz, że to nie to samo? Pan Andrzej zamarł. Próba zastraszenia jej nie powiodła się. Stało się jasne, że są w tym razem. – Co jej powiesz? – I nie tylko jej. Michałowi też. Opowiem, jakim jesteś mężem i na jakich „delegacjach” zostawałeś po godzinach. Wszystko opowiem. Nie będę już miała nic do stracenia. Chcesz ratować syna przede mną? Ratuj. Trudny wybór. Odwiedzenie syna od ślubu oznaczałoby zresztą podpisanie pozwu rozwodowego własnej żony. – Nie ośmielisz się. – Nie? – Karina parsknęła śmiechem – A ty się ośmielisz, a ja nie? Nie ośmielę się wyłącznie wtedy, gdy ty nie ośmielisz się opowiedzieć wszystkim o mojej „interesowności”, mając sam taką… przeszłość, której twoja żona nigdy nie wybaczy. Pani Jadwiga bardzo sobie ceni wierność. Kiedyś pan Andrzej, bardzo pijany, wyżalał się Karinie, jaką dobrą ma żonę i jakim sam jest łajdakiem. Jadwiga nigdy mu nie wybaczy. Nigdy. Tu rzeczywiście trzeba wybierać. Wiedział, że Karina nie blefuje. – Dobrze – powiedział w końcu – Nic nie powiem. Ty też milcz. Nikt nie musi wiedzieć. Zapomnijmy o tym. Karina wiedziała, że straciłby więcej. – Jak sobie pan życzy, panie Andrzeju. Następnego ranka opuścili dom rodziców Michała. Żegnając się z jego żoną, która już nazywała ją „córeczką”, Karina poczuła na sobie nienawistny wzrok przyszłego teścia, który ledwo powstrzymywał się przed wybuchem. Dusił się z bezsilności, bo nie mógł ostrzec syna przed podstępną synową, a bał się podłożyć sam. Stracić Jadwigę, to stracić dużą część majątku. Wiadomo, nie odejdzie bez niczego. Syn pewnie też nigdy by mu tego nie wybaczył… Kiedyś znów odwiedzili dom rodziców – na dwutygodniowy urlop. Pełnia wakacji. Pan Andrzej starał się unikać spotkań z Kariną, zasłaniając się pracą. Ale któregoś dnia, gdy był sam w domu, wstąpiła w niego złośliwa ciekawość. Zaczął grzebać w torebce Kariny, licząc, że znajdzie coś, co da mu przewagę. Przeszukał kosmetyczkę, terminarz, notes. Raptownie jego wzrok przyciągnął biało-niebieski przedmiot. Test ciążowy. Dwie wyraźne kreski. – Myślałem, że katastrofa to ślub mojego syna z… Nie. To jest prawdziwa katastrofa! – odłożył test, nie zdążając zamknąć torebki. Karina przyłapała go na gorącym uczynku. – Oj, nieładnie grzebać w cudzych rzeczach – skomentowała złośliwie, chociaż najwyraźniej nie zrobiło to na niej większego wrażenia. Pan Andrzej nawet nie próbował się wykręcać. – Jesteś w ciąży z Michałem? Karina powoli zabrała torebkę, spojrzała mu w oczy. – Chyba zepsuł pan niespodziankę, panie Andrzeju. Pan Andrzej był wściekły. Teraz Karina już na pewno nie zostawi jego syna. Teraz wyjawienie wszystkiego oznaczałoby totalną katastrofę. Musiał milczeć, choć było to potwornie trudne i widział, w jaką pułapkę pakuje się syn. *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Michał i Karina wychowywali małą Alicję. Pan Andrzej starał się ich unikać i nie odwiedzać. Wnuczki nie uznawał za własną. Karina budziła w nim strach. Jej przeszłość – niepokój. I znów. Jadwiga wybierała się w odwiedziny do Michała i Kariny. – Andrzej, pojedziesz ze mną? – Nie, boli mnie głowa. – Znowu? To już chyba czas na lekarza. – Nie, tylko zmęczony jestem. Jedź sama. Pan Andrzej, jak zawsze, udawał migrenę, przeziębienie, zapalenie ucha, paraliż nóg… Wszystko, byle nie jechać. Dla pewności nawet łyknął tabletkę. Z myślą o Karinie nie mógł spać spokojnie. Ale powiedzieć prawdy także nie zamierzał. Wieczór płynął zwyczajnie i nudno, jeżeli nie liczyć uporczywych myśli. Poleżał. Poczytał. W końcu zauważył, że Jadwiga nie wraca. Już jedenasta, a jej nie ma. Nie odbiera telefonu. Zadzwonił do Michała. – Michał, wszystko w porządku? Jadwiga już pojechała? Jeszcze jej nie ma. – Tato, to ostatnia osoba, z którą mam ochotę rozmawiać. I się rozłączył… Pan Andrzej już miał jechać do syna, kiedy pod jego domem zatrzymał się samochód. Kariny. Domyślił się, że coś się wydarzyło, ale widząc ją, mało nie zemdlał. – Co cię tu sprowadza? Mów szybko! – warknął, trzęsąc się ze złości – Co się stało? Karina wyglądała na opanowaną. Nalała sobie wina. Wypiła. Usiadła wygodnie. – Skończyło się. – Co się skończyło? – Wszystko. Michał trafił na stronie pewnej kawiarni na nasze fotki sprzed czterech lat. Z imprezy w „Oazie”, pamiętasz? Michał chciał tam coś zamówić na rocznicę i na stronie zobaczył nas wszystkich. Ktoś wrzucił zdjęcia! Teraz awantura na całego. Twoja żona planuje rozwód. Ja, jak widać, też chyba rozstanę się z twoim synem. Pan Andrzej aż przysiadł z wrażenia. W głowie zakręcił mu się wir – ta impreza, zdjęcia, wszystko wróciło. Przypomniał sobie, jak wtedy prosił, żeby nikt nie robił zdjęć… Ale kto by się spodziewał takich konsekwencji! Bezsilnie opadł na krzesło przy stole. – To po co tu przyszłaś? – Potrzebowałam uciec na kilka godzin – uśmiechnęła się Karina – W domu chaos. Alicja z nianią. Chce pan kieliszek? Podała mu jego własne wino. Siedzieli na tarasie, wsłuchani w świerszcze. Dzieliła ich tylko cisza. – Wszystko przez ciebie – powiedział Andrzej. Karina kiwnęła głową, nie odrywając wzroku od kieliszka. – Tak. – Jesteś nie do zniesienia. – Bywa. – Wcale nie żal ci Michała. – Żal… ale siebie bardziej. – Kochasz tylko siebie. – Nie będę się kłócić. Nagle złapał ją za podbródek i zmusił, by spojrzała mu w oczy. – Przecież wiesz, że nigdy cię nie kochałem – szepnął. – Wierzę. *** Nazajutrz, gdy pani Jadwiga jednak przyjechała, postanowiona pogodzić się z mężem – nawet jeśli będzie ją to kosztować nerwy i połowę majątku – zastała Andrzeja i Karinę razem. Jeszcze śpiących. – Kto tam? – zerwała się Karina. – To ja – odparła Jadwiga, patrząc na gruzy swojego życia. Karina po prostu się uśmiechnęła. Andrzej wstał chwilę później, ale za żoną już nie pojechał.