Żona dowiaduje się prawdy za późno – Tego szukasz? – wyciągnęła do niego list. Kuba zbladł. – Że……

Tego szukasz? podała mu list.

Kuba zbladł.

Iga, ty… nie myśl sobie… Tomek To

Czego mam nie myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje, tylko siedzi w więzieniu? Że obaj macie mnie za jakąś naiwną gąskę?!

Jak to miesiąc? Iga, przecież umawialiśmy się, że do jesieni na pewno!

Mój młodszy dopiero co zaczął chodzić do przedszkola, znalazłam pracę tuż obok

Co się stało?

Przecież płacimy terminowo, nie sprawiamy kłopotów

To nie chodzi o was, Iga się zawahała. Muszę wrócić do swojego mieszkania.

Po co? Pokłóciłaś się z mężem?

Proszę, nie zadawaj zbędnych pytań.

Dokładnie miesiąc od dziś!

Zrobię przeliczenie, kaucję oddam.

Przepraszam

Iga szybko zakończyła rozmowę i aż się skrzywiła. Najlepiej mieć to już z głowy…

***

Iga nie mogła oderwać wzroku od koperty leżącej na kuchennym stole.

Zwykłej koperty, którą dosłownie pięć minut wcześniej wyjęła ze skrzynki pocztowej razem z ulotkami z Biedronki i rachunkiem za internet.

Tomek zwykle sam odbierał pocztę, ale dziś jej się zachciało zajrzeć…

Stempel. Adres nadawcy. ZK nr 6.

Nazwisko nadawcy: Suworska Lidia Nikitowna.

To imię Iga słyszała od męża kilka razy tak nazywała się jego matka. Teściowej Iga nie widziała nigdy na oczy.

Nawet nie przypuszczała, że kobieta, która urodziła Tomka, wciąż żyje.

Nikogo już nie mam, Iga mówił Tomek na trzeciej randce, kiedy siedzieli w taniej kawiarni, susząc się po deszczu. Ojciec odszedł zanim się urodziłem, nigdy nie poznałem go.

A mama mama zmarła, gdy miałem dwadzieścia lat. Serce. Więc zostałem sam, taki trochę tułacz.

Całkiem sam? Iga wtedy ledwo powstrzymała łzy. Żadnych cioć, wujków?

Gdzieś daleko mam jakąś rodzinę pod Olsztynem, ale nie kontaktujemy się.

Wiesz co, łatwiej tak. Żadnych rodzinnych dramatów, ponoć obowiązkowych obiadków u teściowej. Tylko ty i ja.

Myślała wtedy: Boże, jaki on silny. Tyle przeżył, a nie zgorzkniał

Otoczyła go taką troską, jakby chciała wynagrodzić mu matczyną miłość, które zabrakło.

Potem był ślub, kameralny, tylko dla najbliższych.

Ze strony Igi rodzice, dwie przyjaciółki, z jego tylko najlepszy przyjaciel z dzieciństwa, Kuba, który przez całą uroczystość zachowywał się dziwnie cicho i unikał wzroku Igi.

Wtedy pomyślała, że to zwykłe onieśmielenie. Dziś rozumiała: Kuba zwyczajnie bał się palnąć coś, czego nie powinien.

A gdzie ona została pochowana? zapytała Iga pół roku po ślubie. Może pojedziemy, uporządkujemy? W końcu mama.

Tomek wtedy się spiął. Odwrócił się, zaczął poprawiać kołnierzyk.

Daleko, Iga. Na starym cmentarzu za miastem, prawie zamkniętym.

Sam czasem pojadę, nie zawracaj sobie głowy. Nie chcę tam iść, zła energia.

Lepiej myślmy o tych, którzy żyją, dobrze?

I uwierzyła. Głupia!

***

Drzwi wejściowe otworzyły się, Iga aż podskoczyła i szybko wsunęła kopertę do szuflady stołu pod zniżkami z Lidla.

Cześć, kochanie! głos Tomka zabrzmiał w przedpokoju jak zawsze pogodnie. Co nasz mistrz? Rozrabiał?

Wszedł do kuchni, podszedł do Igi, chciał pocałować w czubek głowy, ale odruchowo się odsunęła.

Co jest? Zmęczona? zmarszczył brwi, zaglądając jej w twarz. Znowu Nikodem dawał ci popalić?

Zaraz się przebiorę, zajmę się małym, a ty odpocznij.

I kolację też sam zrobię.

Nie trzeba, nie jestem głodna. Tomek, dzisiaj była poczta

Zamarł na sekundę, dosłownie na ułamek sekundy, ale Iga to zauważyła.

Tak? I co? Znowu rachunki?

Rachunki. Reklama jakaś. To wszystko.

Wyraźnie się rozluźnił i aż westchnął z ulgą.

To świetnie! Umyję ręce i lecę do synka, już się stęskniłem.

Iga patrzyła mu w plecy. Człowiek, z którym dzieliła codzienność, czas, kawał życia stał tu i kłamał.

Kłamał tak bezczelnie, że aż się robiło niedobrze.

Uznałem się za sierotę mówił.

A z zakładu karnego nr 6 pisała Lidia Nikitowna.

Za co siedzi? Kogoś zabiła? Coś ukradła? Oszukała? Ile jeszcze ma do odsiedzenia?

Iga wyobraziła sobie wyraźnie, jak za rok, dwa, dzwonek do ich drzwi. Otwierają, a tam kobieta ze zbitym spojrzeniem i więzienną przeszłością.

I powie:

Cześć, synu, cześć, synowo. A gdzie mój wnuk? Będę teraz z wami mieszkać!

Iga nie bała się o siebie, przerażała się o Nikodema.

Jak on ma rosnąć z babcią, która odsiedziała wyrok?

Czy w ogóle można dopuścić skazaną do dziecka?

Iga, chcesz herbaty? zawołał Tomek z pokoju. W Biedronce są promki na pieluchy, znalazłem ulotkę w szufladzie. Muszę jutro kupić.

Milczała. Już wtedy odpalała aplikację banku, sprawdzając stan swojego konta.

Pieniędzy powinno wystarczyć na początek. Mieszkanie w innej dzielnicy świetnie.

Lokatorzy wyprowadzą się za miesiąc. Wystarczy wytrzymać i się nie zdradzić.

***

Tomek wyszedł do pracy, wcześniej długo całował Nikosia w policzek i obiecał wrócić wcześniej.

Iga z narastającym obrzydzeniem patrzyła na tę scenę. Jak można było ją tak perfidnie okłamywać? Takie rzeczy można ukrywać?!

Gdy tylko mąż wyszedł, wyjęła list. Ręce ją świerzbiły, by go otworzyć, przeczytać, ale bała się.

A jeśli po lekturze już nie zdoła odejść? A jeśli tam coś…

Nie, powiedziała do siebie stanowczo. Nieważne, co tam jest. On mnie okłamywał prawie dwa lata!

Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Iga aż podskoczyła. Kto to?

Rodzice zawsze zapowiadają się wcześniej. Koleżanki? Podeszła do wizjera na klatce Kuba.

Nerwowo przytupywał, co chwilę zerkając na windę.

Iga otworzyła drzwi.

Kuba? Tomka nie ma, jest w pracy.

Wiem, Iga… Kuba zakłopotał się, upychając ręce w kieszenie. Przejeżdżałem blisko, pomyślałem Może Tomek zostawił klucze od garażu?

Mówił, że leżą na komodzie.

Klucze? uniosła brew. Nie ma żadnych kluczy na komodzie. W przedpokoju też nie. Jesteś pewien, że je zostawił?

Tak mówił Iga, Tomek prosił jeszcze, żebym coś odebrał z poczty. Sprawdziłem, ale nic nie było. Ty nie brałaś dzisiaj poczty?

Brałam. Dlaczego pytasz?

Kuba przełknął ślinę.

Tak tylko… Czekamy na paczkę z częściami, Tomek prosił sprawdzić, czy przyszło awizo.

Iga wróciła powoli do kuchni, wzięła ze stołu szarą kopertę i wróciła do drzwi.

Tego szukasz? podała mu list.

Kuba zbladł.

Iga, nie myśl Tomek To…

Czego mam nie myśleć, Kuba? Że matka mojego męża żyje i siedzi w więzieniu? Że obaj macie mnie za naiwne dziecko?!

Że urodziłam syna komuś, kto skrywa taki rodzinny sekret?

Iga, Tomek chciał dobrze! Kuba zaczął mówić szybko, ściszając głos. On chciał normalnego życia, bez tego całego bagna.

Jego matka… to ciężki przypadek. Tomek od niej nacierpiał się, jak nie wiesz.

Nie ze złości to ukrył, tylko żeby cię nie przestraszyć.

Wymazać? Iga gorzko się uśmiechnęła. Jak można wymazać z pamięci matkę? Tak podle.

Zabrał mi prawo wyboru! Miałam prawo wiedzieć, w jaką rodzinę wchodzę.

A gdzie tam rodzina! Kuba tylko machnął ręką. Tam nie ma rodziny. Jest tylko ona i jej… brudy.

Iga, oddaj list, proszę? Przecież nie czytałaś? Przekażę Tomkowi, sam ci wszystko opowie.

Idź już, Kuba powiedziała cicho Iga. I nie dostaniesz listu. Jest do Tomka Suworskiego niech sam odbierze. Z moich rąk.

Z trzaskiem zamknęła mu drzwi przed nosem.

***

Ten dzień minął jak we śnie. Karmiła syna, przebierała, wychodziła z nim na plac zabaw, ale myślami wracała wciąż do tej sprawy.

Co zabrać najpierw? Wózek, łóżeczko, dokumenty. Meble… niech zostaną.

W jej mieszkaniu na obrzeżach była stara wersalka i szafa to wystarczy.

O wpół do szóstej była zupełnie spokojna.

Nakryła do stołu, zrobiła kolację, położyła synka spać. I usiadła na męża czekając.

Mmm, pachnie jak w domu! mąż po powrocie udawał, że nic się nie dzieje. Patrz co kupiłem. Karuzelę dla Nikodema! Spokojne melodyjki.

Iga siedziała cicho przy stole, przed nią leżała szara koperta. Tomek zajrzał i od razu przestał udawać.

Znalazł Kuba? zapytał chropawo.

Ja znalazłam. Kuba na twoje polecenie próbował zabrać. Nie oddałam.

Tomek opadł ciężko na krzesło naprzeciwko.

Dlaczego, Tomek? Dlaczego powiedziałeś, że zmarła?

Bo dla mnie zmarła dwanaście lat temu podniósł na nią spojrzenie, oczy miał zaszklone. Kiedy pierwszy raz trafiła za kraty. Potem wyszła, pobyła pół roku i znów wróciła.

Iga, jesteś z normalnej rodziny: tata inżynier, mama nauczycielka. Nie pojęłabyś nawet, o czym ona mówi. Ona to zawodowa oszustka. Kryminalistka.

I uznałeś, że możesz mnie okłamywać? Rok? Iga nie wytrzymała, podniosła głos. Rozumiesz, że przez to wszystko zniszczyłeś między nami zaufanie?!

Bałem się cię stracić! wybuchł też. Odeszłabyś! Powiedziałabyś: Nie, nie chcę syna złodziejki, nie wiadomo co w genach.

Chciałem, by Nikodem rósł bez tego bagna. I tak, postanowiłem, że sierota brzmi lepiej niż syn recydywistki!

Teraz będzie miał tatę po rozwodzie odcięła zimno Iga.

Tomek znieruchomiał.

Co? Jak to? Przez list? Przez to, że ukryłem?

Bo cię nie znam, Tomek. Jeśli umiałeś zimno zmyślić śmierć własnej matki, to co jeszcze kłamiesz?

Kim był twój ojciec? Też nie zniknął, tylko siedzi obok?

Iga, nie gadaj głupot

To nie głupoty. Napisałam lokatorom. Miesiąc i się wyprowadzam. Jutro składam pozew.

Tomek błagał. Klęczał, prosił, tłumaczył, że kłamał z miłości.

Ale Iga nie chciała już słuchać. Decyzję podjęła.

***

Lokatorzy się wyprowadzili, Iga z synem mieszka znów u siebie. Z Tomkiem są po rozwodzie, choć on wciąż wierzy, że odzyska żonę. Nie rozumie, co zrobił źle. Dbał przecież o rodzinę…

Syna widuje regularnie, utrzymuje go całkowicie. Ale zaufania ukochanej kobiety nie potrafi odzyskać. Iga nie chce nawet o powrocie słyszeć.