Żona bez tytułu

Kobieta bez statusu

Kasia podeszła do lustra w przedpokoju, poprawiła włosy i jeszcze raz spojrzała na siebie krytycznym okiem. Nowa sukienka – granatowa, elegancka, dopasowana – leżała idealnie. Buty na niewielkim obcasie, torebka w kolorze. Wszystko jak trzeba przed spotkaniem z kolegami męża.

— Marcin, już gotowa! — zawołała w stronę gabinetu.

— Idę, idę! — odpowiedział mąż, ale odgłosy dobiegające z pokoju sugerowały, że nadal rozmawia przez telefon.

Kasia westchnęła. Znów będą się spóźniać. A tak się starała zrobić dobre wrażenie na tych ludziach, z którymi Marcin pracował w nowej firmie. Minęły trzy miesiące, odkąd dostał stanowisko wicedyrektora, a ona wciąż czuła się niepewnie na firmowych imprezach.

— Kasiu, słuchaj — Marcin w końcu pojawił się w przedpokoju, zapinając marynarkę w biegu. — Będzie tam Serafin z żoną, pamiętasz, mówiłem ci o nim? To bardzo wpływowy człowiek, wiele od niego zależy. Postaraj się z jego żoną znaleźć wspólny język.

— Oczywiście, postaram się — skinęła głową. — A czym się zajmuje?

— No, nie wiem dokładnie. Gospodyni domowa chyba. Albo coś społecznego. W sensie, jakaś tam fundacja charytatywna. Pogadaj z nią, sama się dowiesz.

Mówił pospiesznie, myślami będąc gdzie indziej. Kasia zrozumiała, że więcej szczegółów nie uzyska, więc milczała.

Restauracja powitała ich przyciemnionym światłem i cichą muzyką. Przy dużym stole siedziało już kilka par. Marcin od razu podszedł do mężczyzn, zostawiając Kasię samą wśród żon.

— To pewnie Kasia? — zwróciła się do niej elegancka kobieta po pięćdziesiątce w drogim kostiumie. — Jestem Zofia Serafinowa, żona Serafina. Marcin o tobie opowiadał.

— Bardzo mi miło! — Kasia wyciągnęła rękę. — A co dokładnie opowiadał?

— Tak ogólnie. Że ma wspaniałą żonę, która go we wszystkim wspiera — uśmiechnęła się Zofia, ale w jej oczach pojawił się błysk oceny.

Kasia usiadła obok niej, czując niepokój. Inne kobiety przy stole były w podobnym wieku, wszystkie ubrane z klasą i bogato.

— A czym się pani zajmuje, Kasiu? — zapytała szczupła brunetka przedstawiająca się jako Aneta.

— Jestem tłumaczem — odpowiedziała Kasia. — Głównie freelancer, dokumentacja techniczna.

— Ach, jak ciekawie! — zawołała Zofia, ale ton jej głosu mówił coś innnego. — A jakie języki?

— Angielski i niemiecki.

— Rozumiem. A dzieci są?

— Jeszcze nie — Kasia poczuła, że się czerwieni. To pytanie zawsze ją peszyło.

— No nic, wszystko przed wami! — pobłażliwie zauważyła trzecia kobieta, krągła blondynka. — Ja wychowałam trójkę, wszyscy już dorośli. Najstarszy w Kanadzie, biznesem się zajmuje.

Rozmowa potoczyła się utartym torem. Kobiety omawiały dzieci, wnuki, wakacje na ekskluzywnych kurortach, zakupy. Kasia przysłuchiwała się, wtrącając od czasu do czasu słowo, czując się coraz bardziej obco w tym gronie.

— A dla jakiej firmy pani tłumaczy? — nagle spytała Aneta.

— Współpracuję z różnymi klientami. Działam na własną rękę.

— A, freelancer — skinęła głową Aneta. — To pewno wygodnie, w domu siedzieć. Ale zarobki chyba niestabilne?

— Wystarczające — odparła Kasia ostrzej, niż zamierzała.

— No tak, oczywiście — Zofia uśmiechnęła się tym pustym uśmiechem. — My z dziewczynami prowadzimy fundację charytatywną. Pomagamy domom dziecka, organizujemy imprezy. Piękna sprawa! Może pani do nas dołączy?

— Pomyślę — odpowiedziała ostrożnie.

— Tylko trzeba czas poświęcić, rozumie pani? Regularnie bywać na spotkaniach, ludzi poznawać. My wszystkie mamy wolne, mężowie dobrze zarabiają, więc możemy sobie pozwolić na działalność społecz— Tylko ja nie chcę być tylko czyjąś żoną, ale przede wszystkim sobą — powiedziała Kasia, a w jej głosie zabrzmiała taka pewność, że nawet Marcin, stojący w drzwiach, na moment zamarł, zanim wreszcie zrozumiał, że to nie koniec, a początek czegoś nowego.