„Znudzony życiem razem – zdradzę ci, dlaczego straciłem zainteresowanie”

— Zupełnie się zbabiałaś. Przytyłaś. Nie chcę szukać innej, i nikogo nie mam na boku, przysięgam.
— Ale tak dalej być nie może. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, niestety, podziwiać nie mogę.
Nudzisz mnie — oświadczył mąż.
Wioletta szybko zamrugała, próbując powstrzymać łzy. Tak więc mąż odwdzięczył jej się za prawie piętnaście lat wspólnego życia!

— I co proponujesz? — spytała. — Rozwód?

— Myślę, że to będzie najlepsze rozwiązanie…

— A dzieci?

— Będę im pomagać. Zabierać na weekendy.

— Ot, tak po prostu! — warknęła Wioletta i otarła łzy. — Znudziła ci się żona, więc gotów jesteś porzucić dzieci! Zostać niedzielnym tatą! Nie masz ani wstydu, ani sumienia…

* * *

Wioletta i Krzysiek poznali się na weselu. Jej daleka kuzynka wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Krzysiek. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku Wioletta od razu wiedziała, że to jej przeznaczenie. Mądry, galanteryjny i wykształcony, wyglądał jak książę z bajki.

— Ech, gdzie tobie za takiego wyjść, Wiolciu! — mawiała matka. — Jesteś u mnie głupiutka. I wyglądasz szaro. A Krzyś to chłop jak marzenie.

Wioletta wtedy obrażona nadymała usta i demonstracyjnie odwracała głowę, by nie spotkać się z matką wzrokiem. Dopiero później, gdy dorosła, zrozumiała, że właśnie przez takie słowa i stosunek matki wiele poszło nie tak. Od dziecka łamano jej poczucie własnej wartości i nie uczono szacunku do siebie…

Ale w młodości Wioletta się nad tym nie zastanawiała. Miała motyle w brzuchu na samą myśl o Krzysiu. Spotykali się zaledwie pół roku i wzięli ślub. Wioletcie ledwo skończyło się dwadzieścia lat.

— O, zaraz cię rzuci, nie miej wątpliwości! — powtarzała matka. — Szkoda twojego czasu na niego. Za wysoko lata ptak. A ty ledwo technikum skończyłaś. I to takie niby-technikum – kursy krawieckie… Za moich czasów każda to robiła. Nawet zawodu nie masz!

— Dziękuję, mamo, za te ciepłe słowa — sarkała Wioletta. — Ale jestem już mężatką i sama decyduję, co robię.

Przez kilka lat żyli jak w niekończącym się urlopie — często wyjeżdżali na wakacje, co weekend wyruszali za miasto albo do teatru. Czasem, dla rozrywki, Wioletta szyła coś prostego, spódniczki czy sukienki, bardziej dla przyjemności niż na sprzedaż — Krzysiek dobrze zarabiał, więc nie brakowało im pieniędzy. A potem na świat przyszła Kingusia, i Wiolettę całkowicie pochłonęło macierzyństwo. Lubiła być mamą — z radością poświęciła życie córce. Najpierw zajęcia rozwojowe, potem łyżwiarstwo figurowe. Wioletta nie chciała oddawać córki do przedszkola, sama zajmowała się jej wychowaniem. To zabierało mnóstwo czasu, ale znajdowała chwilę na bieganie i ćwiczenia, by zachować formę.

— Szczęściarz z ciebie, Krzyś! — mówili krewni męża na rodzinnych imprezach. — Jaką piękność złapałeś! Jeszcze i dom prowadzi, i córką się zajmuje. Dom jak marzenie. Trzeba by wam pomyśleć o drugim.

— Na pewno się zastanowimy! — uśmiechał się Krzysiek i czule spoglądał na żonę.

Ale „pomyśleć o drugim” okazało się trudniejsze, niż się spodziewali.

— Taka już jesteś! — cieszyła się matka, gdy dzwoniła do Wioletty. — Nawet syna mężowi urodzić nie potrafisz.

— Dziękuję, mamo, za wsparcie! I tak już płaczę prawie codziennie.

Próbowali przez kilka lat, w końcu pogodzili się — widocznie los chciał, by mieli tylko Kingę. Córka szybko zaczęła odnosić sukcesy w łyżwiarstwie, i Wioletta znalazła w nich ukojenie. Przygotowywała ją psychicznie do występów, woziła na zawody, nawet sama szyła stroje. Cieszyła się z jej wygranych bardziej niż z własnych. Kinga nie miała jeszcze dziewięciu lat, a trener już przepowiadał jej wspaniałą karierę.

Krzysiek też uwielbiał córkę. Piękna żona i córka były jego dumą. Wioletta z roku na rok wyglądała lepiej, bo nauczyła się podkreślać swoje atuty, a pieniądze, które zarabiał mąż, można było przeznaczyć też na pielęgnację. Oczywiście po domowych wydatkach i córce.

Wszystko zmieniło się, gdy Wioletta dowiedziała się, że jest w ciąży. Byli przeszczęśliwi — tyle lat nie wychodziło, a tu nagle, niespodziewanie. Była w siódmym niebie, podobnie jak Krzysiek.

Niestety, ciąża była trudna: Wioletta często czuła się źle, były zagrożenia dla jej zdrowia, a ostatnie miesiące spędziła na zwolnieniu lekarskim. Poród też był ciężki. Tak bardzo, że Wioletta niemal pożegnała się z życiem. Na szczęście się udało. Syn — wyczekiwany, ukochany! — Krzysiu urodził się zdrowy. Ale Wioletcie zajęło długo, by dojść do siebie. Krzysiek początkowo krążył wokół żony, ale potem przestał — spadły na niego obowiązki związane z wychowaniem córki-łyżwiarki. I syna też musiał pilnować, bo Wioletta szybko się męczyła. Krzysiek delikatnie sugerował pomoc teściowej, ale Wioletta odmawiała.

— Tego jeszcze brakowało! Moja matka nigdy nie powiedziała mi dobrego słowa. Nie chcę, by zaczęła Kingi głowę zawracać… Wiem, jakie bzdury by opowiadała.

W końcu Wioletta potrzebowała prawie dwóch lat, by całkowicie wrócić do zdrowia. Samopoczucie wróciło do normy. Ale o sportowej sylwetce można było zapomnieć. Co nie robiła — waga nie spadała. A figura nie była już tak jędrna jak kiedyś. W efekcie Wioletta w wieku trzydziestu kilku lat czuła się jak przed emeryturą. A w głowie słyszała szyderczy głos matki: „Teraz to mąż na pewno przestanie się tobą interesować”.

Ale, o dziwo, czas mijał, a mąż wciąż traktował Wiolettę dobrze i nazywał ją najpiękniejszą kobietą, jaką zna. Ona jeszcze bardziej oddała się macierzyństwu, syna zapisała na pływanie i robotykę, a córkę woziła na zawody, gdzie dziewczynka zdobywała medale.

Córka stawała się rozpoznawalną sportsmenką jak na swój wiek, więc trzeba było inwestować coraz więcej — czasowo i finansowo — w jejWioletta spojrzała przez okno swojej pracowni krawieckiej, gdzie szyła kolejne stroje dla młodych łyżwiarzy, i uśmiechnęła się, bo teraz wiedział, że prawdziwe szczęście nie tkwi w czyjejś aprobacie, ale w spełnieniu, które znajduje się we własnych rękach i sercu.