„Znudziłaś mnie, mężu! Zmieniłaś się, a ja nie chcę szukać nowej.”

— Zupełnie się zbabiałeś. Przytyłeś. Nie chcę szukać innej, i nikogo nie mam na boku, przysięgam…
— Ale tak dalej być nie może. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, nie ukrywam, podziwiać nie mogę. Nudzę się z tobą — oświadczył mąż.
Krystyna mrugała szybko, próbując powstrzymać łzy. I to miała być nagroda za prawie piętnaście lat wspólnego życia!

— I co proponujesz? — spytała. — Rozwód?

— Myślę, że to najlepsze rozwiązanie…

— A dzieci?

— Będę im pomagać. Zabierać na weekendy.

— Tak po prostu! — warknęła Krystyna, ocierając łzy. — Znudziła ci się żona, więc rzucasz też dzieci! Zostaniesz niedzielnym tatusiem! Ani wstydu, ani sumienia…

* * *

Krystyna i Wojtek poznali się na weselu. Jej trzecia kuzynka wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Wojtek. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku, Krystyna od razu wiedziała — to jej przeznaczenie. Inteligentny, galanteryjny, wykształcony, wyglądał jak książę z bajek.

— Ech, gdzie tobie do takiego męża, Kryśka! — mawiała matka. — Jesteś u mnie głupiutka. I uroda taka… przeciętna. A Wojtek to złota rączka.

Krystyna wtedy dąsała się i odwracała, by nie patrzeć matce w oczy. Dopóki nie zrozumiała, że właśnie przez takie słowa i relacje wszystko potoczyło się nie tak. Od dziecka miała złamaną pewność siebie.

Ale w młodości Krystyna się nad tym nie zastanawiała. Motyle w brzuchu na samą myśl o Wojtku! Poznali się na pół roku przed ślubem. Krysi ledwo stuknęło dwadzieścia lat.

— Porzuci cię, nie miej wątpliwości! — powtarzała matka. — Zbyt wysoko lata, a ty ledwo technikum skończyłaś. I to jakie! Krawiectwo… W moich czasach każda tak potrafiła. To nawet nie zawód!

— Dzięki, mamo, za wsparcie — sarknęła Krystyna. — Ale jestem mężatką i sama decyduję.

Przez parę lat żyli jak w niekończących się wakacjach — wyjazdy, teatry, spacery. Krystyna szyła dla przyjemności, bo Wojtek dobrze zarabiał. Potem urodziła się Basia, i Krystyna zanurzyła się w macierzyństwie. Uwielbiała być mamą — poświęciła się córce. Zajęcia rozwojowe, potem łyżwy. Nie chciała oddawać Basi do przedszkola, sama ją uczyła. Znajdowała jeszcze czas na jogging, by trzymać formę.

— Szczęściarz z ciebie, Wojtek! — mówili krewni na rodzinnych spotkaniach. — Jaką piękność złapałeś! Dom jak marzenie. Czas na drugie dziecko.

— Oczywiście! — uśmiechał się Wojtek, czule spoglądając na żonę.

Ale z drugim dzieckiem nie szło łatwo.

— Patrzcie ją! — drwiła matka przez telefon. — Nawet syna nie umie urodzić.

— Dzięki, mamo! I tak codziennie płaczę.

Po latach prób pogodzili się z losem — jedna Basia im zostanie. Córka błyszczała w sporcie, a Krystyna żyła jej sukcesami. Sama szyła kostiumy, jeździła na zawody. W wieku dziewięciu lat Basia miała już obiecującą przyszłość.

Wojtek też ją uwielbiał. Piękna żona i córka — jego duma. Krystyna z wiekiem wyglądała lepiej, bo nauczyła się podkreślać atuty. Pieniądze męża pomagały w pielęgnacji.

Wszystko zmieniło się, gdy Krystyna zaszła w ciążę. Radość ogromna — tak długo nie mogli, a tu niespodzianka! Niestety, ciąża była trudna. Zagrożenia, ostatnie miesiące pod obserwacją. Poród też ciężki. Ledwo przeżyła. Ale synek — upragniony Kacperek! — urodził się zdrowy. Krystyna długo dochodziła do siebie. Wojtek najpierw skakał koło niej, potem skupił się na Basi i synku. Sugerował pomoc teściowej, ale Krystyna odmówiła.

— Za grosz dobrego słowa, a teraz ma Basię oczerniać? Nie ma mowy!

Dwa lata zajęło jej pełne odzyskanie zdrowia. Figura jednak już nie wróciła. Co robiła — waga stała. W wieku trzydziestu paru lat czuła się jak emerytka. A w głowie matki głos: „Teraz mąż na pewno cię oleje”.

Ale Wojtek wciąż mówił, że jest piękna. Krystyna zanurzyła się w macierzyństwie jeszcze głębiej. Kacperek na basen i robotykę, Basia na zawody. Sukcesy córki rosły, ale i koszty. Krystyna dźwigała to wszystko, zapominając o sobie. Przytyła, rzuciła kosmetyczkę, modne ubrania. Ale Basia zbierała złote medale. Krystyna szyła jej stroje, marząc o projektach na wielkie zawody.

Pewnego dnia Wojtek, patrząc na żonę, rzucił:

— Trochę się zaniedbałaś. Z piętnaście kilo za dużo.

— Może i dwadzieścia! — prychnęła Krystyna. — Cudów nie ma. Nie mam czasu.

— Zacznij. Chcę mieć ładną żonę.

— Ty też nie wyglądasz jak młodzian — wskazała na jego łysinę i brzuch.

Z początku się złościła, potem żartowała. Gdy jednak Wojtek coraz częściej narzekał na jej wygląd, zaczęła płakać.

* * *

Aż przyszedł ten przeklęty dzień, gdy oznajmW końcu Krystyna otworzyła własną pracownię krawiecką, a jej projekty stały się tak popularne, że nawet dawny mąż przyszedł kiedyś zamówić garnitur — ale odmówiła, podając mu tylko numer konkurencji.