„Znudziłaś mi się, stwierdził mąż. – Zmieniłaś się. Nie szukam innej, naprawdę.”

— Zupełnie się zbabiałaś. Przytyłaś. Nie chcę szukać innej i nikogo nie mam na boku, przysięgam.
— Ale tak dalej być nie może. Chcę podziwiać swoją ukochaną kobietę. A tobą, niestety, już nie potrafię. Nudzę się z tobą — oświadczył mąż.
Kinga szybko mrugała, próbując powstrzymać łzy. Taką nagrodę dostała za prawie piętnaście lat wspólnego życia!

— I co proponujesz? — zapytała. — Rozwód?

— Myślę, że to będzie najlepsze rozwiązanie…

— A dzieci?

— Będę im pomagał. Zabierać na weekendy.

— Tak po prostu! — warknęła Kinga i otarła łzy. — Znudziła ci się żona, więc gotów jesteś porzucić dzieci! Zostać niedzielnym tatą! Ani ci wstyd, ani sumienie…

* * *

Kinga i Arek poznali się na ślubie. Jej kuzynka wychodziła za mąż, a wśród gości ze strony pana młodego był Arek. Mimo dziesięcioletniej różnicy wieku Kinga od razu poczuła, że to jej przeznaczenie. Inteligentny, galowy i wykształcony — wyglądał jak książę z bajki.

— Ech, gdzie tobie do takiego męża, Kinga! — mówiła matka. — Jesteś głupiutka. I wygląd masz taki sobie. A Arek to chłop jak rzadki.

Kinga wtedy dąsała się i odwracała, by nie spotkać się z matką wzrokiem. Dopiero później, gdy dorosła, zrozumiała, że właśnie przez takie słowa i podejście matki wiele poszło nie tak. Od dziecka miała złamaną samoocenę i brak szacunku do siebie…

W młodości jednak Kinga się nad tym nie zastanawiała. Miała motyle w brzuchu na samą myśl o Arku. Spotykali się tylko pół roku i wzięli ślub. Kinga ledwo skończyła dwadzieścia lat.

— Porzuci cię, nie wątp w to! — powtarzała matka. — Szkoda twojego czasu. On to ptak wysokiego lotu, a ty ledwo technikum skończyłaś. I to jeszcze tylko kursy krawieckie… Za moich czasów każda to umiała. To nawet nie zawód!

— Dzięki, mamo, za miłe słowa — mówiła Kinga sarkastycznie. — Ale jestem już mężatką i sama decyduję, co robię.

Pierwsze lata byli jak na niekończących się wakacjach — często wyjeżdżali, każde weekendy spędzali za miastem lub w teatrze. Dla relaksu Kinga szyła proste sukienki, raczej dla przyjemności niż na sprzedaż — Arek dobrze zarabiał, więc nie brakowało im pieniędzy. Potem przyszła na świat Ania, a Kinga całkowicie oddała się macierzyństwu. Lubiła być mamą — z radością poświęciła życie córce. Najpierw zajęcia rozwojowe, potem sekcja łyżwiarstwa figurowego. Kinga nie chciała oddawać córki do przedszkola i sama się nią zajmowała. To zabierało mnóstwo czasu, ale znajdowała chwile na bieganie, by utrzymać formę.

— Masz szczęście, Arek! — mówili krewni męża na rodzinnych spotkaniach. — Jaką piękność złapałeś! Do tego dom prowadzi, z córką zajmuje się. Dom — pełna miska. Trzeba by za drugim się rozejrzeć.

— Na pewno się rozejrzymy! — uśmiechał się Arek i czule spoglądał na żonę.

Ale „rozejście się” za drugim okazało się trudniejsze, niż sądzili.

— No proszę ciebie! — drwiła matka, gdy dzwoniła do Kingi. — Nawet syna mężowi nie potrafisz dać.

— Dzięki za wsparcie, mamo — mówiła Kinga. — I tak płaczę prawie codziennie.

Próbowali przez kilka lat, w końcu pogodzili się — los chciał, by mieli tylko Anię. Córka szybko zaczęła odnosić sukcesy w łyżwiarstwie, a Kinga znalazła w tym ukojenie. Przygotowywała ją do występów, woziła na zawody, nawet sama szyła stroje. Cieszyła się jej zwycięstwami bardziej niż własnymi. Ania miała niecałe dziewięć lat, gdy trener przepowiadał jej wielką karierę.

Arek też uwielbiał córkę. Piękna żona i dziecko były jego dumą. Kinga z roku na rok wyglądała lepiej, bo nauczyła się podkreślać atuty, a pieniądze męża pozwalały jej dbać o siebie. Oczywiście po obowiązkach domowych i córce.

Wszystko się zmieniło, gdy Kinga odkryła, że jest w ciąży. Radość była ogromna — tyle lat się nie udawało, a tu nagle samo wyszło. Była w siódmym niebie, tak jak Arek.

Ale ciąża była trudna: Kinga często źle się czuła, były zagrożenia, a ostatnie miesiące spędziła na zwolnieniu. Poród też był ciężki. Tak bardzo, że Kinga niemal pożegnała się z życiem. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Synek — długo wyczekiwany, ukochany! — Kacperek urodził się zdrowy. Kinga jednak długo dochodziła do siebie. Arek początkowo krzątał się koło niej, ale potem przestał — cała opieka nad córką i synem spadła na niego. Kinga odmawiała pomocy teściowej.

— Tego jeszcze brakuje! — mówiła. — Moja matka nigdy nie powiedziała mi dobrego słowa. Nie chcę, by Ani też wpajała takie rzeczy…

W końcu Kinga potrzebowała prawie dwóch lat, by w pełni wyzdrowieć. Samopoczucie wróciło do normy, ale o smukłej sylwetce można było zapomnieć. Nie pomagały ćwiczenia ani diety. Po trzydziestce czuła się jak przed emeryturą. A w głowie słyszała szyderczy głos matki: „Teraz mąż na pewno przestanie na ciebie patrzeć”.

Lecz, co dziwne, lata mijały, a Arek wciąż nazywał Kingę najpiękniejszą kobietą, jaką zna. Ona zaś coraz bardziej oddawała się macierzyństwu — Kacperka zapisała na basen i robotykę, a Anię wciąż woziła na zawody, gdzie zdobywała medale.

Córka stawała się rozpoznawalną sportsmenką, więc trzeba było coraz więcej inwestować w jej karierę. Kinga dźwigała to wszystko, podobnie jak rosnącego synka. Nic dziwnego, że dla siebie zostawało niewiele czasu i siły. Kinga przytyła, przestała dbać o modne ubrania i kosmetyczkę. Ale jej wysiłki przynosiły efekty — Ania coraz częściej zdobywała złoto na zawodach. Kinga była z niej dumna i sama szyła jej stroje. Marzyła, by kiedyś uszyć coś tak dobrego, że Ania mogłaby w tym występować — choć trener pewnie by się nie zgodził.

Pewnego dnia Arek, przyglądając się żonie, stwierdził:

— Coś się zaniedbałaś. Z piętnaście kilo za dużo.

— Może i dwadzieścia! — prychnęła Kinga. — I co w tym dziwnego? Już nie mam dwKinga odwróciła się do lustra, uśmiechnęła do siebie i powiedziała cicho: „Nie potrzebuję już twojej aprobaty, Arek – jestem piękna właśnie taka, jaka jestem, a to wystarczy.”