Zniecierpliwiony krewny

Jak wyobrażasz sobie to, mamo? spytałam, marszcząc brwi. Czy mam dwa tygodnie zamieszkać z kompletnie obcym mężczyzną?

Dlaczego miałby być obcy? To przecież Ignacy, syn mojej kuzynki Lidy, nasz krewny!

Pamiętasz, jak bawiliśmy się z nim w dzieciństwie, kiedy gościśmy u nich? przypomniała mama.

Mamo, mam prawie trzydzieści lat! Gdzie jest moje dzieciństwo? próbowałam dotrzeć do matki. Czy znowu chcesz mnie wydać za mąż?

Nie gadaj bzdury to krewny! Dlatego czekaj na gościa, nic się ci nie stanie zdecydowanie odrzuciła rozmowę i rozłączyła się.

Mama zawsze czciła więzi rodzinne: rodzina to świętość! Dlatego bez wahania zaproponowała mi przyjęcie starszego Ignacego, który postanowił przeprowadzić się do stolicy Warszawy, miasta możliwości.

Przyjmij go jako rodzinę, nie musisz mu płacić czynszu, jeśli to rodzina w Warszawie! mawiała.

Ja, nauczycielka języka rosyjskiego i literatury w liceum, doskonale pamiętałam, że przysłówek po rodzinie był ulubionym zwrotem w słynnym słowniku Janka Głowca, znanego z niecnych wyczynów.

Zaoferowałam mamie, że sama przyjmę kuzynka, bo jestem dobra. W końcu nie chciało się przesiąść na obce warunki.

Mieszkałaśmy z tatą w małej kawalerce z lat sześćdziesiątych, z guzikami i żałosnie małą kuchnią, do której nie zmieściłaby się nawet rozkładana kanapa. Nie mogłam wpakować Ignacego pod siebie. Co ty, Jadwigo!

Jadwiga poczuła się przygnębiona od dawna żyła sama, krótkotrwałe małżeństwo nie wchodziło w grę.

Małżeństwo z uczelni skończyło się po sześciu miesiącach; po rozwodzie nic już nie zostało. Na szczęście nie zdążyła zrobić jeszcze dziecka nie chciała kolejnego nieszczęścia od pierwszego męża, którego uważała za kompletną porażkę.

Wiek Jadwigi zbliżał się do trzydziestu, a mężczyzny wciąż brakowało. Rodzice martwili się, ale ona sama była zadowolona z sytuacji.

Miała ona solidną, dwupokojową kawalerkę odziedziczoną po babci. W środku było mnóstwo starociekich rzeczy, ale wszystko działało: pralka prała, lodówka chłodziła, telewizor nadawał czego chcieć więcej?

Dobra praca i przyzwoite wynagrodzenie w biurze Jadwiga była ceniona. Nie brakowało jej przyjaciół, a samotność wypełniał kot Burek, nazwany tak jak pies łowczy w słynnej książce o Nieznajomym.

Jadwiga przygotowała pokój dla gościa i niepewnie czekała na przybycie Ignacego. Mimo zapewnień mamy: Polubi ci się!

Krewny, jak się okazało, nie był wcale niczym złym. Rozpoczął zamieszkanie odpowiedzialnie: objechał mieszkanie i zajrzał we wszystkie wspólne przestrzenie, jak mówiono kiedyś.

Czego tu szukasz? zapytała gospodyni. Złota i diamenty? Myślisz, że przyjechałam i od razu zamontowałam złoty sedes?

Po prostu chcę wiedzieć, gdzie będę mieszkał! odparł mężczyzna.

A jeśli coś ci się nie spodoba, nie zostaniesz u mnie? dopytała Jadwiga, ciekawa.

Zostanę, ale

Ale co?

No, tak nic!

Poszli więc napić się herbaty i się poznać. Ignacy przyniósł do herbaty ciasto, które przekazała mama Lida, i kupił mały, pyszny tort. Gość nie był nachalnym najemcą.

W kwestiach domowych Ignacy był wzorem: samumył naczynia, gotował przyzwoicie i nie zostawiał kałuż w łazience. Krótko mówiąc, był przyzwyczajony do kuweta.

Dzięki cioci Lidzie i pierwszej żonie Ignacego nie wiadomo, kogo bardziej, on też był rozwódką.

To niemożliwe! zdziwiła się przyjaciółka Łucja, gdy Jadwiga opowiadała o lokatorze. To gotowy mąż, trzeba go wziąć!

Łucja wiedziała, co mówi: rozwiodła się z Lwem właśnie z tego powodu.

Ale to nasz krewny! Poza tym mi się nie podoba! odparła Jadwiga.

Co to za krewny, to już chyba siódma woda w kisielu! Jak może ci się nie podobać? Co jest, że jesteś taki?

No, chyba nie! Ignacy był przystojny, ale nie w typie Jadwigi.

Mimo to dziewczynie nie przypadł do gustu nie był jej człowiekiem, nie mieli wspólnych punktów. Ich rytmy biologiczne nie zgrywały się: ona sowa, on skowronek.

Jadwiga wolała spokojne tempo życia, kierując się wschodnią mądrością: śpiesz się powoli.

Gość był bardzo aktywny i kreatywny, ciągle szedł naprzód, a serce miał jak silnik. To wszystko o nim, Ignacym.

W pierwszym dniu zaciągnął Jadwigę do teatru, kupując bilety z wyprzedzeniem online. Nie chciała go od razu odrzucać, więc poszła, choć teatr nie był jej ulubionym miejscem.

Lubiła stare spektakle w internecie, a nowoczesna interpretacja klasyki jej nie trafiała. Nie podobał się jej brak kurtyny, współczesne kostiumy i niejasne dialogi. Reżyser chyba nie rozumiał, że publiczność chce czegoś innego.

Ignacy zachwycony, a w drodze powrotnej próbował udowodnić, że Jadwiga się myli, gorącą dyskusją. Nie przekonał jej, a jedynie doprowadził ją do irytacji po raz pierwszy od dawna ktoś narzucił jej obce zdanie.

Nie rozumiesz, to nowoczesne, postępowe spojrzenie! podnosił głos Ignacy.

A po co mi nowoczesność? spokojnie odpowiedziała Jadwiga. Stare mi wystarczało!

To więc to postęp! zdziwił się mężczyzna. To ruch naprzód!

Zaczął wyliczać zalety Moskwy miasta możliwości i swoje wielkie plany, które wydawały się gigantyczne.

W domu czaił się Burek

Kiedy kot zobaczył, że go nie zadowala nowy gość, schował się pod łóżkiem, tak jak zwykle, gdy coś mu nie grało. Wyglądało na to, że przystojny Ignacy nie przypadł do gustu nawet kotu.

Ignacy, trzydziestoletni gość, włączył się w życie rodziny nie tylko w obowiązkach domowych. Na drugi dzień kupił nowy dywan i wyrzucił stary leżący na klatce schodowej. Jadwiga przyjęła tę zmianę bez komentarza, bo nikt nic nie musiał udowadniać po prostu kupił i wstawił.

Potem w kuchni pojawił się nowy rondel w starym trudno było gotować kaszę, bo przywierała do dna! Jadwiga znowu milczała; rano piła kawę z kanapką, a rondel najwyraźniej Ignacy kupił dla siebie, bo woli solidne śniadania, a nie tę papkę.

Ignacy zaproponował zapłacić za media, twierdząc, że korzysta z wody i prądu. Idealny mężczyzna!, pomyślała Jadwiga, ale odmówiła, czując, że to atak na jej przestrzeń.

Skąd ci przyszło, że gość ma płacić czynsz? spytała. Czyżby już rozlał swoją gęsią łapę po cudzej powierzchni?

Omińmy to, Ignacy Maksymilianie! odparła.

Ignacy nie spędzał dni w bezczynności aktywnie szukał pracy. Rozsyłał liczne CV, brał udział w licznych rozmowach kwalifikacyjnych; coś wisiło w powietrzu.

Gdy dwutygodniowy termin jego pobytu u rodziny się kończył, zaczęło mu się krztusić z nosa, kichał i miał wysypkę na twarzy. To był znak, że coś się kończy.

Jednak nikt nie wyjechał. Ignacy odważył się nawet krzyczeć na Jadwigę: Dlaczego w butach weszłaś do kuchni? Trudno się rozwiązać, co? lub Po co kupiłaś ten proszek do prania? Nie wypłuczesz go z ubrań!.

Jadwiga poczuła się jakby była okrągłą głupią. Myślała, że to on jest gospodarzem, a ona i Burek tylko gościnni lokatorzy.

Kot wciąż ignorował gościa, wychodząc spod łóżka tylko, gdy go nie było.

W osiemnastym dniu gościnności Ignacy zadzwonił przyjęto go do pracy. W końcu mnie nie przyjmą, Irka! pomyślał. Mężczyzna podzielił się radością, ale nie wspomniał, że się wyprowadza.

Jadwiga, przekraczając granice uprzejmości, zapytała rozwścieczonego krewnego: Czy nie mam już dość, panie? Umówiła się na rozmowę na jutro, ale Ignacy miał jutro badania lekarskie, bez których nie mógł podjąć pracy.

Następnego ranka Jadwiga wróciła z pracy, a przed jej oczami stał pięknie nakryty stół.

Czy to pożegnalna kolacja? Dzięki Bogu! pomyślała i nie muszę zaczynać nieprzyjemnej rozmowy! i od razu poczuła się lepiej.

Ignacy zawsze był w dobrym nastroju, więc przy stole panowała świąteczna atmosfera. Mężczyzna nalał wina do kieliszków i zabrał głos.

Wtedy Jadwiga usłyszała, że Ignacy chce jej zrobić propozycję! Nie biznesową, a sercową o rękę i serce! I nie przejmował się, że są krewnymi.

Myślę, że moglibyśmy stworzyć dobrą parę! mówił, podnosząc kielich. Nie jestem ci nieprzyjemny! Ty też mi się podobasz! W naszym wieku trzeba podchodzić do małżeństwa świadomie!

Mamy już wszystko: mieszkanie i dobrą pracę! Miłość w małżeństwie może przeszkadzać, ale szacunek jest najważniejszy! Szanujemy się nawzajem!

Jadwiga słuchała tej paplaniny, otwierając usta, gdy nagle Burek wyskoczył spod łóżka. Czy to dlatego, że mu się znudziło, czy ma własne kocie sprawy, czy w końcu uznał Ignacego za swojego?

To twój kot? zdziwił się gość.

Tak odpowiedziała Jadwiga. A ty widziałeś go po raz pierwszy?

Po raz pierwszy! A ja mam alergię na sierść kotów! Dzisiaj lekarz potwierdził alergię! Skąd to wziąłem?

Czy nie zauważyłeś kuwety w toalecie? Zawsze wszystko zauważasz!

Nie zwróciłem na to uwagi! Muszę coś z tym zrobić!

Czy lekarz coś przepisuje? Zacznij leczyć!

Przepisuje, ale trzeba zwalczyć przyczynę, nie tylko objawy! radził lekarz. Nie mogę żyć z kotem w tym samym mieszkaniu!

Kto cię do tego zmusza? Nie mieszkaj!

Co to znaczy nie mieszkaj? Czy to ma być ślub?

Jakaś ślubna ceremonia, Ignacy? Czy twój alergiczny problem nie wpadł ci do mózgu?

Nasz! potwierdził z przekonaniem. Kot będzie wciąż przeszkadzał!

Proponujesz mi go uśpić! wykrzyknęła Jadwiga.

To opcja! Mogę za to zapłacić! zaproponował kawaler.

Najpierw uśpię ciebie! po krótkiej chwili odpisała Jadwiga. Tak, ciebie! I nie patrz tak na mnie precz! Mówię to tobie, nie Burekowi!

Ignacy wypił wino i odszedł od stołu, mówiąc na pożegnanie: Nie sądziłem, że jesteś taka prymitywna!.

I to tyle, do widzenia! odparła Jadwiga z ulgą.

Po jego wyjściu z kuchni zniknął rondel. Kupiony dywan pozostał chyba nie chciał go nieść.

Zadzwoniła mama: Jak mogłaś go wyprzeć? Wnuk już narzeka!.

Chciał, żebym poślubiła go! Jeśli jesteś tak dobra, wyjdź sama! On mi się nie podoba! powiedziała Jadwiga i rozłączyła się.

Nikt już nie oddzwonił; temat się wyczerpał.

A to było sprawiedliwe: może następnym razem jakiś krewny będzie miał na nią alergię. Historia zna przypadki, kiedy mężowi była alergia na łupież żony i nie skończyło się dobrze.

Mamo, następnym razem, kiedy zechcesz pomóc, przyjmuj krewnych pod swój dach: kto wymyśli, ten prowadzi. A Jadwiga z Burekiem radzą sobie całkiem nieźle.