Znalazłem powód, by się oświadczyć. Opowieść o Marinie, Polince, sąsiedzie Anatolu, kundelku Barbosiu, kotce Murni i prawdziwym szczęściu w polskiej kamienicy

Znalazł powód, by się oświadczyć. Opowieść

Dziękuję Wam za wsparcie, lajki, każde dobre słowo, subskrypcje i OGROMNE DZIĘKI od całej mojej szóstki futrzastych kotków! Udostępniajcie, co Wam się podobało, w social mediach autorowi zawsze miło przeczytać komentarz od życzliwego bliźniego!

Twoja córka chciała rasowego psa? zagadnął któregoś dnia sąsiad Marię.

Chciała, a jakże, tylko my bez taty żyjemy, więc pieniędzy nie mamy westchnęła Maria. Sąsiad tylko się uśmiechnął szeroko: Oddam za frajer, chodźmy zobaczyć.

Jak na złość, córcia, Małgosia, już ze szkoły wróciła i usłyszała rozmowę:

Mamo, jedziemy! Przecież za darmo, mamo! Będę z nim wychodzić, tylko piątki zbierać, obiecuję, mamo!

Co ty, Wojtku, za jeden! Rozemocjonujesz dziecko, a ja potem martw się, kombinuj zirytowała się Maria Nowak.

Mariu, najpierw mnie popatrz, potem się złość. Facet ze mnie całkiem porządny, złota rączka, robotny. Wszystko się zgadza, tylko samotny jestem!

Daj spokój, Wojtek, ja cię znam jak zły szeląg! Przecież jestem starsza od ciebie o dobre siedem lat, maturę już zdawałam, jak ty biegałeś do podstawówki, nie przesadzaj prychnęła Maria.

Teraz się już wyrównaliśmy, patrz, ledwo ci nad ramię sięgam, a i siłki mam więcej! Wojtek podszedł i przytulił Marię nagle.

Małgosia, zobacz tylko jak jestem większy i silniejszy od twojej mamy!

Tylko rozumku mniej przy córce ściskasz ledwo się Maria wyślizgnęła.

No właśnie! Brakuje mi ciebie, takiej mądrej, dlatego się tak szamoczę uśmiechnął się smutno Wojtek.

Dobra, dość już tych ceregieli, jedziemy po psa, czy nie? popiskiwała Małgosia.

No więc właśnie, gdzie takiego psa kupisz za darmo? Całkiem ładny, w łaty! A jaka historia do niego się przyplątała pojedźcie, pokażę! Wojtek zrobił tajemniczo głos, a Małgosia aż się wpiła w rękę mamy:

Maamooo, mamusiuu, przecież obiecałaś!

W oczach Marii zamęt, Wojtek aż się uwija:

No? Odpalać auto? Blisko jest, nie pożałujecie!

Maria przewróciła oczami, westchnęła i rzekła do córki:

Dobra, mówią, że mały psiak Ale Małgośka, jak zaczniesz tróje zgarniać

Przez całą drogę Małgosia bombardowała pytaniami: A pies wesoły? Jak się wabi? Panie Wojtku, daleko jeszcze?

W końcu jednak stało się dotarli pod starą kamienicę.

To mieszkanie po mojej mamie. Wynajmowałem, no ale trafiłem na, jakby to powiedzieć nie za ciekawych najemców. Nie uprzątnąłem jeszcze, dopiero wczoraj odkryłem, co zostawili, jak przyszedłem upomnieć się o czynsz

W środku panował obraz nędzy i rozpaczy śmieci, reklamówki z resztkami kaszy, puste pudełka po herbatnikach i puszki po konserwach, smród niemiłosierny.

A tam, skuleni ramię w ramię w rogu, przestraszona szara kotka o bursztynowych oczach i kudłaty psiak.

Przybrudzeni, potargani, ale jak się później okaże niezłomni. Nie poddali się mimo paskudnego losu przydzielonego przez byłych właścicieli.

Wiesz co, miesiąc mnie tu nie było! Przyszedłem po pieniądze, a tu taki bałagan! podenerwowany, ale i rozczulony opowiadał Wojtek.

Sąsiedzi donieśli, że dwie studentki, co tu mieszkały, wyprowadziły się cichaczem dwa tygodnie temu i ślad po nich zaginął. Kotkę i psiaka zostawiły, jakby były zużytą szczotką do butów

Tak sobie te bidulki siedziały zamknięte, czekając nie wiadomo na co.

Jak one przeżyły? przejęła się Małgosia.

Ślady ich herosów widoczne były dookoła rozszarpane paczki, zeżarte ciastka i cukierki, potem makarony, a nawet płatki owsiane. Dziwnym sposobem poradziły sobie z konserwą, otworzyły puszki i zjadły mleko skondensowane, co zostało po lokatorkach. Wszystko, co znalazły, znikało!

Trzeba by ich zobaczyć przy robocie!

Najważniejsza jednak była woda.

Kotka chyba potrafiła odkręcić kran albo przez przypadek. Szczęście, że nie na full, bo sąsiedzi mieliby powód do narzekań Chociaż, szybciej by im ktoś pomógł.

Wojtek wiedział, gdzie pchać Małgosia rzuciła się ratować psiaka i kotkę, karmić karmą przyniesioną przez sąsiada.

A nawet Maria wyraźnie się wzruszyła.

No widzisz, wiedziałem, że się nie pomyliłem, Mariu. Dobra z ciebie kobieta mówił Wojtek cicho, gdy Małgosia głaskała już nakarmione, nadmuchane jak baloniki zwierzaki. No, zabieramy oba? A ty, Mariu, za mąż za mnie pójdziesz? Bo ja dlatego się nie żeniłem, że czekałem na taką jak ty. Weźmiesz mnie, pożyjemy razem jak w bajce. Auto mam, dwie chaty, Małgosię wyswatanie za parę lat, drugą mieszkanie wynajmiemy, tylko lokatorów porządnych dobrać. Co powiesz? Jeszcze dzieci mieć będziemy, żyć nie umierać! A kotka z psiakiem już się znalazły, jak w porządnej rodzinie zgódź się, Mariu!

Zgódź się, mamo! wykrzyknęła Małgosia, nie do końca łapiąc, do czego dąży pan Wojtek.

Wojtek roześmiał się:

No patrz, wszyscy się zgadzają, decyzja należy do ciebie!

Daj spokój, Wojtku, żartujesz sobie czy co? Maria nagle się zawstydziła.

Bo i prawda Wojtek to chłop jak ta lala, dobry, zwierzaka nie skrzywdzi, tylko litość w oczach. No i szczerze mówiąc, Maria nigdy nie sądziła, że ktoś jej się jeszcze oświadczy. A tu wyobraźnia rusza, a Wojtek już przytula tak, że serce podchodzi do gardła.

Daj chwilę, jeśli nie żartujesz Kusiciel jaki! Maria zarumieniła się po uszy.

To my poczekamy! Ja póki co kotkę zabiorę, a wam pies, jak marzyłyście. Jutro z Mirką (bo kotka dostała już imię) przyjdziemy po odpowiedź, a ty, Azorku, pilnuj porządku! powiedział Wojtek do psa; ten szczeknął z aprobatą…

Udało się Wojtkowi Maria zgodziła się zostać jego żoną.

Miesiąc później cała klatka świętowała wesele.

Szykowali w mieszkaniu Marii, ale biesiadowali u Wojtka tam kawalerka większa, zmieścił się stół na pół osiedla.

Mirka i Azor trzymali się nowej rodziny blisko, zwierzaki wiedzą, kto jest dobrym człowiekiem.

Rok później Maria i Wojtek powitali bliźnięta Zosię i Jasia.

Mirka i Azor mieli już własny etat pilnowali maluchów. W dużej rodzinie każdy znajdzie dla siebie miejsce.

A przede wszystkim w dużej i kochającej rodzinie zawsze jest szczęścia w bród!

Dzieci i zwierzaki radość gwarantowana.

Zwłaszcza, gdy w domu i kot i pies!