Znalazłam drugi telefon męża

Aleksandra wycierała kurz w gabinecie męża, gdy jej ścierka zahaczyła o stertę papierów na brzegu biurka. Kartki rozleciały się po podłodze. Warknęła pod nosem i zaczęła je zbierać. Pod fotelem coś błysnęło—mały, czarny przedmiot. Pochyliła się i wyciągnęła smartfon w wytartej etui.

„Dziwne” — mruknęła, obracając telefon w dłoniach.

Nowy iPhone Piotra zawsze leżał albo w kieszeni jego marynarki, albo na nocnym stoliku. Ten był wyraźnie tańszy, prostszy i… obcy. Nacisnęła przycisk—ekran zajaśniał, pokazując godzinę i datę. Bez hasła. Serce Aleksandry ścisnęło się, a w gardle stanął jej gorzki guz.

Powoli opadła na fotel, nie odrywając wzroku od urządzenia. Po dwudziestu trzech latach małżeństwa zdarzało się im wiele: kłótnie, urazy, nieufność. Ale drugi telefon? Ola nigdy nie uważała się za zazdrosną żonę. Ufała Piotrowi, była dumna z ich związku. Teraz bała się zajrzeć do tej czarnej skrzynki pełnej potencjalnie niszczących tajemnic.

„Dwadzieścia trzy lata razem, dwie córki… Czy wszystko na próżno?” — myśli wirowały w głowie, gdy palce bezwiednie przewijały menu. Żadnych zdjęć. Kilka kontaktów—bezimienne numery, oznaczone tylko cyframi i inicjałami. I wiadomości… Ola zastygła, widząc rozmowę z kontaktem „M. K.”

„Dzisiaj o 19:00, jak zwykle?” — napisał Piotr trzy dni temu.
„Tak, czekam” — krótka odpowiedź.

Dwa dni później:
„Dzięki za wczoraj. Wszystko jak zawsze na wysokim poziomie” — wiadomość od męża.
„Cieszę się, że podobało się. Jutro dasz radę?”
„Spróbuję, ale nie obiecuję. Ola coś przeczuwa” — odpisał Piotr.

Aleksandrze pociemniało w oczach. Ona? Przeczuwa? Do tej chwili nawet nie przyszło jej to do głowy! W piersi rozlała się paląca mieszanka urazy, złości i rozczarowania. Dwadzieścia trzy lata zaufania—i tak po prostu?

Na dole trzasnęły drzwi wejściowe. Piotr wracał z pracy wcześniej niż zwykle. Ola w panice wsunęła telefon do kieszeni swojego szlafroka, złapała ścierkę i udawała, że dalej sprząta.

„Olu, gdzie jesteś?” — głos męża rozległ się w przedpokoju.

„W gabinecie, sprzątam” — odparła, starając się mówić normalnie.

Piotr stanął w drzwiach—wysoki, zadbany, w eleganckim garniturze. W wieku pięćdziesięciu lat wyglądał młodziej niż rówieśnicy i wciąż przyciągał kobiece spojrzenia. Kiedyś Ola była z tego dumna, teraz poczuła zimny dreszcz.

„Jak ci minął dzień?” — zapytała, energicznie przecierając półkę z książkami.

„Normalnie” — rozluźnił krawat i przeciągnął się. — „Tylko zmęczony. Klient trafił się wymagający, straciłem na niego trzy godziny.”

„Jaki klient? M. K.?” — chciała zapytać, ale się powstrzymała.

„A ty co tak wcześnie?” — odwróciła się, próbując dostrzec w znanej twarzy ślady oszustwa.

„Stęskniłem się” — podszedł i objął ją od tyłu, wtulając nos w jej szyję. Pachniał znajomą wodą toaletową i delikatnie… papierosami, choć rzucił palenie pięć lat temu. Ten zapach ukłuł ją.

„Idę pod prysznic” — pocałował ją w policzek i wyszedł.

Gdy została sama, Ola opadła na kanapę. Co robić? Wdawać się w awanturę od razu? Śledzić go? A może zapytać wprost? W kieszeni szlafroka obcy telefon ciążył niewyobrażalnie. Wyciągnęła go i ponownie otworzyła wiadomości. Nic jednoznacznego, żadnych wyznań miłosnych ani intymnych zdjęć. Ale sama tajemnica drugiego telefonu mówiła wiele.

Wieczór upłynął w męczącym napięciu. Jedli kolację we dwoje, oglądali serial, rozmawiali o córkach. Starsza, Kasia, mieszkała w innym mieście z mężem i dwuletnim synkiem. Młodsza, Ania, kończyła studia. Piotr zachowywał się jak zwykle—opowiadał o pracy, żartował, pytał o jej sprawy. Nic podejrzanego, jeśli nie znało się tajemnicy telefonu.

O dziesiątej poszedł pod prysznic, a Aleksandra postanowiła działać. Wyjęła jego odświętną marynarkę z szafy i dokładnie przeszukała kieszenie. Nic. Zajrzała do teczki—też pusta. Już miała się wycofać, gdy zauważyła w bocznej kieszeni marynarki małą wizytówkę. „Monika Kowalska” i numer telefonu. M. K. z tajemniczych wiadomości?

W łazience ucichła woda. Ola szybko odłożyła wszystko na miejsce i wśliznęła się do łóżka, udając, że śpi. Serce waliło tak głośno, że wydawało jej się, iż Piotr musi to słyszeć.

Rano obudziła się wcześniej niż mąż i długo patrzyła na jego śpiącą twarz. Znajomą, ukochaną—i nagle obcą. Jak mógł to zrobić? Czego mu brakowało przez te wszystkie lata?

Przy śniadaniu nie wytrzymała:

„Piotr, jesteś ze mną szczęśliwy?” — zapytała, mieszając cukier w herbacie.

Uniósł zaskoczone brwi:

„Skąd takie pytanie o poranku?”

„Po prostu odpowiedz” — nalegała.

„Oczywiście, że jestem” — przykrył jej dłoń swoją. — „Dwadzieścia trzy lata razem, nie bez powodu.”

Jego dotyk, który kiedyś dawał ciepło, teraz parzył.

„A tobie… nie brakuje czegoś innego? Kogoś innego?”

Piotr zmarszczył czoło:

„Ola, co się dzieje? Jesteś jakaś dziwna od wczoraj.”

„Po prostu odpowiedz.”

„Nikogo i niczego innego mi nie potrzeba” — powiedział stanowczo. — „Jesteś moją żoną, matką naszych dzieci, moim oparciem. Co za głupoty chodzą do po głowie?”

Jego słowa brzmiały szczerze, ale Aleksandra nie wiedziała już, komu wierzyć. Drugi telefon palił kieszeń jej szlafroka w szafie. Wizytówka Moniki Kowalskiej stała jej przed oczami.

„Idź już, spóźnisz się” — próbowała się uśmiechnąć, ale wyszło krzywo.

Gdy Piotr wyszedł, Ola wyjęła obcy telefon i ponownie otworzyła wiadomości. Usiadła przy komputerze i wpisała nazwisko zGdy wyszukała nazwisko, odkryła, że Monika Kowalska jest instruktorką jogi prowadzącą warsztaty relaksacyjne dla mężczyzn w średnim wieku, a Piotr kupił jej lekcje jako niespodziankę, bo pamiętał, jak Ola marzyła, by w końcu nauczyć się odpoczywać.